Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 81 - Bab 90

คำพูดนั้นเสียดแทงใจดำที่สุด ยิ่งกว่าคมดาบใด ๆ หลี่เฉียงกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบ ๆ ความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนหน้าแดงก่ำ เขาอยากจะกระโจนเข้าไปบีบคอไอ้สวะนี่ให้ตายคามือ อิงเฟิงจับตามองพี่ชายตาไม่กระพริบ รอลุ้นว่าหลี่เฉียงจะหลุดการควบคุมหรือไม่ และขณะที่ความอดทนของหลี่เฉียงกำลังจะขาดผึง มือเล็ก ๆ ที่อบอุ่นของมู่ตานก็เอื้อมมาบีบมือเขาใต้โต๊ะ นางบีบแน่น...แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเขา เป็นสัญญาณเตือนสติที่รุนแรง ‘อย่า...อดทนไว้...เพื่อลี่อิน’ สัมผัสนั้นดึงสติหลี่เฉียงกลับมาจากขุมนรก เขาจำได้ว่าแผนการใหญ่สำคัญกว่าศักดิ์ศรีชั่วครู่ หากเขาลงมือตอนนี้ ลี่อินในเรือนขังจะตายทันที หลี่เฉียงสูดหายใจลึก แล้วเงยหน้าขึ้น ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น “ฮ่า ๆ ๆ! ตาย! ตายหมด! ไฟสวยจังเลย ฮ่า ๆ ๆ! ลี่อิน...นางชอบไฟ! นางชอบสีแดง! ฮ่า ๆ ๆ!” เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลพราก คว้าจอกสุราสาดใส่หน้าตัวเองจนเปียกโชก หวังอี้ผงะด้วยความตกใจ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความพึงพอใจ มันบ้าแล้วจริง ๆ ส

สายลมหนาวเหน็บยามรุ่งสางพัดกรรโชกผ่านช่องระบายอากาศ หอบเอาไอเย็นยะเยือกเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนพยัคฆ์คำราม ความมืดสลัวยังคงปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ มีเพียงแสงเทียนเล่มสุดท้ายที่กำลังจะมอดดับลงตรงมุมห้อง ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นอันเป็นเอกลักษณ์...กลิ่นกล้วยไม้ป่า มันคือกลิ่นประจำตัวที่อิงเฟิงส่งมาให้หลี่เฉียงใช้จุดในห้องนอนทุกค่ำคืน โดยอ้างว่าเป็นเครื่องหอมชั้นดีที่ช่วยให้หลับสบาย แต่แท้จริงแล้วมันซุกซ่อนผงรากวิญญาณ ยาพิษฤทธิ์หลอนประสาทที่คอยกัดกินสติสัมปชัญญะของแม่ทัพหนุ่มอย่างช้า ๆ หลี่เฉียงตื่นจากภวังค์ เขานั่งพิงหัวเตียง จมูกได้กลิ่นกล้วยไม้ป่านั้นชัดเจน ร่างกายของเขาเกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณระวังภัยที่รู้ว่านี่คือกลิ่นแห่งความตาย แต่ทว่าความรู้สึกมึนงงและปวดศีรษะที่มักจะเกิดขึ้นทุกเช้า กลับเลือนหายไป เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นที่หน้าประตู แล้วประตูห้องถูกผลักเปิดออกช้า ๆ ร่างระหงของมู่ตานก้าวเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำทองเหลืองที่มีไอระเหยกรุ่น ๆ นางสวมชุดสีกลีบบัวอ่อนทับด้วยเสื้อคลุมกันลมสีเข้ม ผมเผ้าเกล้าเรียบง่าย

