สายลมหวีดหวิวพัดกรรโชกปะทะใบหน้า หอบเอาความหนาวเหน็บจากยอดเขาหิมะลงมาบาดผิวเนื้อจนแสบชา บนหาดกรวดริมแม่น้ำที่เต็มไปด้วยหินคมและเศษไม้แห้ง ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่ครึ่งค่อนตัวในน้ำที่เย็นเฉียบ เลือดสีแดงจาง ๆ ไหลซึมออกจากบาดแผลที่หัวไหล่และต้นขา ย้อมกระแสน้ำรอบกายให้กลายเป็นสีชมพูจาง เว่ยกัวเฉิน รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากความมืดมิดด้วยความทรมาน ลมหายใจเฮือกแรกที่สูดเข้าปอดเจ็บแสบราวกับสูดเอามีดโกนเข้าไป เขาสำลักน้ำออกมาอย่างรุนแรง “แค่ก! แค่ก! อึก...” เขายันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก โลกทั้งใบหมุนคว้าง แขนขาสั่นระริกไร้เรี่ยวแรง ความหนาวเย็นกัดกินเข้าไปถึงกระดูกจนฟันกระทบกันดังกึก ๆ เมื่อสติเริ่มกลับมา สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในสมองอันมึนงงไม่ใช่ความเจ็บปวดของตนเอง แต่เป
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-03
เข้าสู่ระบบ
