ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม

ภายในหุบเขาซึ่งมีหมอกสีขาวบางเบาคอยปกปิดแดนดินแห่งนี้จากสายตาคนนอก มีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งงดงามราวกับภาพวาดแดนสรวง ป่าเขาระแวกนี้ล้วนอุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้ต้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม

สัตว์น้อยใหญ่อาศัยพักพิงเขาสูงใหญ่โดยรอบด้วยความสงบสุข พืชผลงดงามไม่ขาดแคลนตลอดฤดูกาล สมุนไพรเขียวสดอายุนับพันปีชูช่อหลากหลายท่ามกลางภูเขาสูงใหญ่

         จะไม่ให้หุบเขาแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ได้อย่างไร ในเมื่อสถานที่แห่งนี้เป็นที่ประทับของท่านเทพเสินจื่อ เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ผู้ปกครองดินแดนแถบนี้มานานนับหมื่นปี 

         ภายในหุบเขามีเรือนหลังเล็ก ๆ ตั้งอยู่ ปล่องไฟเหนือหลังคาเรือนที่มีควันพวยพุ่งบ่งบอกว่าภายในมีผู้อยู่อาศัย เรือนหลังนี้ตั้งอิงเขาดอกท้องดงาม

ขณะที่ด้านหน้าเรือนมีทิวทัศน์ม่านน้ำตก ยามเช้าสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ล้วนลงมาจากขุนเขาเพื่อกินน้ำ ที่น้ำตกแห่งนี้ ทิวทัศน์ที่งดงามตระการนี้หากใครมาเห็นต่างก็รู้สึกหัวใจสงบสุข 

         เสียงเคาะ ป็อก ๆ ดังขึ้นจากภายในเรือน ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงอายุราวสิบสามปีปรากฎตัวขึ้น ประตูเรือนเปิดออก ดั่งรอยยิ้มกว้างของเด็กสาว

         “ท่านเทพ ดูของเล่นใหม่นี้สิเจ้าคะ” ร่างเล็ก ๆ อวบอ้วนเล็กน้อยของเด็กสาวพุ่งเข้าไปในห้อง ภายในมีโต๊ะไม้ตั้งวาง ชายหนุ่มรูปงามในชุดสีเขียวไผ่นั่งเขียนหนังสืออยู่ตรงนั้น

         เด็กสาวไปถึงก็นั่งลงอิงโต๊ะไม้ วางของในมือลงไปพร้อมรอยยิ้มหวานจ้องมองใบหน้าของ ‘ท่านเทพ’ ไม่วางตา ประกายตาของนางดั่งกวางน้อย มีแววความเคารพรักต่อชายหนุ่มตรงหน้าเปล่งออกมาอย่างชัดเจน

         “อ้ายปิง ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำของเล่นอันตรายเหล่านี้ นี่มันของเล่นจากแดนมนุษย์ไม่ใช่หรือ”

         ชายหนุ่มเจ้าของเรือน หรือก็คือท่านเทพจื่อเสิน ยกตำราในมือขึ้นโขกหัวเด็กสาวที่ร่างกายยังคงวัยสิบสามหนาวตรงหน้าเบา ๆ พร้อมเอ่ยเตือนเสียงเบา เขาส่ายหน้าให้กับความดื้อซนของนางนัก หากไม่มีเขาดูแลอยู่ไม่รู้ว่าปานนี้นางจะมีชีวิตเป็นอย่างไร คงถูกลงโทษวันละสามเวลาแล้วกระมัง

         “โอ๊ย ท่านเทพรังแกข้า” เด็กสาวเบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้ ดวงตาดั่งกวางแดงเรื่อสั่นระริกมีหยาดน้ำเอ่อคลอดูน่าสงสารนัก

         เทพหนุ่มทอดถอนใจ เหตุใดเด็กสาวจึงไม่รู้จักโตเสียที นางเกิดมาก็ตัวเท่านี้ ผ่านมานับหมื่นปีก็ยังตัวเท่านี้ สิ่งที่ขัดไม่ได้ย่อมหมายถึงลิขิตสวรรค์ แต่เทพจื่อเสินก็ไม่รู้ว่าตนต้องรออีกนานเท่าใดเด็กน้อยจึงจะเติบโตกว่านี้

