เชลยรักสองพยัคฆ์

ขบวนทหารม้าอันน่าเกรงขามของแคว้นเทียนหู่เคลื่อนทัพขึ้นเหนือผ่านดินแดนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของนาง ฝุ่นดินสีเหลืองฟุ้งตลบจากการย่ำเท้าของอาชาศึก บดบังทิวทัศน์สองข้างทางที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและร่องรอยของสงคราม ในวันที่สามของการเดินทาง ขบวนทัพได้เคลื่อนผ่านซากหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ที่นั่นนางได้เห็นราษฎรของนางที่ยังรอดชีวิต พวกเขาอยู่ในสภาพอิดโรยและสิ้นหวัง ร่างกายผอมโซในอาภรณ์ขาดวิ่น พากันกรูเข้ามาที่ข้างทาง ไม่ใช่เพื่อต่อสู้ แต่เพื่อคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษอาหาร “ท่านแม่ทัพ ได้โปรด...ลูกข้าไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว” ชายชราผู้หนึ่งร่ำไห้ มู่ตานกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางมองไปยังหลี่เฉียง แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาคือสายตาที่เย็นชา “ทหารที่มัวแต่สงสารเชลยศึก คือทหารที่ตายแล้ว” เขาตวาดเสียงกร้าว “อย่าหยุดขบวน! เคลื่อนผ่านไป!” เสียงกรีดร้องและร่ำไห้ไล่หลังขบวนทัพมาเปรียบเสมือนกริชเล่มแล้วเล่มเล่าที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลในใจของนาง มู่ตานนั่งอยู่บนหลังม้าตัวหนึ่ง มือทั้งสองของนางถูกมัดไขว้ไว้ด้านหน้าด้วยเชือกป่านเส้นหนา แม้จะไม่ถึ

สิ้นเสียงไร้อารมณ์ของ จางมามา โลกทั้งใบของมู่ตานราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความเย็นเยียบเฉียบพลันแล่นผ่านสันหลังของนางรวดเร็วยิ่งกว่าคมกระบี่ ความกลัวดิบเถื่อนที่พยายามกดข่มไว้ตลอดวันผุดขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของแม่ทัพผู้ดุดันราวกับพายุคลั่งในวันยึดนครหวนกลับมาในมโนสำนึก ชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง แต่แล้วท่ามกลางความหวาดหวั่นนั้น เสียงทุ้มกังวานของพระบิดาก็ดังแว่วขึ้นมาในความทรงจำ “มู่ตาน...จำไว้เถิดลูกพ่อ ยามเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้าย การหันหลังวิ่งหนีมีแต่จะปลุกสัญชาตญาณนักล่าของมันให้ตื่นขึ้น แต่หากเรายืนหยัดอย่างมั่นคง สบตาของมันอย่างไม่หวั่นไหว แม้ไม่อาจเอาชนะ แต่ก็จะไม่ถูกมันมองว่าเป็นเพียงเหยื่อที่อ่อนแอ” ใช่แล้ว...นางคือองค์หญิงมู่ตานแห่งอวิ๋นฮวา นางจะร้องขอความเมตตาไม่ได้ และจะแสดงความอ่อนแอให้ศัตรูได้ใจไม่ได้เป็นอันขาด มู่ตานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เก็บงำความกลัวทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย นางลุกขึ้นยืนช้า ๆ จัดอาภรณ์สีขาวให้เข้าที่ แล้วกล่าวกับหญิงชราด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

