All Chapters of เสน่หารักลวง: Chapter 1 - Chapter 10

อากาศที่หนาวเย็น ไม่ได้มีผลกับร่างเปลือยเปล่าที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงเลยสักนิด ทั้งสองต่างกำลังร้อนรุ่มจากไฟราคะที่ช่วยกันจุดขึ้นจนลุกโชน ใครจะคิดว่า พนิดา ศิริวิมล ผู้บริหารสาวจาก CCL COSMETIC บริษัทที่ผลิตและส่งออกเครื่องสำอางรายใหญ่ที่สุดของประเทศ ผู้ที่ถูกโหวตให้เป็นหญิงเหล็กแห่งปี และเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายค่อนประเทศ อยากสวมแหวนที่นิ้วนางของซ้ายของเธอ ข่าวของเธอมักจะปรากฏอยู่ตามหน้าโทรทัศน์และสื่อโซเชียลทุกช่องทาง ภายใต้ฉากหน้าที่สวยงามและเลิศหรู ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีด้านมืดและความต้องการ เหมือนกับคนอื่นทั่วไป ยิ่งสูงยิ่งหนาว ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย จะกระดิกตัวทำอะไรก็ต้องระมัดระวัง ต้องรักษาภาพลักษณ์ให้สวยงาม และน่าเชื่อถือตลอดเวลา มันยิ่งทำให้เธออัดอั้น และไม่เป็นตัวของตัวเอง หลังจากการประชุมที่หนักหน่วงเสร็จสิ้นลง พนิดาก็เดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ ที่นี่ทำให้เธอผ่อนคลายและสบายใจ คุยกับคนที่ไม่รู้จักและจบลงบนเตียง คือการระบายออกที่ดีที่สุด ไม่ต้องกลัวชื่อเสียงจะเสียหาย หรือมีผลเสียตามมา เธอจ่ายเพื่อซื้อความสุขให้ตัวเอง ผู้ชายคนนี้ก

ทันทีที่คนด้านในเปิดประตูออกมา ภูริก็ต้องกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางตื่นตระหนกของเธอ ตลกตากลมโตมองเขาไม่ต่างจากฆาตกร “ต่อเวลานะครับ” ถามย้ำเพราะอยากแกล้งให้เธออับอาย เพราะตอนนี้นางพญาแสนสวยได้กลายร่างเป็นลูกแมวไปแล้ว “ไม่ค่ะ ฉันจะกลับเลย” ไม่พูดเปล่าหญิงสาวยังเดินผ่านหน้าเขาไปด้วยท่าทางที่ไม่ใยดี การกระทำของเธอสร้างความไม่พอใจให้กับภูริไม่น้อย ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าลงจากเตียงถ้าเขาไม่อนุญาต “คุยกันก่อนสิคุณ” เมื่อเห็นว่าเธอไม่ใยดี ภูริจึงรั้งเธอเอาไว้ ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่คุกคาม “เงินอยู่บนหัวเตียง” ตอบด้วยน้ำเสียงห้วนจัด เมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกล้ำเส้น วันนี้เขามาแปลก นอกจากบทรักที่รุนแรง ท่าทางที่แสดงออกมา บ่งบอกให้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา จะยังไงก็ตามเธอไม่สนใจเลยสักนิดว่าเขาเป็นใคร เพราะยังอยู่ในกติกาเดิม ที่จ่ายแล้วจบ “ผมมีข้อเสนอ เผื่อคุณสนใจ” เมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจ ภูริก็ไม่อ้อมค้อม ยอมรับว่าติดใจในรสสวาทของเธอไม่น้อย ถ้าเธอชอบแบบนี้เขาจะผูกปิ่นโตกับเธอ จากที่เธอเป็นคนจ่าย เขาจะจ่ายให้เธอบ้าง แค่

ทุกก้าวที่เยื้องย่างในงานเลี้ยง สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องมาที่เธอ พนิดารู้ตัวว่าที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะข่าวเรื่องธุรกิจ และบทสัมภาษณ์ที่เธอให้กับนิตยสารคู่ชีวิต กว่านิตยสารจะตีพิมพ์ออกมาเป็นรูปเล่มก็ใช้เวลานาน ที่เป็นแบบนี้เพราะภาพและบทสนทนาถูกเผยแผ่ไปทางสื่อโซเชียล เมื่อถูกถามถึงคู่ชีวิตบ่อยขึ้น จึงจำเป็นต้องมีคู่หมั้นเพื่อกันเธอออกจากปัญหาที่กำลังวุ่นวาย ทุกคนพากันสงสัยว่า ใครคือเจ้าของแหวนเพชรน้ำงามที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ภูริก็เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อภาพของเธอถูกเผยแผ่ทางโลกโซเชียล ก็ทำให้ชายหนุ่มนั่งไม่ติดพื้น จนต้องถ่อสังขารมางานเลี้ยงที่น่าเบื่อหน่ายคืนนี้ งานที่มีให้คนในวงการธุรกิจและไฮโซระดับแถวหน้าอวดรวย พนิดาไม่มีทางรู้เลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เธอ ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง เวลาหญิงสาวทักทายหรือพูดคุยกับใคร ทุกครั้งที่เธอโชว์แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้กล้องถ่ายรูป ภูริก็โมโหจนแทบกระอักเลือด ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของแหวนเป็นใคร เลขาที่เก่งกาจของเขาก็ยังหาข้อมูลมาให้เขาไม่ได้ เธอไม่มีแฟนไม่เคยคบกับใครจริงจัง เขาคือผู้ชายคนแรกของเธอ ผู้ชายปริศนาคนนั้นคงไม่รู้ตัวว่ากำลังจ

