All Chapters of ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

รถม้าของหนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า และเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเคลื่อนออกมาได้ไม่นาน ก็เดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมหงเหอจิน จุดนัดพบกับขบวนคุ้มกันของต้าปาถูบุรุษร่างกายกำยำหลายนายในชุดทะมัดทะแมงอย่างเช่นชาวอุยกูร์ต่างยืนรออยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม ใบหน้าดุดัน ต่างมีอาวุธครบมือหนู่เอ๋อร์เจียงก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก ก่อนจะเห็นบุรุษหน้าบากก้าวเท้าออกมาเป็นคนแรก“อัสสาลามู อะลัยคุม ท่านหนู่เอ๋อร์เจียง”หนู่เอ๋อร์เจียงตอบกลับ “วะอะลัยคุม อัสสาลาม”“ข้าชื่อจาฟฟาร์ เป็นคนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่ต้าปาถู ซึ่งท่านแม่ทัพได้มอบหมายให้ข้ามารับพวกท่านกลับเมืองหนิงเปียนขอรับ”แม้ว่าเขาจะมีใบหน้าที่ดุดัน หากแต่กลับมีมารยาททางสังคมที่ดีมาก“เช่นนั้น ข้าคงต้องขอรบกวนท่านจาฟฟาร์คอยดูแลพวกเราตลอดการเดินทางเสียแล้ว”จาฟฟาร์ไม่ตอบสิ่งใด เพียงแต่ก้มศีรษะรับ จากนั้นจึงหันไปตะโกนร้องสั่ง “ออกเดินทางได้!!”เพราะหนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่าได้บอกเจิ่งเสวี่ยอิ๋งไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เมื่อมาพบกับขบวนคุ้มกันของต้าปาถู พวกเขาจะเร่งออกเดินทางในทันที เพื่อไม่ให้เกิดความล่าช้า

เสียงของจาฟฟาร์ร้องบอกขึ้นนอกรถม้า เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นดีใจรีบเลิกม่านขึ้นมาทันใด ในขณะที่กู่ลี่น่าตรวจสอบความเรียบร้อยของผ้าคลุมผมอีกครั้ง “ดิลลี่ เจ้าติดดอปป้าดีแล้วรึ?”“ดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งรีบตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองบรรยากาศที่นอกรถม้าต่ออย่างสนอกสนใจขบวนคุ้มกันเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ จนมาหยุดที่หน้ากำแพงเมืองหนิงเปียน ทันทีที่ล้อเกวียนหยุดลง กลองศึกขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนป้อมปราการก็ถูกตีขึ้นมาสามครั้งตึง! ตึง! ตึง!เบื้องหน้าประตูเมืองหนิงเปียน ปรากฏขบวนทหารม้าและหน่วยองครักษ์ในชุดเกราะที่สะอาดตาและเครื่องแบบแบบอุยกูร์ผสมจงหยวนอย่างสง่างามแม่ทัพต้าปาถู ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่และมีเคราดกดำแบบชายชาวอุยกูร์ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลาง เขาสวมชุดแม่ทัพที่เต็มยศ แสดงถึงอำนาจและเกียรติยศที่สั่งสมมาจากสงครามอย่างช้านานเขาก้าวออกมาจากแถวทหารด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างจริงใจ เขาเดินตรงไปยังรถม้าที่หนู่เอ๋อร์เจียงและครอบครัวกำลังก้าวลงมา“หนู่เอ๋อร์เจียง! ในที่สุด ข้าก็ตามหาเจ้าจนเจอเสี

วันเวลาผ่านไป จนกระทั่งมาถึงวันแต่งงานของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งและอาซือหลัน ซึ่งนับตั้งแต่วันที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งมาถึงเมืองหนิงเปียน นางยังไม่เคยได้พบหน้าอาซือหลัน คู่หมั้นของตนเลยแม้แต่ครั้งเดียวหากแต่มีหีบของขวัญ เครื่องประดับ และเสื้อผ้าอาภรณ์มาส่งที่จวนอันจวี๋มิได้ขาดในนามว่าที่สามีของนาง ด้วยข้ออ้างที่ว่าแม่ทัพอาซือหลันติดภารกิจทางการทหารเร่งด่วนจึงไม่อาจปลีกตัวมาได้ และต้องเร่งภารกิจให้เสร็จสิ้นก่อนวันวิวาห์ดังนั้น ต้าปาถู หนู่เอ๋อร์เจียง และกู่ลี่น่าจึงเข้ามาเป็นเจ้าภาพคอยจัดแจงงานทุกอย่างอย่างเต็มตัว โดยพวกเขาตกลงกันว่าจะจัดงานเป็นสามช่วงหลัก คือ พิธีต้อนรับเจ้าสาวแบบจงหยวน พิธีนิกะห์ตามศาสนาของอุยกูร์ และพิธีทางการและงานเลี้ยงตอนค่ำแม้ว่าทั้งสองครอบครัวจะเป็นชาวอุยกูร์ หากแต่สถานะทางสังคมทางฝ่ายเจ้าบ่าวที่กึ่งรับราชการกับทางแคว้นต้าจิ้ง และมีผู้เข้าร่วมแสดงความยินดีในงานหลากหลายชนเผ่า ดังนั้น งานแต่งงานของอาซือหลันจึงจำเป็นต้องจัดแบบครบทุกพิธีการ เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นถึงการให้ความสำคัญกับแขกผู้มาเยือนทุกคนชุดเจ้าสาวของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้รับการสั่งทำข