         “เอาล่ะ จะเล่นก็ระมัดระวัง หากเล่นมากเกินไปเจ้าอาจโดนสวรรค์ลงโทษได้เข้าใจหรือไม่ อ้ายปิง” 

         “เข้าใจเจ้าค่ะท่านเทพ” หญิงสาวพยักหน้ารับหงึกหงัก ตั้งมั่นว่าจะเล่นแค่พอประมาณ ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน แค่นี้สวรรค์ก็กล่าวโทษอันใดนางไม่ได้แล้ว 

         ชีวิตสงบสุขของหนึ่งเทพหนึ่งเซียนน้อย ดำเนินไปเหมือนปกติราวกับนิรันดร์กาล จนกระทั่งวันแห่งลิขิตสวรรค์มาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว 

         วันนั้นเป็นคืนเดือนเพ็ญ ดวงจันทร์งามกระจ่าง ท่านเทพจื่อเสินออกจากการบำเพ็ญเดินผ่านห้องนอนของเด็กสาว เขารับรู้ถึงพลังที่แตกต่างของนางจึงเปิดประตูเข้าไปในทันที

         “อ้ายปิง” ร่างของเด็กสาวค่อย ๆ สลายหายไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าหวานอาบไปด้วยน้ำตาจ้องมองมา พร้อมทั้งรอยยิ้มเศร้าที่กัดกินหัวใจเทพหนุ่ม 

         “อ้ายปิง!” ร่างนางสลายไปแล้ว เหลือไว้เพียงตำราเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงจุดที่นางหายไป เทพหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ก่อนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม 

         ที่แท้ไม่ใช่ตำราใด แต่เป็นคำตัดสินจากสวรรค์ ลงทัณฑ์เทพฝึกหัด ‘อ้ายปิง’ โทษฐานที่ไปยุ่งเกี่ยวกับบางสิ่งที่แสนล้ำค่าของเทพระดับสูง นางถูกส่งลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อชดใช้กรรม 

         ถูกส่งลงไปปลูกผักทำฟาร์มในโลกมนุษย์... 

         เทพหนุ่มหยิบหนังสือคำตัดสินขึ้นมา แล้วถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มเขาคิดว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่เมื่อมาถึงแล้วเขากลับปล่อยวางไม่ลง ร่างสูงมุ่งหน้าไปยังสวรรค์ชั้นฟ้า ยื่นคำร้องอุทรณ์ให้เด็กสาวอย่างไรเขาก็เลี้ยงดูนางมานับหมื่นปีจะให้มองนางไปรับเคราะห์เพียงคนเดียวได้อย่างไร

หลังจากยื่นเรื่องตามกฎสวรรค์เรียบร้อย จื่อเสินเทพหนุ่มที่ไม่ค่อยแยแสใครกลับตัดสินใจกระโดดบ่อเซียน กลับลงไปเกิดในแดนมนุษย์โดยไม่ลังเลแม้สักนิด...

ครึ่ก ครึ่ก ครึ่ก

         เสียงเหมือนก้อนหินกลิ้งไปมานั้นทำให้อ้ายปิงได้สติกลับคืนมา ก่อนน้ำตาจะรินไหลเมื่อนึกว่าตนเองได้กระทำผิดเพียงเพราะหยิบของเล่นที่ไม่ใช่ของตนมาเปิดโดยไม่ได้รับอนุญาต 

         ใครจะคิดว่าด้านในนั้นใส่อาวุธวิญญาณขั้นสูงเอาไว้ เมื่อเปิดออกพลังของมันก็พุ่งเข้ามาหลอมรวมกับจิตวิญญาณของนางทันที ขณะที่เร่งรีบกลับไปขอความช่วยเหลือจากท่านเทพ นางกลับได้รับหนังสือตัดสินโทษจากสวรรค์ชั้นฟ้า ถูกส่งมาเกิดในโลกมนุษย์เสียก่อน