All Chapters of เส้นทางของนางร้ายอันดับหนึ่ง: Chapter 11 - Chapter 20

– บทที่ 12 –ในคืนวันเดียวกัน ฮ่องเต้ก็มีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ขึ้นเพื่อให้ทุกคนผ่อนคลายจากการเดินทาง คุณหนูตระกูลต่าง ๆ ที่มีชื่อเข้าร่วมเทศกาลล่าสัตว์ต่างก็พากันเตรียมตัวกันอย่างดี เพื่อที่จะได้โดดเด่นที่สุดในงานนี้หงลี่ฮวาและจูซินหยานเลือกที่จะมาแต่งตัวด้วยกันที่กระโจมของลี่ฮวา เพราะอยู่ใกล้สถานที่จัดงานมากกว่า จะได้ไม่ต้องเร่งรีบจนเกินไป“ฮวาเอ๋อร์ เจ้างดงามมาก” ซินหยานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมหญิงสาวที่กำลังแต่งตัวอยู่ด้วยกัน นางไม่เคยพบเห็นผู้ใดในเมืองหลวงที่งดงามกว่าสหายผู้นี้ของนางเลยสักคน แม้แต่เว่ยลู่เหลียน หญิงงามอันดับหนึ่งก็ยังสู้สตรีผู้นี้ไม่ได้“ข้าก็งามเช่นนี้อยู่ทุกวัน เหตุใดเพิ่งมาชมเอาวันนี้เล่า” หญิงสาวอีกคนเอ่ยอย่างถือดี เพราะมองดูแล้วในเมืองหลวงนี้ไม่มีผู้ใดที่มีความงามสู้นางได้เลยสักคน“ฮ่า ๆ ตรงไปตรงมายิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าจะกล้าเอ่ยประโยคนี้ออกมา” เสียงหัวเราะของซินหยานดังไปทั่วกระโจมเพราะถูกใจคำพูดของสหาย สตรีที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ช่างถูกใจนางยิ่งนัก ยิ่งอยู่กับลี่ฮวาก็ยิ่งทำให้นางมีความสุข“เอาล่ะ รีบแต่งตัวเถิด นี่ก็ใกล้จะได้เวลาแล้ว” เอาแต่พูดคุยกันเช่น

– บทที่ 14 –ไป่ซีฮันพาหญิงสาวร่างระหงวิ่งหนีเหล่านักฆ่าเข้าไปในป่า ระหว่างทางก็เกิดการปะทะกันอยู่เนือง ๆ เขาจะพานางหนีไปตลอดเช่นนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นต้องแย่อย่างแน่นอน เขาจะต้องหาที่หลบภัยให้เร็วที่สุดเขาพานางลัดเลาะไปตามหนทาง ป่าแห่งนี้เขาได้มาสำรวจเอาไว้หมดแล้ว ไม่ไกลจากนี้จะมีถ้ำอยู่ พอให้เขาและนางจะเข้าไปหลบ อีกไม่นานคนของเขาคงตามหาพบหญิงสาวได้แต่วิ่งตามเขาอย่างเหนื่อยหอบ หากจะให้นางวิ่งต่อไปเช่นนี้คงไม่ไหวอย่างแน่นอน ตอนนี้นางแทบจะก้าวเท้าตามเขาไม่ทันแล้วราวกับคนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้ารับรู้ความคิดของนาง เขาพานางเข้าไปหลบหลังต้นไม้ โดยที่นางอยู่ติดกับต้นไม้แล้วมีเขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังลี่ฮวาได้แต่ยืนหอบอย่างหมดแรง ก่อนจะหันหลังไปพิงกับต้นไม้อย่างต้องการหาที่ยึดเหนี่ยวไม่ให้ตนเองทรุดลงไปนั่งกับพื้นใบหน้าของนางเผชิญกับอกแกร่งที่ซ้อนทับอยู่ จึงค่อย ๆ เงยหน้ามองใบหน้าของเจ้าของอกแกร่งนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหวซีฮันที่รับรู้ได้ว่ามีคนกำลังจ้องมองตนอยู่ ก็ก้มหน้าลงมองคนที่อยู่ด้านหน้า จนหูของเขาได้ยินเสียงของกลุ่มนักฆ่าที่ตามมา เขาจึงขยับตัวเข้าไปหานางจนทั้งสองยิ่งอยู่ใกล้มากขึ้นไปอีก

