Lahat ng Kabanata ng ฮูหยินสลับร่างของท่านแม่ทัพ: Kabanata 61 - Kabanata 70

อาซือหลันที่กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่เมื่อหันมาเห็นแววตาหวานซึ้งที่จ้องมองมาอย่างเว้าวอนของอนุคนโปรด ก็ทำให้ถ้อยคำคัดค้านนั้นกลับไหลลงคออย่างรวดเร็ว“เนื้อแกะตากแห้งเหล่านี้ ข้าตั้งใจจะทำให้ท่านพี่ทาน ในวันที่ท่านพี่หายป่วย ข้าหวังว่านายหญิงจะให้ความร่วมมือกับข้านะเจ้าคะ”ซินเซียงมีเจตนาอย่างชัดเจนที่เอาชื่อของอาซือหลันมาปิดปาก มิให้ตี๋ลี่เสวี่ยปฏิเสธได้ เพราะถ้าหากนางปฏิเสธ นั่นหมายความว่านางไม่เห็นแก่หน้าของสามีเลยไม่สนใจว่าอนุอื่นที่มีเจตนาหวังดี ทำอาหารให้สามีทาน หากนายหญิงของจวนไม่สนใจทำให้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรขัดขวาง มิเช่นนั้น ชื่อเสียงนายหญิงแห่งจวนแม่ทัพก็อาจจะด่างพร้อย ถูกผู้อื่นก่นด่าได้!แต่สำหรับอาซือหลันนั้น เมื่อได้ยินว่าอนุคนโปรดหวังดี ตั้งใจทำเนื้อแกะตากแห้ง อาหารของโปรดให้ตน ในระหว่างที่เขาไม่สบาย เพื่อให้เขาได้ลิ้มรสหลังจากที่หายดีแล้ว ก็ยิ่งสร้างความปลื้มปริ่มให้แก่อาซือหลันเป็นอย่างมากแม้ว่าเขาจะคลื่นไส้กับกลิ่นสาบที่ติดตรึงอยู่ในห้องและรู้ว่าเสื้อผ้าของตนจะต้องเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นยี่หร่าไม่ต่างจากเนื้อแกะ แต่เมื่อ

เมื่อเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมชงชาแล้ว อาซือหลันก็รีบตรงมาที่เรือนอี๋เหอของว่านเฟยลี่อย่างรวดเร็ว เพื่อฟ้องพฤติกรรมของสาวใช้ที่ดูแคลนนางมาตลอดสองวันนี้หากแต่เขากลับไม่พบว่านเฟยลี่ที่นั่น สาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดเรือนอี๋เหอบอกว่ายามนี้ ว่านเฟยลี่กำลังอยู่ที่โถงหลักด้านหน้า อาซือหลันจึงต้องรีบเดินตามไปที่นั่นทันทีที่ว่านเฟยลี่เห็นหน้าอาซือหลัน นางก็เริ่มออกคำสั่งอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น “พี่หญิง! ท่านมาได้พอดีเชียวเจ้าค่ะ!!”ยังไม่ทันที่อาซือหลันจะได้ฟ้องสิ่งใด ว่านเฟยลี่ก็รีบพูดขึ้นมาก่อนว่า “พี่หญิงดูสิเจ้าคะ มู่เจี่ยตั้งใจจะเชิญญาติอาวุโสมาทำความรู้จักกับท่านในวันพรุ่งนี้ แต่กลับเพิ่งมาบอกข้าในวันนี้ ผู้ใดจะไปเตรียมการทันเล่า?”ว่านเฟยลี่แสร้งเดินมาคล้องแขนเรียวเล็กของอาซือหลันอย่างออดอ้อน “พอมู่เจี่ยมาบอก ข้าก็ต้องรีบมาจัดสถานที่ให้แก่งานเลี้ยงต้อนรับของนาง ยิ่งเห็นว่าเป็นงานเพื่อพี่หญิงแล้วด้วย ข้าก็ยิ่งไม่กล้าล่าช้า“ดังนั้น ข้าจึงต้องเกณฑ์บ่าวและสาวใช้ทั้งหมดให้รีบมาช่วยจัดงา

