All Chapters of เส้นทางของนางร้ายอันดับหนึ่ง: Chapter 21 - Chapter 30

– บทที่ 21 – “ว่าแต่คุณหนูหงต้องการพบข้ามีเรื่องอันใดหรือ” เมื่อคิดได้ว่านางมีธุระที่ต้องการจะสนทนากับตน เฟิ่งหลานจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะเท่าที่จำได้เขาและนางไม่เคยพบกัน และยิ่งไม่มีเรื่องที่ต้องสนทนากัน“เอ่อ...”นางแสดงสีหน้าหนักใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด และเบนสายตายังแขกที่ไม่ได้รับเชิญเพื่อให้เขารู้ตัวว่าเป็นส่วนเกิน “เรื่องนี้ไม่สะดวกเอ่ยต่อหน้าผู้อื่น เราค่อยพูดเรื่องนี้กันทีหลังดีหรือไม่เจ้าคะ”“ได้สิ” เขาตอบอย่างไม่ได้คิดมาก นางคงมีเรื่องที่ต้องการเอ่ยกับเขาเพียงสองคน จึงไม่ได้เอ่ยในตอนนี้ รอซีฮันกลับไปก็ยังไม่สาย เขาคงไม่อยู่จนงานจบกระมัง เพราะปกติเขาก็กลับก่อนอยู่แล้วนางส่งยิ้มขอบคุณไปให้อีกฝ่ายโดยไม่ได้สนใจอีกคนเลยว่าจะมีสีหน้าเช่นไรซีฮันสีหน้าเย็นชาขึ้นหลายส่วน เขาไม่รู้ว่านางต้องการอันใดกันแน่จึงได้ทำเช่นนี้ เขาพยายามข่มอารมณ์ของตนไม่ให้ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ เพราะกลัวว่าจะทำอันใดไม่เหมาะสมออกไปซินหยานนั่งมองการกระทำของคนบนโต๊ะเงียบ ๆ นางไม่รู้ว่าเกิ

 – บทที่ 23 –  เว่ยลู่เหลียนที่ลอบออกจากจวนในตอนกลางคืนก็มาหยุดอยู่ที่หน้าสำนักลู่เหวิน สำนักแห่งนี้เป็นสำนักที่มีชื่อเสียง รับงานทุกอย่างตั้งแต่คุ้มกันภัยไปจนถึงลอบฆ่า และที่สำคัญสำนักนี้ไม่ขึ้นตรงต่อแคว้นใดนางใช่ชุดสีดำ สวมชุดคลุมด้านนอกเพื่อปกปิดตัวตน หากมีคนรู้เรื่องที่นางมาสำนักลู่เหวินในตอนกลางคืนจะไม่เป็นเรื่องดีนางอยากได้นักฆ่าฝีมือดีจำนวนหลายสิบคนเพื่อไปจัดการหงลี่ฮวา นางยอมเสียงเงินมากกว่าเดิมถึงสองส่วนเพื่อกำจัดศัตรูออกไปให้ทาง หากทำสำเร็จ เงินเพียงเท่านี้ก็ไม่ถือว่าเป็นอันใด“คุณหนู ทำเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ” อาฉานเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก่อนเรื่องพวกนี้มีนายท่านเป็นคนจัดการให้ ครั้งนี้พวกนางลงมือกันเอง จึงเกิดความกลัวอยู่บ้างลู่เหลียนได้แต่ปลายตามองสาวใช้ข้างกายด้วยสายตาดุดัน เมื่ออีกฝ่ายเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่เงียบไป ไม่เอ่ยอันใดออกมาอีกเรื่องนี้บิดาไม่ยอมลงมือ นางจึงจำเป็นต้องลงมือเอง