 – บทที่ 16 –   “เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล เหลียนเอ๋อร์มีฐานะเช่นไร จะแต่งเป็นภรรยารองหรืออนุได้อย่างไร” ว่านเล่อฉีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวโกรธ นางกล้าเอ่ยออกมาได้อย่างไร“จะให้นางเป็นภรรยาเอกได้อย่างไรในเมื่อตำแหน่งนั้นเป็นของข้า” นางเอ่ยออกมาด้วยความถือดี ตอนนี้นางมีสัญญาหมั้นหมายอยู่ในมือ จะเอ่ยวาจาเช่นไรออกมาก็ได้ “พูดมาถึงตรงนี้ ข้าให้นางเป็นได้แค่อนุเท่านั้น หากนางยอมก็สามารถแต่งเข้าสกุลเซี่ยได้”“เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล ใครบอกว่าข้าจะแต่งกับเจ้า”เซี่ยหลงจื่อท้วงออกมาอย่างไม่อาจทนได้ เขาไม่ได้คิดจะแต่งนางเข้ามาเป็นภรรยาอยู่แล้ว หากบิดาไม่บังคับ เขาก็คงไม่ยอมหมั้นหมายกับนาง“แล้วเช่นนั้นเจ้ายอมหมั้นหมายกับข้าด้วยเหตุใด” นางยังคงเอ่ยด้วยวาจาที่ลื่นไหลราวกับตนไม่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้“หากบิดาของข้าไม่บังคับ เจ้าก็ไม่มีทางได้เป็นคู่หมั้นของข้าหรอก&rdq

 – บทที่ 18 –  ไป่ซีฮันลุกไปนั่งยังโต๊ะอาหารด้วยความจนใจ หาไม่แล้วเขาคิดว่านางทำอันใดได้มากกว่านี้อย่างแน่นอน เพราะดูแล้วนางมิใช่คนที่ยอมแพ้อันใดง่าย ๆ“เชิญท่านพี่ซีฮันนั่งเจ้าค่ะ” นางเอ่ย แววตาของนางดูพึงพอใจไม่น้อยที่เขายอมทำที่นางร้องขอเขายังคงนิ่งเงียบอยู่เช่นเดิมแม้จะยอมทำตามคำสั่งของนางก็ตาม เพียงแค่กินอาหารมิใช่หรือ จากนี้ก็ได้แต่หวังว่านางจะไม่ตามมาก่อกวนเขาอีก“ข้าทำเองกับมือเลยนะ ท่านลองกินดู” นางจัดแจงตักอาหารให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ ใบหน้าของนางก็ได้แต่จ้องมองเขาอย่างคาดหวังในที่สุดเขาก็ต้องคีบอาหารที่นางตักให้เขาปาก ในตอนแรกเขาก็ไม่ได้คาดหวังอันใดกับรสชาติ แต่เมื่อได้ลิ้มลองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ฝีมือทำอาหารของนางดีถึงเพียงนี้เลยหรือ“เป็นเช่นไร ชอบหรือไม่” นางถาม สายตาของนางมีประกายของความคาดหวังอยู่เต็มไปหมด ทำให้เขาไม่สามารถทำรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั้นหายไ

 – บทที่ 20 –  “รู้ตัวคนทำแล้วหรือ” ซินหยานถาม เพราะหากลี่ฮวาทำเช่นนี้แสดงว่าต้องมีอะไรคืบหน้าอย่างแน่นอนลี่ฮวาพยักหน้าเบา ๆ “แต่เรื่องนี้ข้ายังบอกอันใดเจ้ามากไม่ได้ รอข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทุกอย่าง”“ได้” นางรู้ว่าตอนนี้สหายคงต้องระวังตัวเป็นอย่างมาก เพราะสถานที่ที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด ทว่ากลับมิเป็นเช่นนั้น ลี่ฮวาคงต้องระวังเป็นอย่างมาก เพราะหากเกิดอันใดขึ้นนั้นหมายถึงชีวิต“กลับมาเข้าเรื่องที่ข้ามาหาเจ้ากันเถิด” เรื่องนั้นยังพูดคุยกันไม่รู้เรื่อง นางต้องการพบคนผู้นั้นให้เร็วที่สุด “พาข้าไปหาคุณชายเฟิ่งได้หรือไม่”หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป “เจ้าต้องการพบพี่เฟิ่งหลานหรือ”“ใช่” นางตอบอย่างหนักแน่น“ได้สิ” นางยิ้มออกมาและตอบตกลงอย่างว่าง่าย โดยไม่คิดที่จะเอ่ยถามสักคำว่านางทำเช่นนี้ไปเพื่ออันใด