Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 91 - Bab 100

          ยังไม่ทันที่ความตึงเครียดเรื่องระเบิดจะจางหาย เสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพยัคฆ์คำราม ขบวนบ่าวไพร่สวมชุดขุนนางฝ่ายพลเรือนจากจวนรับรองผู้ตรวจราชการก็มาถึง          “ของขวัญจากท่านผู้ตรวจการหวังอี้ มอบแด่องค์หญิงมู่ตาน!”          พ่อบ้านประจำตัวของหวังอี้ประกาศเสียงดังด้วยน้ำเสียงวางก้ามเพื่อให้ได้ยินกันทั่วจวนแม่ทัพ บ่าวไพร่วางหีบไม้สักใบใหญ่ที่ประดับลวดลายวิจิตรลงตรงหน้ามู่ตาน          เมื่อฝาหีบถูกเปิดออก แสงระยิบระยับก็สาดส่องเข้าตาจนพร่ามัว ภายในหีบอัดแน่นไปด้วยแพรพรรณเนื้อดีจากแดนใต้ที่หาได้ยากยิ่งในชายแดนกันดาร เครื่องประดับทองคำฝังพลอยน้ำงาม และปิ่นปักผมหยกขาวแกะสลักรูปดอกมู่ตานราคาแพงระยับ มูลค่าของในหีบนี้อาจซื้อเสบียงเลี้ยงกองทัพได้ทั้งเดือน          “ท่านผู้ตรวจการฝากความระลึกถึงองค์หญิง” พ่อบ้าน

          ท้องนภาเหนือเมืองเหลียงโจวในยามเย็นวันนี้ดูแปลกตากว่าทุกวัน เมฆสีเทาทะมึนก้อนมหึมาเคลื่อนตัวต่ำลงมารวมตัวกัน บดบังแสงตะวันสีส้มที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ส่งผลให้บรรยากาศโดยรอบขมุกขมัวและกดดันประหนึ่งมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคั้นหัวใจ ลมหนาวจากทิศเหนือเริ่มพัดกรรโชกแรง หอบเอาความชื้นและกลิ่นไอของพายุใหญ่ที่กำลังก่อตัวเข้ามาปกคลุมทั่วจวนแม่ทัพ          ใบไม้แห้งปลิวว่อนไปตามลานหิน กิ่งไผ่เสียดสีกันดังหวีดหวิวราวกับเสียงภูตพรายกระซิบ          ณ ระเบียงกว้างของ เรือนเหมยแดง มู่ตานนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าตั่งพิณ อาภรณ์สีกลีบบัวของนางปลิวไสวไปตามแรงลม แต่นางกลับไม่ไหวติง ดวงตากลมโตทอดมองไปยังทิศตะวันตก ทิศที่เป็นที่ตั้งของป่าไผ่อันรกทึบและกระท่อมร้างหลังนั้น          นางสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงกลิ่นดินและกลิ่นฝนที่เจือจางในอากาศ มือเรียวงามวางทาบลงบนสายพิณเหลียนซินสัมผัสถึงความเย็นเยียบ

          “ทำลับ ๆ ล่อ ๆ อะไรตรงนั้นน่ะพี่ชิงเหอ”          เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดังขึ้นขัดจังหวะ ชิงเหอชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองร่างระหงที่เดินออกมาจากมุมกำแพงเรือน          อาเจียวซึ่งพักอยู่ในเรือนปีกข้างของเรือนพยัคฆ์คำรามยืนกอดอกมองนางด้วยสายตาจับผิดและริษยา          “ดึกดื่นป่านนี้ มาคุ้ยขยะหลังเรือนคนอื่นทำไม”          “ถอยไป” ชิงเหอตวาดเสียงเย็น นางไม่มีเวลามาเสวนากับสตรีไร้สมอง “ข้ามีธุระสำคัญต้องไปพบนายท่าน”          “ธุระสำคัญ?” อาเจียวเลิกคิ้ว ก้าวเข้ามาขวางทางไว้อย่างหาเรื่อง “อ้างนายท่านอีกแล้ว คิดจะเอาความลับอะไรไปฟ้องอีกล่ะ นี่มันเขตรับผิดชอบของข้า เจ้าเป็นคนนอก เข้ามายุ่มย่ามทำไม คิดจะชิงเอาความดีความชอบจากข้าหรือไง”      &n

          บรรยากาศในเรือนเหมยแดงเงียบสงบจนน่าขนลุก บ่าวไพร่ส่วนใหญ่ถูกอนุญาตให้ไปเที่ยวงานเทศกาล เหลือเพียงไม่กี่คนที่ทำหน้าที่เฝ้ายาม          มู่ตานนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง นางกำลังแต่งตัว ไม่ใช่เพื่อความงาม แต่เพื่อออกศึก          นางเลือกสวมชุดสีแดงเข้มปักดิ้นทอง ลวดลายดอกมู่ตานที่บานสะพรั่งดูทรงพลังและสง่างาม สีแดงนี้ไม่ใช่สีแดงแห่งความมงคล แต่เป็นสีแดงแห่งเลือดและความกล้าหาญ นางเกล้าผมทรงสูง ปักปิ่นทองระย้าที่หวังอี้ส่งมาให้ ใช่ นางจงใจใช้ของขวัญของศัตรูเพื่อตบตาพวกมัน          “องค์หญิง...” เสี่ยวเหลียนที่กลับเข้ามาช่วยแต่งตัว เอ่ยเสียงสั่น “ท่านสวยมากเพคะ แต่ข้ากลัว”          “ไม่ต้องกลัว” มู่ตานเอ่ยเสียงเรียบ มองเงาตัวเองในกระจก แววตาของนางเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่ “วันนี้ข้าไม่ใช่เชลย แต่ข้าคือสตรีของ

          สายลมหนาวแห่งเหมันต์ฤดูกรรโชกแรงราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาต พัดพาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนให้ปลิวว่อนไปทั่วป่าไผ่ท้ายจวนแม่ทัพ บรรยากาศที่เคยเป็นเพียงความหนาวเย็นยะเยือก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นพายุหิมะลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำ บดบังทัศนวิสัยจนมองเห็นเพียงเงาตะคุ่มและความขาวโพลนที่น่าสะพรึงกลัว          หลี่เฉียงยืนหยัดอย่างมั่นคงบนพื้นดินที่เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็ง แม้ในอ้อมแขนซ้ายจะโอบอุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงและเปราะบางของลี่อินเอาไว้แน่น แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดุจขุนเขาไท่ซานที่ไม่ยอมก้มหัวให้ฟ้าดิน ลมหายใจอุ่นร้อนที่พ่นออกมากลายเป็นไอสีขาวตัดกับอากาศที่เย็นจัด มือขวาที่กำด้ามดาบสีดำสนิทเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายกวาดมองไปรอบตัว ฝ่าพายุหิมะเพื่อประเมินจำนวนศัตรู          เบื้องหน้าของเขาคือชิงเหอ ทาสรับใช้ผู้ภักดีของอิงเฟิง นางยืนกอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย เกล็ดหิมะเกาะพราวบนเส้นผมสีดำสนิทและขนตาของนาง ขับเน้นให้ใบ