Semua Bab ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม: Bab 11 - Bab 20

‘ขายผลผลิตทั้งหมด แล้วแจ้งยอดคงเหลือด้วย’ [ยอดคงเหลือสองแสนเจ็ดหมื่นเจ็ดพันห้าร้อย ขายมะเขือเทศทั้งหมด ทำให้ยอดเงินคงเหลือกลายเป็น สองล้านหกแสนเจ็ดหมื่นเจ็ดพันห้าร้อย] [เนื่องจากยอดเงินคงเหลือตรงตามเป้าหมาย ระบบถูกอัพเกรดขึ้นเป็นระดับหนึ่ง สามารถนำผลผลิตระดับธรรมดาออกไปยังโลกภายนอกได้ไม่จำกัด] ‘โห ระบบมีการอัพขั้นด้วยหรือ ไม่เห็นเจ้าบอกข้าก่อนเลย’ [เพื่อไม่เป็นการกดดันนายหญิงจนเกินไป ระบบจึงไม่ได้แจ้งไว้ล่วงหน้า แม้เพิ่มเป็นระดับหนึ่งใช้ยอดเหรียญแห่งความอุดมสมบูรณ์ในระบบเพียงหนึ่งล้าน แต่ระดับต่อไปใช้หนึ่งร้อยล้าน] [อีกทั้งหลังจากเข้าสู่ระดับหนึ่งแล้ว ระบบจะจำกัดจำนวนช่องเพาะปลูกในพืชทุกชนิด จำกัดเพียงชนิดละสองร้อยช่องเท่านั้น] ‘โหดเกินไปมั้ย…’ อ้ายปิงรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ถ้าอย่างนั้นนางก็สามารถหาเหรียญจากมะเขือเทศได้สูงสุดแค่ สองล้านสี่แสนเหรียญต่อเดือนเท่านั้นเอง แล้วกี่ปีจะสามารถอัพเกรดได้ ตั้งร้อยล้านเหรียญเลยนะ [ระบบทำเช่นนี้เพื่อให้มีความหลากหลายในร้านค้า ตอนนี้อาหารในบางดาวขาดแคลนอย่างมาก มันฝรั่งจึงมีราคาสูงขึ

“นี่เป็นของขวัญเล็กน้อย หวังว่าหลงจู๊จู้จะไม่รังเกียจ” “ข้าจะรังเกียจได้อย่างไร ขอบคุณหนี่ว์ฮูหยินที่ตกลงทำการค้ากับข้า หากท่านไปทำการค้ากับเหลาอาหารหลงเป่ย ข้าคงเสียใจแย่” “ข้าก็คงเสียใจเช่นกันหากไม่ได้ทำการค้ากับท่าน” หลี่เอินกล่าวยิ้มๆ “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่า บุตรีของข้ารอกินข้าวเที่ยงอยู่ที่จวน ต้องเสียมารยาทแล้ว” หลงจู๊จู้ออกไปส่งหนี่ว์ฮูหยินจนลับสายตา ก่อนดวงตาคมปราบจะจ้องสัญญาการค้าพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายผุดบนใบหน้า เขาหันหลังกลับเข้าเหลาอาหารในทันที หลี่เอินรู้สึกใจไม่ดีเล็กน้อยขณะเดินทางกลับบ้าน เมื่อกลับมาและพบว่าบุตรสาวบุตรชายรอกินข้าวเที่ยงกันพร้อมหน้า นางก็เบาใจลง “ท่านแม่ การค้าเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” “ทางร้านค้าต้องการผักทั้งหมด แม่ก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะเป็นอย่างไร แต่เราสามารถทยอยส่งให้พวกเขาได้ เริ่มที่ร้อยจินก่อน พ่อบ้านฉินพรุ่งนี้ท่านกับอาฉินก็เก็บผักร้อยจินแล้วไปส่งที่เหลาอาหารเถอะ” “ขอรับนายหญิง” อ้ายปิงมองมารดาที มองพี่ชายที นางก็อยากจะติดตามมารดาไปทำการค้า แต่ติดที่ตัวเองยังเด็กมาก ส

