Semua Bab ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม: Bab 31 - Bab 40

“นายท่านต้องการให้ข้าติดตามต่อหรือไม่” องครักษ์เงาของสือซ่างเสินเอ่ยถาม         “ไม่....” ชายหนุ่มชะงักไป เมื่อคิดว่าร่างจำแลงของตนเป็นองครักษ์ตระกูลหนี่ว์และจำเป็นต้องติดตามหญิงสาวผู้นั้นไป เขาก็เปลี่ยนใจ          “ติดตามนางต่อไป”         “...” องครักษ์เงารู้สึกสับสนเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าเจ้านายของตนสนใจหญิงสาวเป็นครั้งแรก จำเป็นต้องระมัดระวังให้มาก แต่ดูเหมือนเขาจะคิดมากเกินไป สือซ่างเสินไม่ได้คิดอะไรแต่เป็นห่วงร่างจำแลงของตนเท่านั้น         ทั้งขบวนของชายหนุ่มจำเป็นต้องเร่งเดินทางกลับเช่นกัน เพราะเขาเกรงว่าหากปล่อยให้ร่างจำแลงนอนหลับต่อไป หญิงสาวผู้นั้นอาจเป็นกังวล เขาแค่เกรงจะเปิดเผยพิรุธจึงได้ทำเช่นนี้ หาได้คิดอะไรไม่         ทางด้านหนี่ว์อ้ายปิง เมื่อมาถึงหมู่บ้านนางไม่ได้กลับไปที่ก

 “เข้าใจผิดก็ช่างเถอะ” อ้ายปิงพูดอย่างใจดี รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วของชายหนุ่ม แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร และพร้อมที่จะเข้าใจคนอื่นเสมอ นี่เป็นสัญลักษณ์ของตัวนาง อ้ายปิงผู้มองโลกในแง่ดี อ้ายปิงของท่านเทพ          ‘ฮึ ยกเว้นท่านเทพคนนี้ เขาต้องเป็นเชื้อพระวงศ์หรืออะไรสักอย่างแน่ ๆ จึงได้หยิ่งยโสนัก ไม่น่ารักเหมือนท่านเทพของข้าเลยสักนิด’ อ้ายปิงอดบ่นในใจไม่ได้เมื่อนึกถึงสือซ่างเสินที่เพิ่งเจอกันไม่นาน          แม้จะรู้ว่าเขาเป็นท่านเทพมาจุติ แต่แล้วยังไง ถึงเขาจะเป็นท่านเทพนางก็ไม่ชอบหรอกนะ คนนิสัยไม่ดี          “คุณ...คุณหนู ต้องการขายทั้งหมดนี้เลยใช่ไหมขอรับ” เมื่อนายทหารหายตกใจแล้วก็รีบเอ่ยถาม เขาต้องการซื้อขายให้จบๆแล้วเชิญเทพออกไปจากที่นี่ก็พอ ด้วยเกรงว่าจะทำให้นางอารมณ์ไม่ดีแล้วสั่งหมาป่ามาฆ่าตนเองได้       &nb

 เมื่อกลับมาที่เรือน เสี่ยวจิ้นซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากนาง ดูมีท่าทางกังวลและหงุดหงิดตลอดเวลา นางจึงเดินเข้าไปถามเขาด้วยความสงสัยว่า "พี่จิ้น ท่านเป็นอะไรรึ?"          เสี่ยวจิ้นหลบตาและตอบด้วยน้ำเสียงเบา "ไม่มีอะไรหรอกคุณหนู"         อ้ายปิงยิ้มและกล่าวเบาๆ "ถ้าหากท่านหึงข้า ก็บอกมาเถิด" เสี่ยวจิ้นหน้าแดงก่ำ ตกใจจนพูดไม่ออก         ในที่สุด อ้ายปิงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน ทีเล่นทีจริง "ถ้าเช่นนั้น หากข้าไม่มีคนแต่งงานด้วย ท่านก็แต่งกับข้าแล้วกัน" เสี่ยวจิ้นไม่ทันได้ตอบกลับ นางเดินจากไป ทิ้งให้เขายืนอึ้งอยู่กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ         อ้ายปิงกลับคิดไปว่า หรือตนเองหลงรักเสี่ยวจิ้นเข้าแล้ว และคงต้องทบทวนความรู้สึกนี้อีกครั้งในภายภาคหน้า         อ้ายปิงเดินเข้าสู่ห้องรับรองที่จัดเตรียมไว้สำหรับการดูตัว หัวใจของนางเต้นระรัว แม้

         เสี่ยวจิ้นร้อนรนเมื่อรู้ว่าอ้ายปิงจากไป "คุณหนู! ท่านไปโดยไม่บอกข้าสักคำ" เขารู้สึกโกรธและห่วงใยในเวลาเดียวกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้         ท่านอ๋องน้อยซ่างเสินเองก็กำลังติดพันสงคราม ไม่มีโอกาสกลับมาหาอ้ายปิงเช่นกัน และทำได้เพียงส่งคนแอบตามนางไปเท่านั้น         เมื่ออ้ายปิงกลับถึงเมือง นางรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป นางตัดสินใจไปเยี่ยมคุณหนูที่อยู่แถบนี้เพื่อหาคนสนทนาด้วยเสียหน่อย         "คุณหนูหนี่ว์อ้ายปิง!" คุณหนูหลิวเรียกนางเมื่อเห็นหน้ากัน "เจ้ากลับมาแล้วเหรอ?"         "ใช่ ข้ากลับมาเพราะมีเรื่องต้องคิด" อ้ายปิงตอบด้วยรอยยิ้มเบาๆ         "เรื่องอะไรหรือ?" คุณหนูหลิวถามด้วยความสนใจ         "ข้ามีคำถามเกี่ยวกับความรัก ข้าไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร" อ้า

ในขณะเดียวกัน การกลับมาในเมืองครั้งนี้ทำให้องค์ชายรองเริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเหมยลี่ เขามองนางที่ยืนอยู่ไกล ๆ และรู้สึกว่าตนเองต้องการรู้จักนางมากขึ้น แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะเคยปฏิเสธนางไปแล้ว         "ข้าคงต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้" องค์ชายรองคิดในใจ         เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับสนามรบ องค์ชายรองหันไปมองเหมยลี่ครั้งสุดท้าย "ข้าหวังว่าวันหนึ่งข้าจะได้บอกความรู้สึกนี้กับนาง"         อ้ายปิงมองเห็นทุกสิ่งและรู้สึกว่าแม้ความรักจะไม่สมหวังเสมอไป แต่การได้ช่วยเหลือสหายและเข้าใจความรู้สึกของตนเองนั้นเป็นสิ่งที่มีคุณค่าเช่นกัน นางรู้สึกว่าคืนนี้เป็นคืนที่ทำให้นางเติบโตและเข้าใจความรักมากขึ้น         หลังจากที่อ้ายปิงกลับมาที่เมือง นางก็มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น แต่กลับพบว่าหลังเสี่ยวจิ้นติดตามมาถึงเมือง ก็เริ่มเมินเฉยและไม่ยอมพูดคุย   &