Todos os capítulos de หวนคืนอดีตเปลี่ยนชะตาร้ายให้เป็นลิขิตรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

 จวนตระกูลหมิง“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงของชิงหลางดังขึ้นเรียกคนที่ตกอยู่ในห้วงภวังค์เคลิ้มหลับช่วงนี้ทำไมมีแต่คนมากวนนางยามต้องการพักสายตาบ่อยเสียจริงครั้นลืมตาขึ้นมาเห็นชิงหลางทำทีราวกับมีเรื่องจะพูด ก็มุ่นคิ้วมองพลางเอ่ยถามออกไป“มีอะไรกันชิงหลาง”“มีคนมา...”“เฮ้อ!!! มาอีกแล้วหรือ ข้าว่าข้าก็พูดชัดเจนไปแล้วนะ”หมิงหลิ่งฟางถอนหายใจออกมาเสียงดัง ด้วยคิดว่าคนที่มานั้นคือองค์ชายรองหยางเทียนหลิว นางคร้านที่จะหาคำมาปฏิเสธคนหน้าหนาเช่นนั้นแล้ว“เอ่อ ไม่ใช่องค์ชายรองเจ้าค่ะ แต่เป็นองค์รัชทายาทมารอพบคุณหนูอยู่ที่โถงหลักเจ้าค่ะ”ครั้นได้ยินว่าเป็นผู้ใดมารอพบ หมิงหลิ่งฟางก็เบิกตาโตขึ้นเล็กน้อย แล้วไม่รู้ว่าเหตุใด เพียงแค่ได้ยินว่าเป็นหยางจวินเฟย สองแก้มนวลปลั่งก็พลันร้อนผ่าว ขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ หัวใจหรือก็เริ่มทำงานหนัก เต้นระส่ำระสายไม่เป็นจังหวะขึ้นมาทุกทีหมิงหลิ่งฟางรีบเก็บสีหน้ากลับมาเป็นปกติ ก่อนจะเร่งเดินออกไปพบแขก ไม่ปล่อยให้

ระหว่างที่กำลังนั่งเล่นด้วยกัน หยางจวินเฟยก็ได้คิดไตร่ตรองเรื่องของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในเมื่อเขาเองคิดอยากจะสานสัมพันธ์กับหมิงหลิ่งฟาง เช่นนั้นอย่างแรกที่เขาควรทำคือ ไม่ควรมีความลับต่อนางสุดท้ายชายหนุ่มก็ตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้หมิงหลิ่งฟางได้รับรู้ และเปิดเผยเรื่องที่ตัวเขาคนนี้ได้ย้อนกลับมาในอดีตเพื่อแก้ไขเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ให้เกิดขึ้นเช่นเดิม และกลับมาเพื่อหยุดยั้งโศกนาฏกรรมของตระกูลหมิงของนาง รวมไปถึงการเปิดโปงแผนการกบฏของน้องชายร่วมบิดาอย่างหยางเทียนหลิวที่คิดอาศัยอำนาจขุนนางตระกูลใหญ่สนับสนุนแล้วชิงบัลลังก์ไปกระนั้นเรื่องราวเหนือธรรมชาติเช่นนี้ เขาไม่รู้ว่าหมิงหลิ่งฟางจะเชื่อมากน้อยแค่ไหน เพราะหากเป็นตัวเขาเองที่ไม่ได้ประสบกับตัวเอง แล้วมีคนเดินเข้ามาบอกว่า ตัวเองตายไปแล้วได้ย้อนกลับมาในอดีต เขาเองก็คงไม่คิดเชื่อเช่นเดียวกันหยางจวินเฟยหันมองใบหน้าของหมิงหลิ่งฟางนิ่ง ๆ ราวกับกำลังชั่งใจคิด“หลิ่งฟาง”“เพคะ” หมิงหลิ่งฟางหันใบหน้ามามองสบนัยน์ตาคู่คมอย่างตรงไปตรงมาหยางจวินเฟยมองสบตานางอยู่ครู่หนึ่งก็เลือกที่จะหันไปมองน้ำตกเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยถึงบางสิ่งบางอย่างออกมา“เจ้

“กลางคืนหากนั่งที่พื้นจะอันตราย” พูดจบหยางจวินเฟยก็กระชับท่อนแขนรั้งเอวบางเข้ามาใกล้ ก่อนจะโหนกายขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่ที่ทอดกิ่งยื่นไปยังกลางน้ำตก ราวกับเป็นสะพานลอยฟ้าอย่างไรอย่างนั้นหมิงหลิ่งฟางเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น อยู่ข้างล่างว่าสวยงามมากแล้ว หากแต่เมื่อได้ขึ้นมาอยู่ด้านบนนี้ และได้มองภาพบรรยากาศจากตรงนี้ มันช่างให้ความรู้สึกมหัศจรรย์กว่าเป็นไหน ๆ“งดงามมากเลยเพคะ”“ใช่ งดงามมากจริง ๆ” หยางจวินเฟยพูดประโยคนั้นออกมาโดยที่สายตาคู่คมยังไม่ละออกไปจากดวงหน้าสวยของหมิงหลิ่งฟางแม้แต่น้อยไม่รู้แล้วว่า สิ่งที่งดงามของเขากับนางยามนี้จะยังใช่สิ่งเดียวกันหรือไม่พลันนั้นแสงสว่างริบหรี่จากหิ่งห้อยนับหลายร้อยตัวก็ส่องแสงบินวนเอื่อยไปมารอบ ๆ ตัวของพวกเขาทั้งคู่ มองดูคล้ายโคมลอยขนาดเล็กที่ถูกปล่อยขึ้นมามือเรียวของหมิงหลิ่งฟางยื่นไปข้างหน้าช้า ๆ ก่อนจะหยุดเอาไว้นิ่ง ๆ ปล่อยให้หิ่งห้อยโผเข้ามาเกาะปลายนิ้ว“เหมือนได้นั่งอยู่ท่ามกลางดวงดาวเลยนะเพคะ”“อืม”ขณะเดียวกันนั้น หมิงหลิ่งฟางก็หวนคิดถึงคำพูดของหยางจวินเฟยเมื่อตอนเย็น นางจึงนึกขึ้นได้ว่าหยางจวินเฟยมีเรื่องราวบางอย่างจะพูดกับนาง ใบหน

