All Chapters of หวนคืนอดีตเปลี่ยนชะตาร้ายให้เป็นลิขิตรัก: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากเที่ยวชมจนพอใจก็ถึงเวลาที่จะต้องกลับจวนเสียที รถม้าของตระกูลหมิงเคลื่อนมารอตรงประตูค่ายหยางจวินเฟยมาส่งหญิงสาวกลับถึงจวนอย่างปลอดภัย แต่เพราะเย็นมากแล้วจึงมิได้เข้าไปพบเสนาบดีหมิงฮุ่ยจือและฮูหยินอย่างที่ควรจะเป็น“ข้าฝากขอขอภัยท่านเสนาบดีด้วยที่เสียมารยาท ไม่ได้เข้าไปพบ”“ไม่เป็นไรเพคะ อันที่จริงพระองค์ไม่จำเป็นต้องมาส่งหม่อมฉันก็ได้ หม่อมฉันทราบดีว่าราชกิจทรงยุ่งเพียงใด”“ไม่ได้ ไม่ได้ ข้าเป็นคนพาเจ้าไป ต่อให้ยุ่งอย่างไรข้าก็ต้องเป็นคนมาส่ง”ทั้งสองอยู่พูดคุยกันไม่กี่ประโยค หมิงหลิ่งฟางก็เดินกลับเข้ามาในจวน ทันได้เจอบิดามารดานั่งรออยู่ที่โถงหลัก หลีฮูหยินนั้นเพียงปรายตามองบุตรสาวก็รู้แจ้งชัดเจนถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป นางยกยิ้มอย่างดีใจ หากแต่ก็ไม่ได้เอ่ยพูดสิ่งใดออกมา“กลับมาแล้วหรือฟางเอ๋อร์ สนุกหรือไม่” หมิงฮุ่ยจือเอ่ยถามบุตรสาวออกไป“ท่านพ่อ นับว่าเป็นโชคดีของลูกที่ได้ชมการตรวจพลด้วยเจ้าค่ะ ยิ่งใหญ่จนหาคำใดเปรียบไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”“ดูเจ้าตื่นเต้นไม่น้อย แล้วองค์รัชทายาทเล่า?” หลีฮูหยินทำทีเอ่ยถามถึงคนอีกผู้“องค์รัชทายาทฝากลูกมาขออภัยท่านพ่อท่านแม่ที่ไม่ได้เข้ามาพบ ด้วยว่าย

หยางจวินเฟยยกยิ้มอย่างพึงพอใจ หลังเหลือบไปเห็นว่าน้องชายต่างมารดาเดินกลับออกไปแล้ว อันที่จริงเขารู้มาตั้งแต่อีกฝ่ายยืนมองนั่นแล้ว เพียงแต่ไม่ได้แสดงท่าทีอันใดออกไป นอกจากอยากจะทำให้หยางเทียนหลิวได้เห็นว่า ยามนี้สิ่งที่คิดจะทำหรือหวังอยู่อาจจะยากขึ้นมาสักหน่อยเท่านั้น“คุณหนูเจ้าคะ” อี้จูเดินเข้ามาเอ่ยเรียกผู้เป็นนายด้วยสีหน้าและน้ำเสียงกริ่งเกรง“ว่าอย่างไรอี้จู”“เมื่อครู่ท่านพ่อบ้านแจ้งว่า องค์ชายรองเสด็จมาที่นี่เจ้าค่ะ”ได้ยินเช่นนั้นหมิงหลิ่งฟางก็หันกลับไปมองหน้าของหยางจวินเฟย เห็นเพียงใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มบาง ๆ กลับมาให้เท่านั้น“ฝ่าบาทรู้ว่าองค์ชายรองมาใช่หรือไม่เพคะ”หมิงหลิ่งฟางเพียงคาดเดา เพราะอีกฝ่ายมีวรยุทธ์ อีกทั้งความรู้สึกค่อนข้างว่องไว แน่นอนว่าเพียงหยางเทียนหลิวเดินพ้นเรือนหน้ามา หยางจวินเฟยย่อมต้องรู้อยู่แล้ว“ก่อนหน้าไม่รู้ คนมาแล้วถึงรู้ ว่าแต่เจ้าสนใจด้วยหรือ”“ไม่สนใจเพคะ ถึงมาหม่อมฉันก็คงทำเช่นทุกครั้ง เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมาด้วยจุดประสงค์อันใด”“วันนี้ไม่เช้าแล้ว อย่างไรข้าต้องขอตัวกลับก่อน สองสามวันนี้ข้าอาจจะไม่ได้พบหน้า เพราะต้องรีบสะสางงาน อย่าคิดถึงข้ามากมายเล่

