Todos os capítulos de หวนคืนอดีตเปลี่ยนชะตาร้ายให้เป็นลิขิตรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลังจากแต่งงานกับหยางเทียนหลิวได้เพียงสองปีบุรุษผู้นั้นก็ได้แต่งหวงเจียวซินขึ้นเป็นชายารองอีกคน แม้นางจะคัดค้านอย่างไรก็ไม่เป็นผลเขาอ้างว่าให้หวงเจียวซินมาช่วยนางดูแลวังหลัง ทั้งที่เขาให้สัญญากับนางว่าจะมีนางเป็นชายาเพียงคนเดียว สิ่งใดก็ไม่เจ็บใจเท่าสตรีผู้นั้นดันเป็นสหายคนสนิทของนาง ภายหลังสตรีผู้นี้ยังได้ใส่ร้ายว่าหมิงหลิ่งฟางลักลอบวางยาพิษจนนางต้องแท้งบุตร หยางเทียนหลิวที่ในตอนนั้นได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแล้วก็ได้ป่าวประกาศออกไปว่าหมิงหลิ่งฟางมีจิตใจอิจฉาริษยาโหดเหี้ยมอำมหิตวางยาพิษหมายสังหารชายารอง โชคดีที่นางรอดชีวิตมาได้แต่กลับต้องแท้งบุตรโอรสขององค์รัชทายาทความผิดร้ายแรงมีโทษประหารทั้งตระกูล ความจริงแล้วหมิงหลิ่งฟางจะไม่แค้นใจถึงขนาดนี้ หากหยางเทียนหลิวไม่บอกนางว่าแท้จริงแล้วเขาไม่เคยรักนางเลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปก็ล้วนอยู่ในแผนการชิงบัลลังก์ทั้งสิ้น รวมถึงสังหารคนในตระกูลของนางทั้งหมดเมื่อเสร็จสิ้นการใหญ่แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมานางทุ่มเททั้งกายและใจให้กับเขา เป็นนางคิดไปเองทั้งนั้นที่คิดว่าเขาเองก็รักนาง แท้จริงแล้วเขาเพียงหลอกใช้นางเท่านั้น นางช่างโง

ในที่สุดเสี่ยวหลานกับอี้จูก็จำยอมนั่งลงบนโต๊ะกินข้าวกับคุณหนูของพวกนางอย่างซาบซึ้งใจจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่หลังจากที่คีบอาหารเข้าปากพวกนางทั้งสองก็ให้ยิ่งตื้นตันใจจนน้ำตาเอ่อคลอ อาหารพวกนี้อร่อยมากสมราคาเสียจริง หากไม่ใช่ว่าคุณหนูของพวกนางคะยั้นคะยอพวกนางหรือจะกินอาหารอันล้ำค่าราคาแสนแพงพวกนี้ได้ลง“อร่อยหรือไม่” หมิงหลิ่งฟางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นสาวใช้คนสนิททั้งสองกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย“อร่อยมากเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลานตอบในขณะที่ในปากก็ยังคงเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ส่วนอี้จูนั้นก็นั่งกินอย่างเงียบๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ คุณหนูของพวกนางช่างใจดีจริงๆ พวกนางเป็นเพียงบ่าวไหนเลยจะมีปัญญามากินเหลาอาหารเลื่องชื่อเช่นนี้ได้หลังจากออกจากเหลาอาหารดวงตะวันก็เลยศีรษะไปเสียแล้ว ยามนี้ก็ปาไปบ่ายคล้อยพวกนางเองก็เดินเที่ยวจนหมดทุกตรอกซอกซอยแล้ว คงถึงเวลาต้องกลับจวนได้แล้วกระมัง“พวกเรากลับกันเถิด ข้าเหนื่อยแล้ว” “เจ้าค่ะคุณหนู” ในระหว่างที่กำลังจะเดินกลับไปยังรถม้านั้นดวงตาคู่งามของนางก็เหลือบไปเห็นร้านเครื่องประดับอีกร้านหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่ามีบางสิ่งกำลังสะท้อนดวงตาของนางอยู่ จึงทำให้หมิงหลิ่ง