 – บทที่ 25 –   “แม่ทัพไป่ ปล่อยข้า” น้ำเสียงของหงลี่ฮวาแข็งขึ้นหลายส่วน ทว่าคนที่ยังกอดอยู่นั้นไม่ฟังคำของนางเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกอดแน่นขึ้นไปอีก“ไม่ จากนี้ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้เจ้าไปจากข้าอย่างเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขาสั่นน้อย ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองนั้นกลัวสิ่งใดกันแน่ เรื่องเมื่อครู่หรือว่าเรื่องที่นางตีตัวออกจากเขาตอนนี้เขาไม่รู้อันใดเลย รู้เพียงอย่างเดียวคือว่าตอนนี้ไม่อาจปล่อยนางออกไปได้เหล่าทหารที่เห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนั้นก็พากันรีบจัดการกับกองศพที่อยู่ตรงหน้า แล้วรีบถอยออกไปจากบริเวณนี้ทันที“เป็นแม่ทัพไป่มิใช่หรือที่คอยขับไล่ข้าตลอด” นางยกเรื่องที่เขาเอ่ยในวันนั้นขึ้นมาพูด แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยออกมาตรง ๆ แต่คำพูดของเขาหมายถึงเช่นนั้น นางทำดีกับเขาแทบตาย แต่เขาก็ยังพูดอยู่คำเดิมว่าไม่เหมาะสม“ไม่ ๆ เจ้าฟังข้าก่อน” เขาปฏิเสธอย่างลนลาน เขาไม่ได้คิดท

 – บทที่ 27 –  เว่ยลู่เหลียนที่ได้ยินประโยคนั้นใบหน้าก็แต่แข็งค้างไป “เรื่องนี้ข้าเพียงแค่เดาไปตามสถานการณ์เท่านั้น เพราะสตรีในห้องหอเช่นเราคงไม่ยอมให้บุรุษอื่นเข้าพบง่าย ๆ”นางได้แต่ฝืนยิ้มและยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง ท่าทางของนางยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม ทว่าตอนนี้เหงื่อของนางเปียกชื้นไปทั้งหลัง“เอาล่ะ เรื่องนี้ไม่ต้องสืบกันต่อแล้ว” นางได้ในสิ่งที่นางต้องการแล้ว เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องสืบต่อไปอีกแล้ว เพราะอย่างไรก็หาหลักฐานของเรื่องนี้มิได้แล้ว แต่นางก็ไม่คิดที่จะให้คนบงการเรื่องนี้อยู่รอดปลอดภัยอย่างแน่นอนหลังจากทั้งสองคนออกไป ลู่เหลียนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และมองตามทั้งคู่เดินออกไปด้วยสายตาที่ล้ำลึก นางเชื่อว่าเรื่องนี้ลี่ฮวาไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน เพียงแต่นางไม่มีหลักฐานเท่านั้น จึงได้ยอมล่าถอยไปเช่นนี้ “เรื่องนี้เจ้าเก่งไม่เบาเลยนี่” หวังจากขึ้นมานั่งบนรถม้า

 – บทที่ 29 –  “แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าตนเองเป็นบุตรของท่านพ่อ” หงลี่ฮวาเอ่ยออกมาในที่สุด “มารดาของเจ้าไม่แน่ว่าอาจสวมหมวกเขียวให้ท่านพ่อตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเกิดมาเสียอีก”เรื่องที่นางเอ่ยออกมานี่ไม่แน่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ มิเช่นนั้นผิงอานคงไม่ได้ติดตามมาอยู่ข้างกายหานฟางเซียนที่จวนนี้ได้“ไม่จริง!!” นางตะโกนออกมา “ข้าเป็นบุตรสาวท่านพ่อ ท่านแม่ บอกพวกมันไปสิเจ้าคะว่าข้าเป็นบุตรของท่านพ่อ”นางร่ำไห้ออกมาอย่างหนัก เรื่องนี้ต้องไม่เป็นความจริง นางจะเป็นบุตรของบ่าวชั้นต่ำได้อย่างไร“ท่านแม่ บอกไปสิเจ้าคะว่าข้าเป็นบุตรสาวท่านพ่อ” นางหันไปบอกมารดาอีกครั้ง ทว่ากลับมิได้มีปฏิกิริยาอันใดตอบกลับมา มีเพียงเสียงร้องไห้จากผู้เป็นมารดาเท่านั้น“ไม่ ๆ ท่านพ่อ ข้าเป็นบุตรสาวของท่าน ท่านต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่ามารดาไม่เอ่ยอันใด จึงได้หันไปเอ่ยกับบิดา ทว