หวงเจียวซินเมื่อรู้ว่าสวามีออกไปปราบโจรปล้นทรัพย์ เห็นว่าทางสะดวกจึงออกอุบายว่า นางจะกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวน และไม่ต้องการให้นางกำนัลหรือแม้แต่อู่กงกงติดตามไปด้วย โดยที่นางให้เหตุผลว่า มิต้องการทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตเอิกเกริก ด้วยว่าการไปครั้งนี้เป็นเพียงบุตรกลับไปเยี่ยมบิดามารดาเท่านั้นทว่าความจริงแล้วนางสุดแสนจะร้อนใจ เรื่องที่ฝากฝังมารดายังไม่คืบหน้า ยิ่งยามนี้เรื่องที่หยางเทียนหลิวทูลขอรางวัลเป็นสมรสพระราชทานกับหมิงหลิ่งฟาง นางยิ่งไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไปในใจนั้นคิดอยากใช้โอกาสนี้กำจัดหมิงหลิ่งฟาง อาศัยช่วงที่หยางเทียนหลิวไม่อยู่ ครั้นกลับมาก็คงไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของนางแล้วทันทีที่รถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนสกุลหวง หวงเจียวซินก็เร่งลงจากรถม้าแล้วตรงเข้าไปหาบิดามารดาที่โถงหน้า“ซินเอ๋อร์มาแล้ว มา ๆ นั่งก่อน” ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ ประคองบุตรสาวนั่งลงยังเก้าอี้ข้างกัน“ท่านแม่ เหตุใดเรื่องที่ข้าขอให้ช่วยจึงล่าช้านัก”“เอ่อคือ... ซินเอ๋อร์ มาเหนื่อย ๆ ดื่มชาให้ใจเย็นก่อน วันนี้แม่ให้คนเตรียมของโปรดเจ้าเอาไว้มากมายเลยนะ”“ท่านแม่ ท่านรู้หรือไม่ยามนี้องค์ชายรองออกไปป

หยางเทียนหลิวอาศัยอารามร้างเป็นที่หลบภัยก่อนจะเริ่มวางแผนการบางอย่างขึ้น เขาจะมิยอมเป็นคนที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้แน่นอนจุดอ่อนของหยางจวินเฟยยามนี้คงหนีไม่พ้นหมิงหลิ่งฟาง นั่นจึงทำให้หยางเทียนหลิววางแผนย้อนกลับไปที่เมืองหลวงอีกครั้ง“องค์ชายรอง แผนนี้ค่อนข้างเสี่ยงมากทีเดียวนะพ่ะย่ะค่ะ หากพวกเราถูกองค์รัชทายาทจับได้เสียก่อน...” องครักษ์ที่ติดตามมาด้วยเอ่ยเตือนเชิงแนะนำไปในคราวเดียวกัน“ถ้าเราเอาตัวหมิงหลิ่งฟางมาได้ นางจะเป็นโล่กำบังหอก ดาบ และลูกธนูชั้นดีทีเดียว” หยางเทียนหลิวเอ่ยออกมาเสียงเย็นเยียบ ไม่คิดเปลี่ยนใจอีกแล้วทางด้านฝ่ายหยางจวินเฟยนำกำลังทหารจำนวนหนึ่งเร่งออกตามหาหยางเทียนหลิวทันที พร้อมกันกับที่ต้าเผิงมารายงานว่า เรื่องโจรปล้นทรัพย์และเข่นฆ่าชาวบ้านนั้น แท้จริงแล้วเป็นแผนการสร้างสถานการณ์ของหยางเทียนหลิวและคนตระกูลสวี่ ที่หวังจากอยากให้หยางเทียนหลิวสร้างผลงานมีความดีความชอบ และเร่งแต่งหมิงหลิ่งฟางเข้ามาเป็นชายาเอก เพื่อแผนการขั้นต่อไปหยางจวินเฟยกำหมัดแน่น กายแกร่งบนหลังอาชาศึกพ่วงพียามนี้แค้นใจหยางเทียนหลิว เหตุการณ์คราวนี้แม้จะแตกต่างไปจากชาติก่อน หากแต่ถ้าเขายังไ

หยางจวินเฟยเร่งเดินทางติดตามหยางเทียนหลิวไปทันที หวังใจว่าจะตามอีกฝ่ายทัน อาชาศึกถูกฝึกมาเป็นอย่างดีทำให้ห้อตะบึงออกไปอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย อีกทั้งยังมีการเปลี่ยนม้าตลอดระยะทางที่เดินทางชายหนุ่มไม่คิดหยุดพัก ด้วยทั้งกังวลและเป็นห่วงหมิงหลิ่งฟางไม่น้อย เกรงว่าหยางเทียนหลิวจะทำอันตรายนางภาพที่นางถูกหยางเทียนหลิวสั่งประหารในชาติก่อนยังคงติดตาเขามาถึงทุกวันนี้ ยิ่งคิดถึงภาพนั้นทีไร ภายในใจยิ่งเจ็บปวดจวนแทบทนไม่ได้หมิงหลิ่งฟางถูกลักพาตัวไปเช่นนี้ ทำเอาหยางจวินเฟยกินไม่ได้นอนไม่หลับ พาลให้หมิงชิงไฉสงสัย ด้วยว่าน้องสาวตนก็เป็นเพียงบุตรีขุนนางในราชสำนัก ไหนเลยจะมีเหตุให้องค์รัชทายาทกังวลและร้อนใจ จนต้องออกติดตามหานางด้วยตัวเองเช่นนั้นกระนั้นหมิงชิงไฉเองก็คิดว่า เขาที่เป็นบุรุษย่อมมองบุรุษด้วยกันออก แม้จะยังกังวลเรื่องน้องสาว หากแต่ก็รู้สึกสบายใจหากบุรุษที่จะเข้ามาดูแลนางต่อจากครอบครัวเป็นคนผู้นี้“องค์รัชทายาท”หมิงชิงไฉเดินเข้าไปหยุดยืนข้างกายองค์รัชทายาท ผู้เปรียบเสมือนเจ้านายอีกผู้หนึ่งของเขา ก่อนจะยื่นห่ออาหารไปให้ยามนี้ขบวนของหยางจวินเฟยหยุดพักอยู่ริมบึงน้ำในป่า ด้วยว่ายามนี้ท้องฟ