 [ยินดีด้วย เนื่องจากเหรียญคงเหลือมีครบหนึ่งร้อยล้าน ระบบกลายเป็นระดับสองในทันที เปิดใช้งานการส่งออกผลผลิตจากโรงงาน และผลผลิตขั้นหนึ่ง]          ‘เอาล่ะ แล้วรางวัลวันเกิดที่ว่าคืออะไรหรือระบบ’          [นายหญิง ยินดีด้วยท่านได้รับสิ่งล้ำค่ามาแล้ว สิ่งนี้ถือเป็นรางวัลระดับแรร์ไอเทมที่สุ่มออกยากถึงยากที่สุดเลยทีเดียว แม้กระทั่งใช้สิทธิ์ระดับทองก็ตามที ต้องเป็นสิทธิ์ระดับเพชรเท่านั้นจึงจะสามารถมีโอกาสสุ่มได้บ้างเล็กน้อย แต่โอกาสก็น้อยนิดของน้อยนิดเหลือเกิน]          ‘เอาล่ะ อย่ามัวแต่ตื่นเต้น รีบเฉลยได้มั้ยข้าอยากรู้จะตายแล้วระบบ’          [ยินดีด้วยท่านได้รับ ‘โรงเรือนเลี้ยงสัตว์อสูร’ ต่อแต่นี้ท่านสามารถเลี้ยงสัตว์อสูรทั้งจากในโลกของท่าน และที่สุ่มจากระบบได้ หากจับคู่สัตว์อสูรได้สำเร็จ จะมีโอกาสได้รับไข่สัตว์อสูรและขยายพันธุ์สัต

อ้ายปิงที่ถูกคิดว่าหลับไปแล้วยกมุมปากขึ้นสอบถามระบบในใจ         ‘เล่มคัดลอกที่อยู่ในมือท่านพ่อจะเลือนหายไปหลังจากสิบปีใช่มั้ย ข้าอยากได้อีกสักเล่มมาไว้อ่านเล่นน่ะ’          [ขอรับนายหญิง]          วันเวลาผันผ่านไป หลังผ่านวันเกิดของอ้ายปิงไปเพียงสามวัน หนี่ว์ซวงผู้เป็นบิดาก็กลับไปร่วมศึกสงครามอีกครั้ง ปีต่อมาพี่ชายก็ถูกท่านพ่อพาติดตามไปยังสนามรบ เพื่อไปเป็นเด็กรับใช้ส่วนตัวของท่านพ่อ เพราะไม่เห็นโอกาสถ่ายทอดวิชาให้อ้ายหรงจึงต้องทำเช่นนั้น          อ้ายหรงต้องไปเติบโตในสนามรบ แม้ไม่ได้ร่วมรบแต่ก็ซึมซับบรรยากาศจนกลายเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อยและเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ คงมีเพียงครอบครัวที่ทำให้เขากลับมาอ่อนโยนบ้าง          อ้ายปิงอาศัยอยู่ในจวนกับมารดาเพียงสองคน แต่หลังเกิดเรื่องกับเหลาอาหารต้าไห่ ในปีถัดมาท่านแม่ก็ทำสัญญาการค้

“พ่อเองก็ไม่รู้แน่ชัด ได้ยินว่าแคว้นหานเป็นเมืองแห่งน้ำแข็งมีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปีย่อมต้องการเสบียงเพราะเสบียงของพวกเขามีเพียงเนื้อและนมสัตว์ที่เลี้ยงได้ ส่วนแคว้นปิงนั้นเป็นพื้นที่ภูเขา ที่ราบก็เป็นหินทั้งหมดจึงทำการเกษตรไม่ได้แต่ยังส่งออกแร่ไปทางใต้ผ่านทะเลเพื่อซื้อเสบียงบ่อยครั้ง”          “ท่านพ่อ เช่นนั้นทำไมพวกเขาไม่ทำการแลกเปลี่ยนกับเรา แทนที่จะทำสงครามที่ทำให้สูญเสียประชากรล่ะเจ้าคะ” อ้ายปิงเอ่ยถามอย่างสงสัย         “เรื่องนี้ ไม่มีใครรู้หรอกปิงเอ๋อร์ ความโลภของมนุษย์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด” หลี่เอินตัดบทบุตรสาว ก่อนเปลี่ยนเรื่องไป         “แม่ยังไม่ได้ถามเจ้า เหตุใดจึงหนีออกจากบ้านไปเที่ยวป่าทมิฬเช่นนั้น ไม่คิดหรือว่ามันอันตราย หืม”          “ท่านแม่ ข้ามีวิชานะเจ้าคะ” อ้ายปิงก้มหน้าเมื่อถูกหันมาซักถาม นางหนีออกจากบ้