แม้จะรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไม่ถูกต้อง แต่เมื่อถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ภูริยิ่งลงมือหนักขึ้น เขาทำลายธุรกิจเธอ เพราะอยากให้เธอจำนนให้เขา แต่มันกลับตรงกันข้าม เธอไม่เห็นหัวเขา เขาตั้งใจไปคุยกับเธอดี ๆ แต่กลับถูกปฏิเสธตั้งแต่เห็นหน้า เธอไม่อยากรู้เลยสักนิดว่าข้อเสนอของเขาคืออะไร ถ้าเป็นแบบนี้คงต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษ เมื่อคุยกันดี ๆ ไม่ได้ เขาก็จะไม่คุยกับเธอ “ซื้อหุ้นของ CCL ให้หมด กูต้องการเป็นเจ้าของที่นั่น” “หุ้นส่วนรายใหญ่ยังไม่ขายหุ้น เพราะเชื่อว่าคุณพนิดาจะแก้ปัญหาได้ครับ” เดชารายงานให้เจ้านายทราบ “เสนอราคาไปอีก ทำยังไงก็ได้ ให้คนพวกนั้นขายให้เรา” “ผมเกรงว่า มันจะไม่คุ้มนะครับ” “ไม่ต้องมาคิดแทนกู บอกให้ทำอะไรก็ทำไป ถ้าทำไม่ได้ก็บอก จะได้หาคนอื่นมาทำแทน” “ปะ...เปล่าครับ” ปฏิเสธเสียงสั่นเพราะกลัวว่าเจ้านายจะทำตามที่พูดจริง ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากได้ CCL นักหนา ทั้ง ๆ ที่เป็นคนลงมือทำให้มันพัง “สั่งให้คนตามพนิดา แล้วรายงานกูทุกชั่วโมง” “ครับ” แม้จะไม่เข้าใจคำสั่ง แต่ก็ขานร

ร่างสูงพุ่งเข้าหาคนตัวเล็ก มือแกร่งคว้าลงที่แขนเรียว พนิดาสะบัดมือออก แล้วผลักลงที่อกเขาอย่างแรง ภูริเสียหลักเซไปข้างหลังปัง ปัง ปัง “ใครอยู่ข้างนอก เปิดประตูให้ฉันหน่อยค่ะ!” ไม่เพียงแค่ทุบประตู แต่หญิงสาวยังร้องเรียกให้คนข้างนอกเปิดประตู ภูริโมโหหนัก เมื่อเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารังเกียจเขา “หยุดโวยวายนะนิด!” คำรามลั่นพร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาหา เห็นตัวเล็ก ๆ อย่างนี้เถอะ เรี่ยวแรงไม่เล็กตามตัวเลยสักนิด “ปล่อยฉันนะ! ฉันบอกให้ปล่อย!” พนิดาดิ้นหนี เมื่อถูกกระชากมาชิดอกแกร่ง ผู้ชายคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร คิดจะรังแกเธอตอนไหนก็ได้อย่างนั้นหรือ ที่ผ่านมาเธอเป็นคนเลือก เขาจึงเข้าถึงตัวเธอได้ ถ้าเธอไม่เลือกก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าใกล้เธออีก “หยุดดิ้นนะนิด!” มือที่โอบอยู่ที่แผ่นหลัง เลื่อนลงมายึดช่วงเอว ล็อกเอวเล็กเอาไว้ แล้วใช้แผงอกดันคนในอ้อมแขนไปจนชิดผนัง พนิดาดิ้นหนีอวัยวะส่วนไหนที่ใช้เป็นอาวุธได้เธอใช้หมด ทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งรัว ๆ กางเล็บข่วนใบหน้า จิกมือลงบนศีรษะทุยสวย ดึงทึ้งเส้นผมจนภูริเจ็บแสบไปทั้งหัว แผลที่ถูกข่วนมีเลือดซึมออกมา เม