หวนคืนอดีตเปลี่ยนชะตาร้ายให้เป็นลิขิตรัก

ในยามพลบค่ำดวงตะวันค่อยๆ ลาลับท้องฟ้ามืดครึ้ม ผู้คนสัญจรไปมาเริ่มน้อยลงก่อนจะจางหายไป มีเพียงแสงไฟสลัวตามสองฝั่งข้างทาง ริมฟุตบาทของถนนสายหนึ่งที่ติดอยู่กับแม่น้ำห่างเพียงระเบียงกั้น สะท้อนให้เห็นเงาของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย หญิงสาวร่างผอมบางในชุดเดรสชีฟองสีขาวสวมหมวกไหมพรมสีขาว เดินไปตามฟุตบาตก่อนจะมาหยุดอยู่บนสะพานข้ามฝั่งแม่น้ำ ดวงตาเศร้าหมองเหม่อลอยทอดมองไปด้านหน้าอย่างไร้ทิศทาง หากมองดูใกล้ๆ คงเห็นว่าดวงตาของเธอบวมแดงหลังจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ใบหน้าที่เคยงดงามผุดผ่องนั้นซีดเซียวซูบตอบไร้สีเลือดฝาดอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อซีดขาวราวกับกระดาษ ที่ผ่านมาราวกับว่าโชคชะตาเล่นตลกกับชีวิตของเธอ เมื่อปีก่อนเธอป่วยอาการเริ่มทรุดหนักเมื่อไปตรวจที่โรงพยาบาล กลับพบว่าเธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอาจอยู่ได้ไม่เกินสองปี นั่นเสมือนกับฝันร้ายชีวิตที่กำลังราบรื่นวาดฝันไว้อย่างดีกับคนรักที่คบกันมาถึงห้าปี เธอตั้งใจไว้ว่าจะแต่งงานและมีลูกกับเขาชีวิตครอบครัวของเธอก็จะสมบูรณ์ เติมเต็มชีวิตในอดีตที่ขาดหาย

แสงแดดรำไรยามเช้าตรู่ สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างสีขาวบางเบาพลิ้วไหวกระทบเข้ากับใบหน้าขาวเนียนดุจหิมะของหมิงหลิ่งฟางที่นอนอยู่บนเตียงไม้สีดำหลังใหญ่แกะสลักลายอย่างประณีต เปลือกตาสีไข่ค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนกระพริบตาถี่ ๆ ขนตายาวแพรหนากระพือขึ้นลงราวกับปีกผีเสื้อ ครั้นพอฟื้นคืนสติขึ้นมาหลินฟางก็ใช้สายตาสำรวจไปรอบ ๆ ที่นี่คือที่ไหนกัน นางพยายามขยับร่างกายหมายจะลุกขึ้นนั่งเพื่อจะได้เห็นชัดขึ้น แต่กลับรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นจากมือใครบางคนที่กุมมือของนางไว้แน่น หลินฟางเหลือบมองไปยังข้างเตียงก็พบสตรีนางหนึ่ง สวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกโบตั๋นสีทองอย่างประณีต มวยผมที่เกล้าไว้ไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ดูจากการแต่งกายแล้วคาดว่าสตรีผู้นี้คงเป็นสตรีวัยกลางคน นางกำลังฟุบหลับอยู่ข้างเตียงทั้งมือของนางก็ยังกุมมือของหลินฟางเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะสูญเสียนางไปอีกครั้งอย่างไรอย่างนั้น ในขณะที่หลินฟางกำลังย่นคิ้วอย่างสงสัย นางมาอยู่ที่ไหนแล้วผู้นี้เป็นใคร จู่ ๆ นางก็รู้สึกปวดหัวราวกับว่ามีเข็มนับพันมาทิ่มแทงจนหัวแทบจะระเบิดออกมา หลินฟางยกมือขึ้นกุมศีรษะไว้อย่างเจ็บปวด