หม่อมฉันเสียใจมากจนตัดสินใจกระโดดน้ำเพื่อฆ่าตัวตาย แต่ไม่รู้เป็นเพราะท่านเทพชังหรือสวรรค์กลั่นแกล้ง ทำให้หม่อมฉันหลุดเข้าไปห้วงแห่งกาลเวลา มันทั้งมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใดเลย อีกทั้งยังหนาวเหน็บจนปวดร้าวเข้าถึงเนื้อกระดูก หม่อมฉันได้แต่คิดว่า สวรรค์เกลียดอันใดหม่อมฉันหนักหนา หม่อมฉันที่ตายไปแล้วกลับยังต้องมาพบเจอกับความทรมานนั้นอีกทว่าขณะที่อยู่ในห้วงแห่งกาลเวลานั้น หม่อมฉันได้ยินเสียงปริศนาเสียงหนึ่ง บอกเล่าเรื่องราวในอดีตต่าง ๆ มากมาย ทำให้ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำของหม่อมฉัน นั่นจึงทำให้หม่อมฉันได้รู้ว่า แท้จริงแล้วหม่อมฉันคือหมิงหลิ่งฟาง บุตรีของเสนาบดี และเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของตระกูลหมิงอีกด้วย นอกจากนี้หม่อมฉันยังเคยอธิษฐานจิตเอาไว้ก่อนตายในคราวนั้นว่า หากสวรรค์ยังมีความเมตตาและความยุติธรรมอยู่ ก็ขอให้หม่อมฉันได้ย้อนกลับมาในอดีตอีกครั้งหม่อมฉันตื่นมาอีกครั้ง ตอนนั้นท่านแม่เล่าว่าหม่อมฉันตกน้ำจนศีรษะกระแทกโขดหิน จึงสลบไปหลายวันเพคะ”หมิงหลิ่งฟางเล่าเรื่องราวของตนเองอย่างละเอียด ในน้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง มั่นคง“เพราะเป็นเช่นนี้ หลังจากเจ้าฟื้นขึ้นมาอีกครั้งจึ

ระหว่างที่เดินกลับต่างฝ่ายต่างมิได้พูดอันใดออกไป กระทั่งหยางจวินเฟยและหมิงหลิ่งฟางมาถึงประตูทางด้านหลังจวนพักรับรอง ชายหนุ่มก็หยุดเท้าก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของหมิงหลิ่งฟางอีกครั้ง“หลิ่งฟาง”“พะ...เพคะ”“เรื่องนั้น เจ้ายังไม่ต้องให้คำตอบข้าตอนนี้หรอก แต่ข้าอยากให้เจ้าเอาสิ่งที่ข้าบอกไปคิดไตร่ตรองให้ดี ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ข้าก็จะรอคำตอบจากเจ้า”“...”“อีกอย่าง อย่าได้อึดอัดใจไป ทำตัวตามสบายเช่นเดิมเถิด ข้าสัญญาว่าจะไม่เร่งรัด หรือบีบบังคับไม่ว่าทางใดก็ตาม และท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าคำตอบของเจ้าจะเป็นอย่างไร ข้าจะยอมรับมัน”ดวงตาคู่คมหลุบมองมือเรียวที่เขากุมเอาไว้ พลางใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไล้ลูบไปมาเบา ๆ ซึ่งหมิงหลิ่งฟางเองก็ไม่ได้ชักมือกลับแต่อย่างใด“ไปเถอะ ข้าจะเดินไปส่ง”หยางจวินเฟยเดินมาส่งนางถึงหน้าเรือนนอน เขาจึงปล่อยมือนางให้เป็นอิสระ“ขอบพระทัยเพคะสำหรับเรื่องวันนี้”“เจ้าหมายถึง...”“เอ่อ หม่อมฉันหมายถึงเรื่องที่พระองค์ใจดีพาหม่อมฉันเที่ยวมาตลอดทั้งวันนี้เพคะ”หมิงหลิ่งฟางพูดจบก็ย่อกายลงเล็กน้อย แล้วเดินกลับเข้าห้องไป ปล่อยให้รัชทายาทหนุ่มยืนมองดูนางอยู่เช่นนั้นเพียงลำพัง แม