Todos os capítulos de หวนคืนอดีตเปลี่ยนชะตาร้ายให้เป็นลิขิตรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ถงมามา ส่งเทียบเชิญไปยังจวนเสนาบดีสกุลหมิง เชิญคุณหนูหมิงมาดื่มชากับข้าสักหน่อยเถิด” อวี้ฮองเฮาหันไปสั่งความกับถงมามา นางกำนัลคนสนิททันทีเพราะอยากจะทำความรู้จักสตรีที่บุตรชายพึงใจเท่านั้น ทำให้พระนางมิอาจรั้งรอเวลาให้นานไปมากกว่านี้ได้เทียบเชิญสีทองปิดผนึกอย่างดีตีตราสัญลักษณ์ส่วนพระองค์ของอวี้ฮองเฮาถูกส่งมายังจวนเสนาบดีหมิงฮุ่ยจือในสองวันให้หลัง ใบหน้าเข้มขรึมของประมุขจวนยังคงเรียบนิ่งเช่นเดิม ก่อนจะส่งเทียบเชิญนั้นให้หมิงหลิ่งฟางได้อ่านด้วยตัวเอง“ฮองเฮาเชิญข้าไปดื่มชาที่ตำหนักเฟิ่งอิ่นเจ้าค่ะ” หมิงหลิ่งฟางเอ่ยออกมาเพียงแผ่วเบา“ฟางเอ๋อร์ เจ้าจงเตรียมตัวให้ดีสักหน่อย เข้าเฝ้าฮองเฮาต้องรู้จักรักษากิริยา”หมิงฮุ่ยจือแม้จะมั่นใจว่าบุตรสาวมีกิริยามารยาทเรียบร้อย หากแต่เขาจำต้องย้ำกำชับอีกคำรบหนึ่ง ซึ่งหมิงหลิ่งฟางก็พยักหน้ารับคำของบิดาเป็นอย่างดี แม้ว่าคราแรกนางจะตกใจอยู่เกินแปดส่วนที่นางได้รับเทียบเชิญส่วนตัวเช่นนี้ปกติแล้วบุตรสาวขุนนางมักจะได้เข้าวังหลวงก็เมื่อยามมีงานพิธีสำคัญ หรือไม่ก็งานชมบุปผาที่ฮองเฮา หรือเจ้านายในวังหลังจัดขึ้นเท่านั้น น้อยนักที่จะมีเทียบเชิญมาเป็นการส่วนตัว

กระทั่งมาถึงรถม้าที่จอดอยู่ด้านนอกเขตพระราชฐาน นางกำนัล ขันที องครักษ์ ตลอดจนอี้จูและชิงหลางต่างเว้นระยะห่างจากหยางจวินเฟยและหมิงหลิ่งฟางไปหลายก้าว“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะที่พาหม่อมฉันเที่ยวชมอุทยานหลวงวันนี้”“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เอาไว้คราวหน้าข้าจะพาเจ้าเที่ยวชมให้ทั่ววังหลวงเลยดีหรือไม่”“หม่อมฉันจะเฝ้ารอวันนั้นนะเพคะ”หมิงหลิ่งฟางแย้มยิ้มเขินหลังตอบรับคำเชื้อเชิญของอีกฝ่ายไปเช่นนั้น นางย่อกายเคารพเป็นการบอกลา ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถม้า โดยมีอี้จูและชิงหลางตามหลังขึ้นไปก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนออกไป ผ้าม่านหน้าต่างรถม้าถูกเปิดออก หยางจวินเฟยและหมิงหลิ่งฟางสบสานสายตากันอีกครั้ง โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ยามนี้สายตาที่ทั้งสองต่างใช้มองกันมันช่างแตกต่างจากปกติ และอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อนหมิงหลิ่งฟางปิดม่านลง พร้อมกับที่คนขับรถม้าขึ้นมานั่งประจำที่ แล้วขับเคลื่อนรถม้าสกุลหมิงออกไปทันทีหยางจวินเฟยถอยหลังมาสองสามก้าวยืนมองรถม้าสกุลหมิงเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา รอยยิ้มที่น้อยครั้งจะมีผู้ใดได้พบเห็นก็คลี่ออกมาบาง ๆ แม้จะรู้สึกเสียดายไม่น้อย ที่วันนี้ได้พูดคุยและเดินเล่นกับนางได้ไม่นาน หา