ณ ห้องโถงจวนสกุลหมิง หลังจากที่หยางเทียนหลิวรู้ข่าวว่าหมิงหลิ่งฟางหายป่วยดีแล้ว เขาก็รีบเดินทางจากวังหลวงมายังจวนสกุลหมิงในทันที เพื่อแสดงความห่วงใยเหมือนเฉกเช่นที่ผ่านมาให้นางได้เห็นว่าเขานั้นรักและห่วงใยนางมากเพียงใด "ขอประทานอภัยที่ให้องค์ชายรองทรงรอนานเพคะ" สตรีร่างบางในอาภรณ์ผ้าแพรสีส้มอ่อนใบหน้างามนิ่งเรียบ เดินทอดกายเข้ามายืนตรงหน้าบุรุษทั้งสองในห้องโถง พร้อมกับย่อตัวเล็กน้อยแสดงความเคารพตามมารยาท ดวงตาเมล็ดซิ่งคู่งามเหลือบมองบุรุษในอาภรณ์ปักลายมังกรสีม่วงเพียงครู่หนึ่ง "ในเมื่อฝ่าบาทมีเรื่องพูดคุยกับบุตรสาวของกระหม่อม คงต้องขอตัวก่อน” อัครเสนาบดีหมิงฮุ่ยจือเอ่ยบอกองค์ชายรองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ทั้งที่ในใจไม่พอใจอย่างยิ่ง ดวงตาคู่คมมองบุตรสาวตนเองอย่างกลุ้มใจ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะลงเอ่ยอย่างไรกัน หมิงหลิ่งฟางมองตามบิดาเงียบ ๆ แม้นตอนนี้เขาจะไม่พูดอะไรออกมาแต่นางรู้ว่าท่านพ่อไม่พอใจที่นางยังคบหากับองค์ชายรองอยู่ ดวงตาคู่งามหลุบลงต่ำก่อนจะคารวะองค์ชายรองตามพิธีการ “ไม่ต้องมากพิธีหรอก” หยางเทียนหลิวคว้าแขนเรี

หมิงหลิ่งฟางแทบอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้ องค์ชายรองผู้นี้ช่างหน้าด้านหน้าทนเสียจริง ก็อย่างว่าคนเราเพื่อผลประโยชน์ก็มักจะทำได้ทุกอย่างพอหมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่งจะเป็นตายก็ช่าง น่ารังเกียจนัก! หากเป็นไปได้นางอยากฆ่าเขาให้ตายต่อหน้าต่อตาเสียเดี๋ยวนี้ หยางเทียนหลิวถอนหายใจเบา ๆ พยายามระงับอารมณ์คุกกรุ่นราวกับเปลวไฟที่พร้อมปะทุอยู่ภายในใจ นึกโกรธเคืองที่หมิงหลิ่งฟางไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามให้กับเขาเช่นแต่ก่อนที่เพียงเขาพูดอะไรนางก็เออออไปตามเขาทุกอย่าง ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาคราวนี้เหมือนจะแข็งข้อขึ้นมาก มือใหญ่กำหมัดแน่นดวงตาเรียวคมหลับลงไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามสะกดกั้นอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่เริ่มปะทุอยู่ภายในใจ หากอยู่ในตำหนักในยามนี้ข้าวของคงกระจัดกระจายไปทั่วห้องแล้ว เอาเถิดวันนี้เขาคงต้องพอแค่นี้ หากยังฝืนรั้งอยู่ต่อเกรงว่านางคงอึดอัดแล้วนึกสงสัยขึ้นมาถึงตอนนั้นก็คงยากแล้ว ดีที่เขายังมีหมากอีกตัวหนึ่งหากนางสามารถเป็นสหายสนิทกับหมิงหลิ่งฟางได้แผนการก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น "วันนี้ฟางเอ๋อร์คงอยากพักผ่อนแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกล

บรรยากาศริมระเบียงเรือนหลักในยามนี้พลันเงียบ ลงได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งหลิวไหวไปมา โต๊ะไม้ตัวกลมสีแดงสลักลายที่ตั้งอยู่ริมระเบียงปรากฏให้เห็นเงาร่างของคนทั้งสามที่นั่งคุยกันอย่างเคร่งเครียด “น...นี่เรื่องจริงหรือเจ้าคะ” เมื่อได้ยินสิ่งที่บิดาเล่าหมิงหลิ่งฟางก็ตะลึงงันไปชั่วขณะ ใบหน้างามซีดเผือดไร้ซึ่งสีเลือดฝาด ดวงตาคู่งามฉายแววเศร้าหมองสะท้อนให้เห็นถึงความสับสนและเจ็บปวดเกินบรรยายราวกับมีหนามแหลมคมทิ่มแทงอยู่ภายในใจ อัครเสนาบดีหมิงฮุ่ยจือเพียงพยักหน้าเบา ๆ เป็นการยืนยันคำตอบ ดวงตาเรียวรีจ้องมองบุตรสาวด้วยความรู้สึกสงสาร ที่แท้เรื่องราวทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้ นางคิดไม่ถึงเลยว่าบิดาจะล่วงรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่นางกลับโง่เขลาเบาปัญญานักไม่ยอมเชื่อฟังคำบิดา ทั้งยังดื้อรั้นเอาแต่ใจตนเอง เพราะคิดเพียงว่าความรักในครั้งนี้คือสิ่งที่ถูกต้องปล่อยให้คนหลอกใช้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ทั้งยังทำนิสัยแย่ ๆ ใส่บิดามารดาทำร้ายจิตใจของบุพการีผู้ให้กำเนิด จนพวกท่านต้องยินยอมให้นางแต่งงานกับบุรุษต่ำทรามผู้นั้นในที่สุด และนั่นก็เป็นเหตุให้เกิดจุดเริ่มต้นหายนะของครอบ