ในขณะที่อาซือหลันกำลังท้อแท้ใจและรู้สึกหดหู่ในสภาพของตนเองเป็นอย่างมาก สถานการณ์ทางด้านเจิ่งเสวี่ยอิ๋งนั้นกลับดีกว่ามาก... มากทีเดียวเพราะหลังจากวันนั้นที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งบุกไปที่เรือนจวิ้นเหอ เพื่อ ‘ตำหนิและตักเตือน’ นายหญิงคนใหม่ของจวนต่อหน้าอนุภรรยาและสาวใช้ พร้อมพูดเป็นนัยว่านางช่วย ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ขึ้นจากน้ำด้วยคำสั่งของบิดาที่ต้องดูแลนางให้ดีนั่นจึงทำให้ทุกคนในจวนแม่ทัพเบาใจและปฏิบัติต่อ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ ดั่งที่เคยปฏิบัติมา...ส่วนเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง เมื่อกลับมาถึงเรือนจุ้ยหลิ่วของซินเซียง นางก็อ้างว่ายามนี้ นางกำลังเป็นไข้สูง เกรงว่าจะแพร่พิษไข้ให้กับซินเซียงได้ จึงสั่งจาฮาน คนสนิทของอาซือหลันให้ไปจัดห้องหนังสือให้หน่อยเพราะนางต้องการย้ายไปพักผ่อนที่นั่น... ที่ที่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับคนหน้าเนื้อใจเสือเหล่านี้อีกต่อไป...ทันทีที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งย้ายมาพักที่ห้องหนังสือ มู่หนี่ลา ว่านเฟยลี่ และซินเซียงก็ยังสลับกันแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน พร้อมทั้งทำอาหารอร่อย ๆ มาบำรุงร่างกายของแก่นางเจิ่งเสวี่ยอิ๋งปฏิเสธไม่ได้

ซินเซียงรีบสาวเท้าเร่งรีบพลางออกแรงฉุดดึงอาซือหลันตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่จัดงานเลี้ยงอย่างรวดเร็วตามคำบัญชาประกาศิตของเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง ทันทีที่ร่างนั้นปรากฏกายขึ้นท่ามกลางแสงเทียนที่สว่างไสว เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วที่เคยดังระงมในงานเลี้ยงก็พลัน เงียบกริบสนิทลงอย่างพร้อมเพรียงกันอาซือหลันเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเพื่อระงับอารมณ์ที่คุกรุ่น ก่อนจะค่อย ๆ ฝืนใจเงยหน้าขึ้นมองบรรดาแขกเหรื่อที่เป็นญาติอาวุโสตามที่เขาเข้าใจแต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าสายตาเขากลับกลายเป็นกลุ่มสหายสนิทของมู่หนี่ลาทั้งสิ้น!!อาซือหลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “!!!”ไหนเจ้าบอกว่าเป็นญาติอาวุโสของข้าอย่างไรเล่า?หากคนพวกนี้เป็นญาติผู้ใหญ่ของเขาจริง ๆ เขาอาจจะพอฝืนทนแบกใบหน้าอันอัปยศนี้เพื่อต้อนรับขับสู้ตามมารยาทได้ แม้ว่าคนพวกนั้นจะต้องตกใจที่เห็นชายาเอกของเขามีสภาพเช่นนี้ก็ตามแต่นี่! พวกนางล้วนแต่เป็นสหายสนิทของมู่หนี่ลา! พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน ข้าก็ยังมิอาจจำแนกหน้าได้เสียด้วยซ้ำ!!แล้วดูนั่น! แววตาและสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของพวกเจ้านั้นหมาย

อาซือหลันหันไปมองที่หน้าเรือนจวิ้นเหออย่างระอา จึงได้เห็นว่านเฟยลี่ส่งรอยยิ้มสดใสมาให้เขาในชุดสีชมพูอ่อนหวาน ช่วยสร้างความผ่อนคลายในใจให้เขาได้ไม่น้อยผิดหวังมาจากมู่หนี่ลา... อย่างน้อยก็ยังมีลี่เอ๋อร์และซินซินคอยปลอบใจ...“น้องหญิงมีสิ่งใดรึ?” อาซือหลันถามอย่างอ่อนโยนว่านเฟยลี่ก้าวเข้ามาในเรือนจวิ้นเหอ พร้อมทั้งทรุดตัวลงนั่งข้างอาซือหลัน “ข้าได้ยินมาว่าพี่หญิงถูกกลั่นแกล้งในงานเลี้ยงของมู่เจี่ยหรือเจ้าคะ?”“ใช่” อาซือหลันพยักหน้าด้วยจิตใจที่อุ่นวาบ เมื่อรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยของอนุอีกคน “เจ้ามาที่นี่ก็เพราะเป็นห่วง...”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” ว่านเฟยลี่ตัดประโยคที่เขากำลังพูด “พี่หญิงมิต้องเสียใจไป งานเลี้ยงไม่ได้มีเพียงครั้งเดียวเจ้าค่ะ”อาซือหลัน “???”“พี่หญิงเพิ่งแต่งงานเข้าจวนแม่ทัพมา คงไม่ทราบว่าอีกสามวันก็จะถึงวันเกิดของท่านพี่แล้ว” ว่านเฟยลี่เกริ่นเพียงเท่านั้น อาซือหลันก็นึกขึ้นได้ทันทีจริงด้วย! อีกสามวันก็จะเป็นวันเกิ