Todos os capítulos de เสน่หารักลวง: Capítulo 11 - Capítulo 20

สัตว์แพทย์หนุ่มยืนพิงสะโพกในท่าทางสบาย ๆ เมื่อหญิงสาวขอตัวเข้าห้องน้ำ มืดแล้วก็จริงแต่ที่นี่ปลอดภัยเพราะอยู่ใจกลางเมือง ชีวิตที่เป็นเหมือนหุ่นยนต์ของเขาเริ่มต้นขึ้น และจบลงหลังจากปิดคลินิก ยี่สิบสี่ชั่วโมงของคนอื่นเป็นแบบไหนไม่รู้ แต่สำหรับหมอหมาอย่างเขามีแต่งานกับงาน วันนี้ก็เช่นกันหลังจากปิดคลินิก ตั้งใจจะมาเดินเล่นเพื่อพักสมอง เขาเห็นรถของหญิงสาวจอดอยู่ตรงจุดนั้นนานเกินไป เพราะความห่วงใยจึงทำให้เขาได้รู้จักเธอ พนิดา ศิริวิมล นักธุรกิจสาวสวยแถวหน้าของเมืองไทย ข่าวเรื่องธุรกิจของเธอไม่สู้ดีนัก และที่สำคัญเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เพราะหลักฐานอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “รอนานไหมคะ” คำถามที่มาพร้อมกับร่างระหงที่มายืนอยู่ข้างหน้า ทำให้หมอหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เพราะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ “ตกใจเหรอคะ ขอโทษค่ะ” พนิดาเอ่ยขอโทษด้วยท่าทางเก้อเขิน “เปล่าครับ เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ” ถามพร้อมกับมองหน้าเธอ ที่แต่งหน้าออกมาอย่างสวยงาม จนเขาจำแทบไม่ได้ “ทำไมคะ” พนิดาถามเมื่อถูกมองนาน “สวยครับ” “เพราะเครื่องสำอางค่ะ ฉันแต่งหน้าทำผมใหม

สิ้นคำสั่งชายฉกรรจ์กลุ่มนั้น ก็กรูเข้ามายังจุดที่พนิดากับเอื้อตะวันยืนอยู่ หญิงสาวก้าวมาบังเอื้อตะวันเอาไว้ เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ เอื้อตะวันดึงพนิดาไปข้างหลัง แล้วใช้ตัวบังเธอเอาไว้แทน ดารกระทำที่แสดงถึงความห่วงใยของคนทั้งสอง เพิ่มความโมโหให้ภูริเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว กรามแกร่งขบเข้าหากัน อยากสั่งสอนหมอนั่นให้หลาบจำ จะได้รู้ว่าอะไรควรไม่ควร “หนีไปค่ะคุณเอื้อ พวกเขาไม่ทำอะไรฉันหรอก” “ไม่! ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมไม่รู้ว่าคุณกับเขามีปัญหาอะไรกัน แต่ผมจะไม่ทิ้งคุณ” น้ำเสียงหนักแน่นที่มาพร้อมกับสายตาเด็ดเดี่ยว ทำให้หัวใจที่อ่อนล้าของพนิดาเข้มแข็งขึ้น นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าเพื่อนตาย เพิ่งจะรู้จักกันแท้ ๆ แต่เอื้อตะวันเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเธอ “ไม่ค่ะ ฉันทำให้คุณเดือดร้อน เรื่องนี้ฉันต้องรับผิดชอบ ไปสิคะหนีไป” “ไม่นิด ผมจะไม่ไปไหน” บทสนทนาของเขาและเธอเข้าหูภูริทุกประโยค จากที่ตั้งใจว่าจะไปรอในรถก็ต้องเปลี่ยนใจ เพิ่งจะรู้จักกันแต่ยอมตายแทนกันได้ น่าประทับใจจริง ๆ “อย่าเข้ามานะ! คุณเอื้อไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ พวกนายอย่า

