All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 101 - Chapter 110

           เสียงระฆังบอกเวลายามเว่ยดังแว่วมา มู่ตานกลั้นหายใจ จ้องมองไปยังความมืดมิดในทิศทางของจวนแม่ทัพ          ทันใดนั้น แสงสีส้มแดงสว่างวาบขึ้นที่ขอบฟ้า ตัดกับสีขาวของหิมะและสีดำของราตีกาล          เปลวเพลิงที่รุนแรงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันไม่ใช่ไฟดวงเล็ก ๆ แต่เป็นการระเบิดของเชื้อเพลิงที่นางเตรียมไว้ ไฟลุกลามอย่างรวดเร็วด้วยแรงลมหนาว กินพื้นที่เรือนเหมยแดงและอาจลามไปถึงเรือนข้างเคียง          “นั่นมันอะไร?!” อิงเฟิงที่กำลังจะยกจอกสุราดื่ม ชะงักค้าง เขาผุดลุกขึ้นยืนแล้วถลันไปที่ระเบียง          มู่ตานแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก นางลุกตามไป          “ไฟไหม้! ท่านอิงเฟิง! นั่นมันทิศทางของจวนแม่ทัพนี่เจ้าคะ!” นางร้องเสียงหลง ชี้มือไม้สั่น    

          เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินที่เริ่มแข็งตัวเพราะความเย็นดังสะท้านสะเทือนไปทั่วทุ่งหญ้านอกเมืองเหลียงโจว ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำรุนแรงจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า กลุ่มคนบนหลังม้าสามตัวกำลังควบตะบึงฝ่าความมืดมิดและเกล็ดน้ำแข็งด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่สัตว์พาหนะจะอำนวย          บนหลังม้าตัวแรก เว่ยกัวเฉินกุมบังเหียนแน่น ร่างกายสูงใหญ่ของเขาปะทะกับลมหนาวโดยตรงเพื่อทำหน้าที่เป็นโล่กำบังให้กับสตรีที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง มู่ตานกอดเอวสอบของรองแม่ทัพหนุ่มไว้แน่น ใบหน้าของนางแนบชิดกับแผ่นหลังเกราะเหล็กที่เย็นเยียบ ผ้าคลุมศีรษะของนางปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวบนแพขนตายาว แต่ดวงตาคู่สวยกลับไม่ได้มองไปข้างหน้า นางหันกลับไปมองด้านหลังตลอดเวลา          ที่ด้านหลังนั้น ม้าศึกสีนิลอีกตัวกำลังควบตามมาติด ๆ บนหลังม้าตัวนั้นหลี่เฉียงนั่งตระหง่านแม้บาดแผลที่แผ่นหลังจะฉกรรจ์เพียงใด ในอ้อมแขนของเขามีร่างที่ไร้สติของลี่อินห่อหุ้ด้วยผ้าคลุมขนสัต

          กงล้อแห่งกาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความมืดมิดอนธการของป่าร้อยอสูร ต้นไม้โบราณขนาดมหึมาแผ่กิ่งก้านสาขาสูงเสียดฟ้าบดบังแสงจันทร์และดวงดาวจนสิ้น ราวกับยักษ์ปักหลั่นที่ยืนทะมึนเฝ้ามองผู้บุกรุก เกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าเมื่อต้องลมกรรโชกแรง ลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ลงมาจับตัวเป็นน้ำแข็งเกาะตามกิ่งก้านและพื้นดิน ส่งผลให้ทั่วทั้งผืนป่าตกอยู่ในความยะเยือกที่กัดกินไปถึงขั้วกระดูก          เสียงกีบม้าที่เคยกึกก้องกัมปนาท บัดนี้ถูกลดจังหวะลงเหลือเพียงเสียงย่ำเบา ๆ บนพื้นหิมะหนาเตอะ เพื่อหลีกเลี่ยงการกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสัตว์ร้ายที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืด          คณะผู้หลบหนีเคลื่อนขบวนฝ่าความหนาวเหน็บเข้าไปในส่วนลึกของป่า          หลี่เฉียงซึ่งนั่งตระหง่านอยู่บนหลังม้าตัวกลาง พยายามประคองสติสัมปชัญญะที่เริ่มเลือนรางของตนไว้อย่างสุดความสามารถ พิษร้ายจากมีดสั้นของชิงเห

          มู่ตานรีบเข้ามาดูอาการ นางสั่งให้เสี่ยวเหลียนไปตักหิมะสะอาดมาใส่ถุงผ้า          “ข้าต้องล้างแผลและพอกยาดูดพิษ” มู่ตานกล่าวขณะตรวจดูแผลที่เริ่มเน่าเฟะ “แต่สมุนไพรที่เรามีไม่พอ ข้าต้องการหญ้าเกล็ดหิมะและเสวี่ยไถที่ขึ้นตามซอกหินอับชื้น มันมีฤทธิ์เย็นช่วยลดไข้และดูดพิษได้”          “ในป่ามืดขนาดนี้จะไปหาที่ไหน” เว่ยกัวเฉินถามอย่างกังวล          “ข้าเคยอ่านเจอในตำรา มันมักจะขึ้นอยู่ใต้หิมะตรงโคนต้นสนโบราณ” มู่ตานลุกขึ้น “ข้าจะไปหาเอง”          “ไม่ได้! มันอันตราย!” เว่ยกัวเฉินห้าม          “ข้ารู้ลักษณะของมันดีที่สุด ให้ข้าไปเถอะ ท่านกับอาหลงคอยเฝ้าท่านแม่ทัพและแม่นางลี่อินเถอะ”          มู่ตานไม่รอฟังคำคัดค้าน นางคว้ามีด

         กรรรร!          มันย่อตัวลง เตรียมกระโจนขย้ำลำคอระหงของนาง          มู่ตานกลั้นหายใจ น้ำตาไหลอาบแก้ม นางรู้ว่านางสู้มันไม่ได้ นางอาจจะตายในอีกไม่กี่ลมหายใจข้างหน้า แต่ถ้านางตาย อย่างน้อยก็ขอให้ถ่วงเวลาให้หลี่เฉียงได้อีกสักนิด         ‘ท่านแม่ทัพ...แม้ท่านจะรักนาง...แต่ข้าก็รักท่าน ชีวิตนี้ข้ามอบให้ท่านได้’          หมาป่าดีดตัวพุ่งเข้าใส่นาง!          มู่ตานหลับตาปี๋ ยื่นท่อนฟืนออกไปข้างหน้าสุดแรง         ปึก!          ท่อนฟืนกระแทกเข้ากับจมูกของหมาป่า มันร้องเอ๋งและสะบัดหน้าอย่างแรง กรงเล็บคมกริบของมันตวัดวูบ ปัดท่อนฟืนในมือนางกระเด็นไปไกล