“วาจาของแม่นางช่างไม่เหมือนสตรีชั้นสูงเอาเสียเลย การแต่งตัวก็ดูเหมือนเป็นหญิงสาวในหอเหมยเซียง เอ๊ะ! ไม่สิพวกนางเหล่านั้นยังงามและมารยาทดีกว่าเจ้าเป็นไหน ๆ ไม่มาด่าทอคนอื่นกลางโรงน้ำชาเช่นนี้กระมัง” หมิงหลิ่งฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ หากแต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกจนคนฟังรู้สึกได้ “นี่เจ้า!” เสียงเล็กแหลมกรีดร้องจนแสบแก้วหู เรือนร่างเล็กสั่นเทา ผู้คนที่นั่งอยู่ในโรงน้ำชาแห่งนี้ต่างหันขวับมามองเป็นตาเดียวเมื่อนึกย้อนถึงความทรงจำแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าสตรีผู้นี้เป็นคุณหนูรองจวนเจ้ากรมพิธีการ ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงบุตรสาวอนุเท่านั้น หมิงหลิ่งฟางเองก็จำชื่อของนางไม่ได้แล้ว เมื่อชาติก่อนสตรีผู้นี้ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นถึงเพียงนั้นแต่ไฉนวันนี้สตรีผู้นี้จึงมายืนด่าทอนางถึงที่นี่ ทั้งที่ก็ไม่เคยไปมีเรื่องผิดใจอะไรกันมาก่อน“เจ้า เจ้า!" เจ้า เจ้า อยู่ครึ่งวันก็ไม่มีคำใดหลุดออกมา หญิงสาวผู้มาใหม่พูดติดขัดไม่เต็มปาก ใบหน้าของนางแดงก่ำจนดำมืดแววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจนางจะกล้าได้อย่างไรในเมื่อบุรุษที่นางกำลังวางท่าหึงหวงอยู่นั้นไม่เคยพูดคุยกับนางเลยแม้เพียงครึ่งคำในขณะที่หยางจวินเฟยกลับเบื้อนหน

เสนาบดีหมิงรู้สึกดีใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าบุตรสาวยืนกรานจะไม่หมั้นหมายแต่งงานกับองค์ชายรองผู้นั้น อีกทั้งยังตัดขาดความสัมพันธ์อย่างเด็ดขาด แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่นายท่านหมิงฮุ่ยจือจึงไม่แสดงท่าทีตื่นเต้นออกมา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความรักและความภูมิใจ"เจ้าตัดสินใจได้ดี ดีแล้ว เจ้ายังเด็กยังมีเวลาอีกมากมายที่จะตามหาบุรุษที่เหมาะสมกับเจ้า" นายท่านหมิงฮุ่ยจือคิดว่าบุตรสาวคงเสียใจอยู่ไม่น้อยจึงเอ่ยคำพูดปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เจ้าค่ะท่านพ่อ"หมิงหลิ่งฟางรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้ยินคำปลอบโยนจากบิดา นางยิ้มกว้างให้กับเขาพร้อมกับลุกขึ้นมาสวมกอดบุรุษวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า นางไม่ได้เสียใจกับการยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้ แต่นางดีใจต่างหากเล่าที่สามารถปกป้องครอบครัวจากเงื้อมมือปีศาจร้ายตนนั้นได้ท่ามกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่เวิ้งว้างแสงสีทองสาดส่องไปทั่วบริเวณ ม้าสีดำพันธุ์ดีตัวสูงใหญ่ที่ถูกฝึกมาอย่างดีเยี่ยมฝีเท้าว่องไววิ่งผ่านทุ่งหญ้ากว้างฝุ่นตลบอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วบ่งบอกถึงความเร่งรีบบนหลังของมันปรากฏให้เห็นเงาร่างของบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีกรม เส้นผมสีดำ

หมิงหลิ่งฟางได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มในหน้าอย่างพอใจ รู้สึกว่านางช่างโชคดีที่เกิดมามีมารดารักบิดาเข้าใจ เพียงเท่านี้ชีวิตนางก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วระหว่างที่กำลังมองทิวทัศน์ยามเย็น คิ้วเรียวขมวดกันเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของสาวใช้คนสนิททั้งสอง ก่อนจะส่ายหน้าให้เล็กน้อย“กระซิบสิ่งใดกัน ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันนะ”ชิงหลานและอี้จูหันมามองคุณหนูของพวกนาง ก่อนจะเป็นชิงหลานที่ชิงพูดขึ้นก่อน“อี้จูสิเจ้าคะถามข้าน้อยว่า ข้าน้อยคิดว่าคุณหนูจะเลือกคุณชายจวนใดมาเป็นคู่ครอง”หมิงหลิ่งฟางหรี่ตาลงเล็กน้อยมองสองสาวใช้ราวกับจับผิด แต่ก็ไม่ได้จริงจังหรือจะตำหนิ ยิ่งเห็นพวกนางก้มหน้างุดปลายคางแทบชิดอกก็ให้รู้สึกขำขัน“แล้วเจ้าว่าคุณชายจวนใดน่าสนใจกันเล่าอี้จู”คนถูกถามเงยหน้าคุณหนูของนางด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะตอบไปตามที่คิดว่าเป็นคุณชายจวนสกุลเผย เพราะเป็นตระกูลบัณฑิตที่ใหญ่ อีกทั้งคุณชายใหญ่เผยก็รูปงามหมิงหลิ่งฟางไม่คิดถามไถ่หาความว่าสาวใช้ของนางไปรู้จักคุณชายใหญ่เผยได้อย่างไร เพราะที่นางถามไปก่อนหน้าก็เพียงชวนสนทนา มิได้หมายความว่านางสนใจหรือคิดอยากมีคู่ครองในเวลานี้เท่านี้เช้าวันต่อม