          ความเงียบที่โรยตัวลงมาหลังจากอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายร่วงหล่นสู่พื้นนั้น หนักอึ้งและตึงเครียดยิ่งกว่าความเงียบในสนามรบก่อนการประจัญบาน มู่ตานยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น ร่างเปลือยเปล่าของนางอาบไล้ด้วยแสงสีส้มสลัวจากคบไฟ ทำให้ผิวขาวผ่องของนางดูราวกับหยกเนื้อดีที่ส่องประกายเรืองรอง ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุก          หลี่เฉียงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นน้ำตา ความอัปยศอดสู การอ้อนวอน หรือแม้กระทั่งการกรีดร้องด่าทอ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงความเงียบงันและสายตาที่ทระนงองอาจคู่เดิม นางไม่ได้ยอมจำนน นางเพียงแค่เลือกสนามรบใหม่ สนามรบที่นางใช้ร่างกายของตนเป็นปราการด่านสุดท้าย และใช้ศักดิ์ศรีเป็นอาวุธที่มองไม่เห็น          ความขบขันในตอนแรกของเขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่คุกรุ่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ นางกำลังท้าทายเขา ท้าทายอำนาจของเขาด้วยวิธีที่แยบยลที่สุด!     

แสงสีเทาซีดของรุ่งอรุณค่อย ๆ ทอดลำ ผ่านช่องหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดสนิท ตัดผ่านความมืดอันเย็นเยียบภายในห้องอย่างเชื่องช้า ก่อนจะทาบทับลงบนเปลือกตาที่บอบช้ำของมู่ตาน แต่ทว่าสิ่งที่ปลุกนางให้ตื่นจากห้วงฝันร้ายที่ไร้ภาพ กลับไม่ใช่แสงสว่าง หากแต่เป็นความเจ็บปวด มันเริ่มต้นขึ้นอย่างช้า ๆ ความปวดเมื่อยที่หนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่วางทับอยู่ทุกส่วนของร่างกาย ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่ชัดเจนขึ้นในทุกอณูของกล้ามเนื้อ นางรู้สึกถึงความระบมที่หัวไหล่ข้างซ้ายราวกับมันจะหลุดออกจากบ่า ความปวดหนึบที่สะโพก และความเจ็บแสบที่ต้นขาด้านใน ความรู้สึกแปลกปลอมและถูกย่ำยีที่อยู่ใจกลางกายของนางนั้นชัดเจนจนน่าสะอิดสะเอียน และมันคือสิ่งที่ตอกย้ำว่าค่ำคืนที่ผ่านมาไม่ใช่เพียงแค่ฝันร้าย แต่มันคือความจริง นางยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีเหล็กถ่วงไว้ กลิ่นของสุรา กลิ่นเหงื่อไคล และกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ของบุรุษผู้นั้นยังคงอบอวลอยู่บนผ้าห่มขนสัตว์ที่หยาบกระด้างและบนผิวหนังของนางเอง มันเป็นกลิ่นแห่งความพ่ายแพ้และความอัปยศที่นางอยากจะหนีไป

          หลังจากกินข้าวต้มจนหมดถ้วย นางก็ปล่อยให้เสี่ยวเหลียนเก็บถาดออกไป แล้วกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง นางตัดสินใจที่จะสำรวจกรงของตนเองอย่างละเอียด นั่นคือเรือนไผ่เร้นที่นางเพิ่งกลับมาถึง...          นางเดินออกไปที่สวนเล็ก ๆ ด้านนอก ลานดินกว้างเพียงไม่กี่ก้าวถูกล้อมรอบไว้ด้วยกำแพงหินสูงทึบ ที่มุมหนึ่งของสวนมีต้นเหมยต้นหนึ่งยืนต้นอยู่อย่างโดดเดี่ยว มู่ตานเดินเข้าไปลูบไล้กลีบดอกอันบอบบางนั้นเบา ๆ นางรู้สึกเหมือนกำลังมองดูเงาสะท้อนของตนเอง บุปผาที่ถูกพรากมาอยู่ในดินแดนอันหนาวเหน็บ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงต้องเบ่งบานต่อไป          นางใช้เวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมดในการวางแผน การทบทวนทุกข้อมูลที่นางมีอยู่อย่างละเอียดถี่ถ้วน หลี่เฉียงคือพยัคฆ์ร้าย เขาตรงไปตรงมา บ้าอำนาจ กลยุทธ์ที่ต้องใช้กับเขาก็คือการปฏิเสธที่จะมอบความพึงพอใจให้เขา          ส่วนอิงเฟิง คือเหยี่ยวพิษที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เขาฉลาด