แดดบ่ายเริ่มร้อนแรงขึ้น แต่มู่ตานกลับรู้สึกหนาวเหน็บในใจ นางสั่งให้บ่าวยกตั่งไม้มาตั้งที่ระเบียงหน้าเรือนพยัคฆ์คำราม ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันตก...ทิศที่ตั้งของป่าไผ่ นางวางพิณเหลียนซินลงบนตั่ง นิ้วเรียวงามลูบไล้สายพิณอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของนาง อาเจียวที่แสร้งทำเป็นกวาดใบไม้อยู่ใกล้ ๆ หูผึ่งขึ้นทันที นางคอยจับตามองทุกฝีก้าวตามคำสั่ง “องค์หญิงจะดีดพิณหรือเจ้าคะ” อาเจียวถามหยั่งเชิง “ท่านแม่ทัพบ่นปวดศีรษะ” มู่ตานตอบโดยไม่มองหน้า สายตาจับจ้องไปที่ยอดไผ่ไกลลิบ “ท่านหมอเคยบอกว่าดนตรีบำบัดจะช่วยให้จิตใจสงบ ข้าหวังว่าเสียงพิณจะช่วยกล่อมเกลาความคลุ้มคลั่งของเขาได้บ้าง” นางสูดลมหายใจลึก ปรับสายพิณให้ตึงเปรี๊ยะ แล้วเริ่มกรีดนิ้วบรรเลง ตึ ง...ตึ ง...ตึ ง... เสียงพิณกังวานใสดังก้องไปทั่วบริเวณ ท่วงทำนองที่นางเลือกใช้คือเพลงลำนำพยัคฆ์คำรามซึ่งเป็นเพลงประจำกองทัพที่แสดงถึงความห้าวหาญ แต่ครั้งนี้นางไม่ได้เล่นแบบปกติ นางเล่นด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด เน้นเสียงหนักเบาสลับกันอย่างมีน

หลังจากสั่งงานเสร็จ อิงเฟิงไม่ได้พักผ่อน เขาลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท เดินเลี่ยงออกไปทางด้านหลังของเรือนไผ่เขียว มุ่งหน้าสู่เขตหวงห้ามท้ายจวน ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศรอบกายยิ่งเปลี่ยนไป จากสวนหย่อมที่ได้รับการดูแลอย่างดี กลายเป็นป่าไผ่รกทึบที่แสงตะวันส่องลงมาไม่ถึง หมอกสีขาวขุ่นลอยปกคลุมพื้นดินตลอดเวลา ราวกับสถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงลมพัดผ่านกอไผ่ดังหวีดหวิวเสียดแทงแก้วหู คล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกจองจำ อิงเฟิงเดินลึกเข้าไปจนถึงลานโล่งเล็ก ๆ กลางป่าไผ่ ตรงนั้นมี กระท่อมไม้เก่าคร่ำครึหลังหนึ่งตั้งอยู่ สภาพทรุดโทรมเหมือนบ้านร้าง หน้าต่างและประตูถูกตอกปิดตายด้วยแผ่นไม้หนาหลายชั้น มีเพียงช่องระบายอากาศเล็ก ๆ เท่าฝ่ามือที่เจาะไว้สูงเกือบติดหลังคา รอบกระท่อมมีทหารเงาชุดดำยืนเฝ้ายามอยู่อย่างแน่นหนา พวกเขาโค้งคำนับอิงเฟิงอย่างเงียบเชียบโดยไม่เอ่ยคำใด บ่งบอกถึงความลับระดับสุดยอด อิงเฟิงเดินย่ำหิมะเข้าไปหยุดที่หน้าประตูไม้ที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นมหึมา เขายกมือขึ้นลูบเนื้อไม้ที่เย็นเฉียบและชื้นแฉะ แววตาของเขาฉายแววซับซ้อน ทั้งเกลียดช

          ความหวานล้ำจากเสียงพิณเมื่อหัวค่ำเลือนหายไปราวกับหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงความจริงอันโหดร้ายที่คืบคลานเข้ามาในยามวิกาล ดึกสงัดใน เรือนพยัคฆ์คำราม อากาศภายนอกเย็นลงจนน้ำค้างแข็งเกาะยอดหญ้าเป็นเกล็ดขาวโพลน แสงจันทร์ถูกเมฆดำบดบังจนมิด ทำให้ทั่วทั้งจวนตกอยู่ในความมืดมิดที่น่าหวาดหวั่น ภายในห้องนอนที่ปิดมิดชิด หลี่เฉียง กำลังเผชิญกับบททดสอบที่ทรมานที่สุดในชีวิต          อาการถอนพิษจากการหยุดเสพรากวิญญาณกะทันหันตามแผนการรักษาของมู่ตาน กำเริบขึ้นอย่างรุนแรงในคืนนี้ ร่างกายของแม่ทัพหนุ่มที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผา บัดนี้กลับต่อต้านการขับพิษอย่างเกรี้ยวกราด เหงื่อกาฬไหลพรากจนเปียกชุ่มเสื้อผ้าทั้งที่อากาศหนาวเหน็บ เขาขดตัวงออยู่บนเตียง กัดผ้าห่มแน่นจนฟันแทบแตก เพื่อกลั้นเสียงร้องโหยหวนไม่ให้เล็ดลอดออกไปถึงหูของศัตรู ภาพหลอนเริ่มโจมตีประสาทตาของเขา          “ไฟ...ไฟไหม้!”          หลี่เฉียงเ