หมิงหลิ่งฟางยามนี้ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองแม้แต่น้อย ทั้งที่ความรักในอดีตทำให้นางเจ็บหนักอย่างสาหัสขนาดนั้น เหตุใดกลับรู้สึกว่า หากเป็นหยางจวินเฟยมันจะแตกต่างหมิงหลิ่งฟางออกมานั่งที่ระเบียง พลางแหงนใบหน้ามองพระจันทร์ที่สุกสกาวส่องสว่างทั่วผืนนภา หมู่ดาวน้อยใหญ่กระจัดกระจายทั่วผืนฟ้าเคียงข้างนางเคยได้ยินเรื่องการขอพรต่อเทพจันทราในเรื่องความรัก พลันนั้นดวงตาคู่สวยก็หลับลงพร้อมมือที่ประนมขึ้นมา ชั่วครู่ใหญ่ก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่า ณ บนหลังคาอีกฝั่งหนึ่งนั้นมีบุรุษในอาภรณ์สีดำสนิทปกปิดใบหน้ามิดชิดกำลังมองทุกการกระทำของนางอยู่เงียบ ๆ“เจ้าขอพรอันใดกันหลิ่งฟาง”ภาพรอยยิ้มงามของสตรีโฉมสะคราญทำให้ดวงตาของหยางจวินเฟยเป็นประกายขึ้นมาแม้อยู่ในความมืด พลันความคิดมากมายเกิดขึ้นมาหัว ด้วยหนึ่งกลัวว่าหมิงหลิ่งฟางนั้นอาจจะขอพรไปถึงเรื่องของหยางเทียนหลิวหยางจวินเฟยนั่งรอท่าจนหมิงหลิ่งฟางกลับเข้าไปด้านในห้อง กระทั่งตะเกียงถูกดับลงก็ค่อย ๆ ใช้วิชาย่องเบาโหนกายลงมาจากหลังคา ก่อนจะลอบเข้าห้องนอนของหมิงหลิ่งฟางองค์รัชทายาทหนุ่มรอจนแน่ใจว่า เจ้าของห้องนั้นหลับลงไปแล้วเป

 หวงเจียวซินก้าวลงมาจากรถม้า สิ่งแรกนางพิศมองหมิงหลิ่งฟางพลางสบถเย้ยหยันในใจตามนิสัยที่เกลียดอีกฝ่ายอยู่แล้ว กระนั้นใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นมา ด้านหลังนางมีถิงอี้ สาวใช้คนสนิทติดตามมาด้วยหนึ่งคนศึกสองสตรีครั้งนี้คงต้องวัดกันที่หน้ากากผู้ใดจะหลุดออกมาก่อนกันสินะหมิงหลิ่งฟางคิดในใจเช่นนั้นก่อนจะเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้าไปในจวน “เชิญแม่นางหวงเถิด วันนี้ข้าจัดโต๊ะดื่มชาเอาไว้ที่ริมสระนำ เชิญ”ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่หวงเจียวซินได้เหยียบย่างเข้ามาในจวนสกุลหมิง จึงอดมิได้ที่จะกวาดตามองไปรอบ ๆ ได้แต่แอบชื่นชมในใจถึงความสวยงามของจวนสกุลหมิง นอกจากนี้ยังเงียบสงบ ทั้งยังอดเปรียบเทียบกับจวนตัวเองไม่ได้ ถึงแม้บิดาจะเป็นขุนนาง แต่จวนที่อยู่ทั้งเล็ก แถมยังวุ่นวายมีเรื่องการทะเลาะของอนุบิดาไม่เว้นวันทั้งสองเดินมาถึงศาลาริมน้ำ ถัดออกไปไม่ไกลเป็นสะพานที่จะข้ามไปยังฝั่งเรือนของหมิงหลิ่งฟาง นางยืนมองดูสะพานนั้นนิ่ง ๆ ครู่หนึ่งก็หันมาหาสหายคนใหม่ เชื้อเชิญให้นั่งลงที่ศาลาด้วยกัน“จวนสกุลหมิงทั้งใหญ่และน่าอยู่มากเลยนะ เงีย

 อีกด้านของหอเซียงหนี่ หยางจวินเฟยและองครักษ์คนสนิทอย่างเฮ่อหลิวในชุดสีดำอำพรางตัวตนอย่างมิดชิดกำลังมองเหตุการณ์โดยรอบไม่วางตา ครั้นเห็นหมิงหลิ่งฟางสลับกาสุราก็ค่อยเบาใจลงเล็กน้อย กระนั้นก็ยังไม่วางใจเต็มที่“คุณชาย...” เฮ่อหลิวเอ่ยเรียกด้วยคำเรียกขานทั่วไป เพื่อไม่ให้ใครสังเกตได้ “เหตุใดคุณชายถึงเชื่อคุณหนูหมิงเล่าขอรับ”เพราะแต่ไหนแต่ไรมาผู้เป็นนายของเขามิเคยสนใจเรื่องสตรีใด แม้จะถึงวัยที่ต้องอภิเษกสมรสได้แล้วก็ตามหยางจวินเฟยหันกลับมา เข้าใจในคำถามของเฮ่อหลิวดี แต่จะให้เขาพูดออกไปได้อย่างไรว่า เขาล่วงรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ดี ในอดีตแม้มันจะเต็มไปด้วยความเลวร้าย ทว่าคราวนี้ภายในใจของหยางจวินเฟยได้แต่บอกว่า มันจะต้องแตกต่างออกไป ตัวเขาจะไม่ยอมตายลงเฉกเช่นเดิม และจะไม่ยอมให้หมิงหลิ่งฟางและสกุลตกหลุมพรางของคนชั่วเช่นน้องชายเป็นแน่“เห็นคนขององค์ชายรองหรือไม่”เฮ่อหลิวหันมองไปรอบ ๆ ทันทีที่ผู้เป็นนายเอ่ยถาม ก่อนจะเห็นสองคนที่นั่งถัดไปจากโต๊ะของหมิงหลิ่งฟาง“ถัดจากโต๊ะคุณหนูหมิงไ