ภูริกลับเข้ามาในห้องนอน ในเวลาต่อมา ตาคู่คมมองไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ ที่มีคนตัวเล็กซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความรู้สึกในหัวตีกันจนสับสนไปหมด เกิดอะไรขึ้น เขาไม่เคยรู้สึกอยากได้ใครมากมายเท่านี้มาก่อน ยิ่งพนิดาถอยหนีเขาก็ยิ่งอยากได้เธอ ภูริคิดว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเขาอยากเอาชนะ แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับค้นพบว่าเธอมีค่ามากกว่านั้น แผนครอบครองเธอไม่ง่ายเสียแล้ว เมื่อข่าวเรื่องธุรกิจของเธอแพร่ออกไป นักลงทุนทั้งหลายต่างก็จดจ้องเหมือนเสือตะครุบเหยื่อ ทุกคนรู้ว่า CCL ยังทำเงินให้อีกมหาศาล เป็นแบบนี้เขายิ่งหัวเสีย เพราะไม่ได้คิดเรื่องนี้เผื่อเอาไว้ เขาคิดเพียงแค่ว่า เพื่อรักษาบริษัทเอาไว้พนิดาจะต้องยอมทำตามข้อเสนอของเขา และเมื่อวันนั้นมาถึงเขาจะคืน CCL ให้เธอ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ปวดหัวไปกันใหญ่ เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อเอา CCL มาเป็นของตัวเอง เพราะถ้า CCL ตกอยู่ในมือคนอื่น พนิดาจะไม่มีวันได้มันกลับคืนมา ปัญหาของเขาตอนนี้ก็คือ มีคู่แข่งโผล่มาเสนอราคาให้มากกว่า และไม่ใช่แค่รายเดียว “ผมจะเอามันกลับมาคืนให้คุณนะนิด” จะสายไปไหมถ้าเขาจะแก้ไขสิ่งที่ทำพลาดไป ผู้ถือหุ้นรายอื่น ๆ ไม่ใช่เจ้าของ มีคนมาเสน

สิ่งแรกที่พนิดาทำหลังออกมาจากบ้านของภูริก็คือ โทรหาเอื้อตะวันตามเบอร์ในนามบัตรที่เขาให้ไว้ แล้วเดินทางไปหาเขาที่โรงพยาบาลเพื่อขอโทษ หมอหนุ่มดีใจมากที่เห็นหน้าเธอ ในขณะที่พนิดารู้สึกผิดเมื่อเห็นสภาพของเขา ที่ต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ “ฉันขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณเดือดร้อน” “เรียกผมว่าเอื้อได้ไหม เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะครับ” เอื้อตะวันขอร้อง เพราะอยากสนิทกับเธอให้มากกว่านี้ “อย่าเลยค่ะ คนอย่างฉันไม่คู่ควรเป็นเพื่อนกับคุณหรอกค่ะ” “ทำไมพูดอย่างนั้นครับ คุณนิดรังเกียจผมใช่ไหม” “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่า เราไม่ควรเจอกันอีก ฉันไม่อยากทำให้คุณเดือดร้อนไปมากกว่านี้” “อย่าพูดแบบนี้สิครับ ผู้ชายคนนั้นเป็นสามีของคุณนิดใช่ไหม” “ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน” ไม่ว่าจะให้พูดอีกกี่ครั้ง เธอก็ยังยืนยันว่าภูริไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ “ถ้าอย่างนั้น ผมก็มีหวัง” คำพูดของเอื้อตะวัน ทำให้หัวใจของพนิดากระตุก ตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม เมื่อเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ก็ไปต่อไม่เป็น “ผมพูด

ภูริหัวเสียหนักเมื่อไม่ได้ดังใจสักอย่าง ตัวแทนที่เข้าไปเจรจาซื้อหุ้น CCL ถูกปฏิเสธ และที่สำคัญมีคนซื้อตัดหน้าไปแล้ว นั่นเท่ากับว่าเขาไม่ได้ครอบครอง CCL อย่างที่คิดเอาไว้ เขาประมาทเกินไป คิดว่าไม่มีคู่แข่ง แต่กลับตรงกันข้าม เพราะ CCL ยังเป็นที่ต้องการของนักลงทุน เพราะมันยังทำเงินได้อีกเยอะ “เป็นแบบนี้ได้ยังไง! สั่งแล้วใช้ไหม” ถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เดชาและพนักงานคนอื่นหน้าเสีย เมื่อเห็นเจ้านายโกรธจัด “เราเสนอราคามากกว่าบริษัทอื่นเท่าตัว แต่หุ้นส่วนของCCL ไม่ยอมขายหุ้นให้เราครับ” เดชาอาสาเป็นหนังหน้าไฟ อธิบายให้เจ้านายฟัง “ประสาท! เป็นบ้ากันไปแล้วหรือไง เงินขนาดนั้นตายกี่ชาติถึงจะหาได้ พวกปัญญาอ่อน แล้วใครได้ไป” “ไม่มีข้อมูลเลยครับนาย” “จ้างอะไรมาทำงานวะ เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ ไปสืบมาว่าใครได้ CCL ไป เสนอราคาให้มัน จำเอาไว้ว่ากูต้องได้ CCL” “ผมเกรงว่า...” คำพูดของเดชาค้างไว้แค่ริมฝีปาก เมื่อภูริตวาดกลับมา “ไม่มีแต่ กูต้องเป็นเจ้าของ CCL คนเดียวเท่านั้น!” เดชาถอนหายใจเพราะรู้ว่ามันไม่ง่าย คนที่ซื้อ