หลังจากพิธีต้อนรับแบบจงหยวนสิ้นสุดลงที่ประตูจวน อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างของตี๋ลี่เสวี่ยได้ก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงหลักที่จัดเตรียมไว้สำหรับพิธีนิกะห์ตามศาสนาอิสลามของชาวอุยกูร์ห้องโถงหลักถูกปูด้วยพรมเปอร์เซียผืนงามสะอาดตา เพื่อแสดงความเคารพต่อพิธีการทางศาสนา ผู้ใหญ่ทั้งสามท่าน ได้แก่ ต้าปาถู แม่ทัพใหญ่จากฝ่ายเจ้าบ่าว หนู่เอ๋อร์เจียง สหายรัก และ กู่ลี่น่า มารดาของเจ้าสาวจากฝ่ายเจ้าสาว นั่งอยู่ในตำแหน่งพยานอย่างสงบในขณะที่อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งนั่งอยู่บนเบาะรองสวยงามเบื้องหน้าอิหม่ามอาวุโส ผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยเมตตาและรอยยิ้มพิธีเริ่มต้นขึ้นอย่างเคร่งขรึม อิหม่ามกล่าวคำแนะนำเกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่และหน้าที่ของสามีภรรยาตามหลักศาสนาอิสลามเป็นภาษาอุยกูร์อย่างไพเราะ สอนให้ทั้งคู่รู้จักความเมตตา ความอดทน และการให้เกียรติซึ่งกันและกันดังเช่นอัลลอฮ์ได้ทรงบัญญัติไว้ต้าปาถูมองใบหน้าของบุตรชายด้วยสายตาที่คาดหวังและจริงจัง ขณะที่หนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่าก็ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำเพื่อเป็นสิริมงคลแก่บุตรสาวอย่างไม่ให้คลาดสายตาพวกเขารู้สึกว่าทุกขั้น

สองสายตาสบมองกันอยู่ชั่วครู่ โดยไร้คำใดเอื้อนเอ่ยออกมาเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลือกที่จะวางตนเป็นแม่นางในห้องหอ นางก้มหน้าลง ปิดปากสงบวาจา รอให้สามีเป็นผู้ตัดสินใจ ก่อนจะได้ยินเสียงระบายลมหายใจหนัก ๆ จากอีกฝ่าย“ข้าจะไปนอนห้องหนังสือ”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายในทันใด ด้วยไม่คาดคิดว่าสามีรูปงามคมคายของนางจะเอ่ยทักทายประโยคแรกด้วยวาจาที่ทำร้ายตำแหน่งชายาเอกของตนได้อย่างแสนสาหัสเช่นนี้เขาไม่รู้หรือไรว่าการที่สามีไม่ร่วมหอในคืนแรกของการแต่งงานนั้นหมายความว่าเช่นไร!?บรรดาสาวใช้ หรือแม้แต่บรรดาอนุของเขาจะมองนางอย่างไร? นางจะยังสามารถยืนอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้ได้อย่างมั่นคงหรือ!?บุรุษน่าตายนี่!!“โปรดช้าก่อนเถิด ท่านแม่ทัพ…”น้ำเสียงไพเราะเอ่ยขัดขึ้น ทำให้คิ้วหนาราวกับคมดาบเลิกสูงขึ้น เมื่อถูกอีกฝ่ายร้องห้ามเช่นนั้น ทำให้อาซือหลันอดที่จะแค่นเสียงในลำคอมิได้ “เฮอะ! เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะปรารถนาร่วมหอกับเจ้าหรอกนะ”เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “...”ข้าก็มิได้ปรารถนาที่จะร่วมหอกับท่านเช่นกัน!“ดูเอาเถิด อุตส่าห์รอดตายจากโจรร้