Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 111 - Bab 120

          ความเงียบคือสิ่งแรกที่สัมผัสได้เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูสู่เขตป่าชั้นใน มันไม่ใช่ความเงียบสงบยามราตรีที่ชวนให้ผ่อนคลาย แต่มันคือความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวประหนึ่งสรรพสำเนียงแห่งชีวิตถูกสูบหายไปในความว่างเปล่าของขุมนรก ไม่มีเสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดปีก ไม่มีเสียงนกกลางคืนขยับตัว แม้แต่เสียงลมพัดยอดไม้ก็ยังแผ่วเบาและวังเวงราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณคนตายที่วนเวียนหาทางออกไม่เจอ          ต้นไม้ในเขตนี้มิใช่เพียงแค่ต้นไม้ แต่มันคือซากดึกดำบรรพ์ที่มีขนาดมหึมาและบิดเบี้ยวผิดรูป กิ่งก้านสาขาสีดำทะมึนแผ่ขยายเกี่ยวพันกันจนหนาทึบ บดบังท้องฟ้าเบื้องบนจนมืดสนิท ราวกับพวกเขากำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ที่ไร้ก้นบึ้ง เกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้ามิอาจสัมผัสพื้นดินได้โดยตรง เพราะต้องลอดผ่านหมอกพิษสีขาวขุ่นที่ลอยเรี่ยพื้นดินสูงระดับหน้าแข้ง          หมอกนี้มิใช่ไอน้ำธรรมดา แต่มันส่งกลิ่นฉุนเอียนเหมือนซากพืชเน่าเปื่อยผสมกำมะถันจาง ๆ ทุกครั้งที่สูดดมเ

          ในขณะเดียวกัน ที่ชายป่าเขตชั้นนอก กองทัพม้าของอิงเฟิงกำลังเผชิญกับหายนะ สภาพอากาศที่เลวร้ายและกับดักธรรมชาติในป่าร้อยอสูรเริ่มเล่นงานผู้บุกรุกอย่างโหดร้าย ทางเดินที่แคบและลื่นเพราะน้ำแข็ง ทำให้ม้าหลายตัวลื่นไถลตกจากหน้าผาชันพร้อมกับทหารบนหลัง เสียงร้องโหยหวนดังระงมก้องหุบเขา สร้างความขวัญผวาให้กับผู้ที่ยังอยู่ บางส่วนถูกงูพิษที่ตื่นจากจำศีลฉกกัดจนล้มตาย ทหารเริ่มเสียขวัญ กำลังใจถดถอยลงทุกที          “ท่านอิงเฟิง! เราไปต่อไม่ได้แล้วขอรับ!”          นายกองคนหนึ่งควบม้าเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เนื้อตัวสั่นเทา “ข้างหน้าหมอกหนาจัด ทัศนวิสัยเป็นศูนย์ ทหารของเราหลงทางและบาดเจ็บล้มตายไปเกือบยี่สิบนายแล้ว! ป่านี้มันต้องคำสาปแน่ ๆ! สัตว์ป่าที่นี่ดุร้ายผิดปกติ!”          อิงเฟิง นั่งอยู่บนหลังม้าสีขาวปลอด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำราวกับคนเสียสติที

          “เจ้าอิจฉาข้า” หลี่เฉียงย้ำ “เจ้าอิจฉาที่ท่านพ่อรักข้ามากกว่า เจ้าอิจฉาที่ทหารรักข้ามากกว่า และเจ้าอิจฉา...ที่สตรีที่เจ้าต้องการ ไม่เคยมีใจให้เจ้าเลยแม้แต่น้อย”          หลี่เฉียงเหลือบมองมู่ตานและลี่อิน          “ดูสิ แม้แต่ในวาระสุดท้าย พวกนางก็ยังเลือกที่จะตายพร้อมข้า ดีกว่าไปอยู่กับคนจิตใจบิดเบี้ยวอย่างเจ้า”          “ข้าบอกให้หุบปาก!” อิงเฟิงกรีดร้องเสียงหลง สติขาดผึง ความเยือกเย็นที่สร้างมาพังทลายลง “ข้าคือผู้ชนะ! ข้าคือตัวจริง! ข้าไม่ใช่เงาของใคร!”          เขาชักดาบออกมา ชี้ปลายดาบไปที่หลี่เฉียง มือสั่นระริกด้วยความแค้น          “ฆ่ามัน! ฆ่าพวกมันให้หมด! พลธนู! ยิง! ยิงให้พรุน!”          สิ้นเสียงคำสั่งบ้าคลั

         แค่ก! แค่ก!          เสียงไอโขลกดังขึ้น ร่างกายของหลี่เฉียงกระตุกเกร็ง เขาสำลักเอาน้ำออกมาจากปอด          “ท่านแม่ทัพ!”          มู่ตานรีบพลิกตัวเขาให้นอนตะแคง เพื่อให้น้ำไหลออกมาได้สะดวก หลี่เฉียงอาเจียนเอาน้ำและเลือดเสียออกมาจนหมดแรง เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ พยายามสูดอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม          “แฮ่ก...แฮ่ก...”          เสียงลมหายใจของเขากลับมาแล้ว แม้จะยังแผ่วเบาและไม่สม่ำเสมอ แต่มันคือเสียงสวรรค์สำหรับมู่ตาน          “ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณ...” มู่ตานทรุดตัวลงกอดเขาแน่น ร้องไห้ด้วยความโล่งใจ          แต่ทว่าวิกฤตยังไม่จบลง แม้หลี่เฉียงจะหายใจได้แล้ว แต่ร่

          เสียงนั้นเหมือนแส้ที่ฟาดลงกลางใจนาง          “ต้องติดสิ ข้าขอร้อง ติดเสียที!” มู่ตานตะโกนใส่ก้อนหินในมือ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบแก้ม “ข้าเป็นถึงองค์หญิง ข้าจะมาแพ้ก้อนหินก้อนเดียวไม่ได้! ข้าต้องช่วยเขา!”          นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กำหินแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แล้วกระแทกเหล็กลงไปสุดแรง         เคร้ง! พรึ่บ!          ในที่สุดประกายไฟลูกใหญ่ก็กระเด็นไปตกบนเชื้อไฟ ควันสีเทาลอยกรุ่นขึ้นมาเป็นสาย มู่ตานรีบทิ้งหินในมือ ก้มลงไปป้องมือรอบเชื้อไฟ เป่าลมแผ่วเบาอย่างระมัดระวังประดุจกำลังเป่ามนต์วิเศษ          เปลวเพลิงสีส้มค่อย ๆ ลุกโชนขึ้น ลามเลียไปติดกิ่งไม้แห้งเล็ก ๆ ที่นางเตรียมไว้ ความสว่างวาบขึ้นกลางถ้ำ ขับไล่เงามืดให้ถอยร่นไป ความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาสัมผัสใบหน้