Semua Bab ท่านเทพส่งข้ามาปลูกผักทำฟาร์ม: Bab 21 - Bab 30

แม้จะต่อสู้จนบอบช้ำทั้งสองฝ่าย แต่ไม่ตายก็คงไม่ยอมเลิกลาเป็นแน่ หากฟังจากที่บิดากล่าวแล้ว แคว้นทั้งสองดูเหมือนจะโลภในพื้นที่ทำการเกษตรของแคว้นโจว แม้ทางเหนือนี้จะถูกกล่าวว่าแห้งแล้งมานานปีก็ตามที          อ้ายปิงออกมารับพี่ชายพร้อมมารดาและบิดา หลังจากคารวะมารดาแล้ว อ้ายหรงก็ตรงมายืนอยู่หน้าน้องสาว เฝ้ามองนางด้วยสายตาแห่งความคิดถึง         “พี่ใหญ่” อ้ายปิงส่งยิ้มหวาน ท่าทางร่าเริงของนางทำให้บรรยากาศเย็นชารอบกายของอ้ายหรงเบาบางลงทันตา          “อาปิงเจ้าโตขึ้นมากจากที่เห็นคราวก่อน ยังหนีอาจิ้นเที่ยวอยู่บ่อย ๆ อีกหรือไม่”          “พี่ใหญ่ข้าโตแล้วนะเจ้าคะ ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว” อ้ายปิงแสร้งทำเป็นงอนพี่ชาย มองเขาด้วยหางตาอย่างเหยียดหยาม         “ให้จริงเถอะ” อ้ายหรงมองน้องสาวอย่างเอ็นดู บนใบห

 ผู้ใดก็พอจะรู้ว่านี่คือหนี่ว์ฮูหยินและบุตรสาว คนของจวนแม่ทัพหนี่ว์ที่อยู่นอกเมืองทั้งยังถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพในคราวศึกครั้งนี้ คาดว่าผู้ที่สามารถเป็นแขกจวนแม่ทัพได้คงมีแต่คนระดับสูงพอสมควรในกองทัพเท่านั้น         “ได้ ข้าจะหาทางไปเป็นแขกของจวนเจ้าลองดูสักครั้ง แม่หนู”          “ยินดีเจ้าค่ะ ผุ้อาวุโส” ทั้งสองคล้ายมีประกายไฟแล่นผ่านระหว่างกัน จนนางหลี่เอินมาแยกบุตรสาวเพราะเกรงว่านางจะเสียมารยาทต่อหน้าคนมากมาย          “ปิงเอ๋อร์กลับกันเถอะ ยังต้องเตรียมตัวจัดงานอีกมาก” ว่าแล้วก็ลากบุตรสาวกลับทันทีหลังคารวะให้ผู้คนรอบๆ ทีหนึ่งแล้ว          สาวใช้ปฏิบัติอย่างรวดเร็วไม่ต่างกันรีบเก็บสัมภาระขึ้นเกวียน เพียงเค่อเดียวขบวนบ้านสกุลหนี่ว์ก็หายวับจากหน้าเมืองแล้ว กระทั่งท่านอ๋องน้อยและองค์ชายรองที่ต้องการมาพบสักครั้งก็ยังคลาดกัน 

หญิงสาวรีบนำไม้ตบยุงนี่ไปให้มารดาทันที ก่อนให้มารดาหยดเลือดลงบนไม้ตบยุง เมื่อนั้นไม้ตบยุงก็สามารถเรียกออกมาหรือทำให้หายไปได้ จนนางหลี่เอินยังประหลาดใจเมื่อบุตรสาวมีของวิเศษมาให้ตน “ท่านแม่ ท่านต้องใช้ไม้ตบยุงนี่อย่างระวัง อย่าให้ใครจับได้ ท่านแอบใช้ในแขนเสื้อกว้าง ๆ หน่อยก็ไม่เป็นไร ให้คนคิดว่าท่านมีวิธีกำราบคน ส่วนเจ้าแมวสองตัวนี้ลูกมอบให้ท่านแม่เจ้าค่ะ” “ปิงเอ๋อร์ ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ เจ้าเอาของวิเศษนี้ไปใช้ป้องกันตัวเถอะ” “ท่านแม่ ข้ายังมีอาจู อาจิ้นอีก ในบ้านยังมีแต่คนชราและผู้หญิง ข้าย่อมไม่วางใจ พ่อบ้านฉิน ข้าฝากอาฉินช่วยดูแลท่านแม่ด้วย ข้าไว้ใจแค่พวกท่านแล้ว ช่วงนี้ก็อย่าให้คนงานมาป้วนเปี้ยนในจวน” “ขอรับคุณหนู” อ้ายปิงสั่งเสียแล้วก็เบาใจ ตัดสินใจออกเดินทางในคืนนั้นเลยเพราะนางไม่ชอบการสั่งลาเป็นที่สุด... หมู่บ้านปิงลั่วเป็นหนึ่งในหมู่บ้านชายป่าทมิฬที่อยู่ใกล้กับค่ายทหารหน้าด่าน ไม่ไกลจากป้อมปราการทางเหนือซึ่งปกป้องแคว้นโจวจากศัตรู ชาวหมู่บ้านปิงลั่วมีอาชีพหาของป่าในป่าทมิฬ และล่าสัตว์ป่า จนถึงสัตว์ปราณในป่าทมิฬไปข

“กินข้าวเถอะ จะได้รีบไปทำงานกัน ข้าอยากรีบหาเงินให้ได้มาก ๆ แล้วกลับไปแล้ว” อ้ายปิงยิ้มหวาน เมื่อนึกถึงท่านเทพที่นางคิดถึงเขาตลอดเวลา ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะคิดถึงนางบ้างหรือไม่ ฮัดชิ่ว เสี่ยวจิ้นจามขึ้นมา ทำให้อ้ายปิงหันไปมองอย่างแปลกใจ “พี่จิ้นท่านไม่สบายหรือ เพราะเปลี่ยนสถานที่อากาศเปลี่ยนแปลง ทางเหนือนี้หนาวกว่าที่บ้านเราเล็กน้อยหรือไม่” อ้ายปิงสงสัย หรือเพราะอีกฝ่ายนอนไม่ค่อยหลับร่างกายเลยอ่อนแอลงรึเปล่า ภูมิต่ำแล้วอาจเป็นหวัดได้ง่าย แม้เขาจะปฏิเสธว่านอนหลับสบายดี แต่นางอยู่กับอีกฝ่ายมาตั้งแต่เด็กทำไมจะไม่รู้ว่าเขานอนไม่หลับ “ไม่เป็นไรจริงๆ คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงบ่าว บ่าวต่างหากมีหน้าที่ดูแลคุณหนู” “ไร้สาระจริง ข้าเรียกท่านว่าพี่จิ้น ท่านก็ถือว่าเป็นพี่ชายคนหนึ่งของข้า เป็นครอบครัวของข้าด้วย ท่านด้วยนะเจ้าคะพี่จู” อ้ายปิงทำปากยื่นไม่พอใจ ตักอาหารเข้าปากหลายคำแต่ไม่ค่อยหิวนัก สุดท้ายก็กินได้เพียงน้อยนิด หลังเก็บซากอารยะธรรมเข้าฟาร์มไปแล้ว อ้ายปิงก็เรียกแหวนมิติที่ใช้กว่า120ล้านเหรียญเพื่อหมุนวงล้อให้ได้มาสองวงมอบให้พวกเขาคนละว

“เจ้าเป็นใคร” เสียงทุ้มของชายหนุ่มแทรกขึ้นมาในทันที อ้ายปิงถึงกับอ้าปากเหวอไปไม่เป็น          ‘หรือว่าท่านเทพจะลืมข้า หรือท่านเทพจะกระโดดหอเซียนกลับมาเกิดใหม่จึงไม่มีอดีตชาติติดตามมาด้วย’ ในที่สุดอ้ายเซียนก็นึกเหตุผลที่พอเข้าใจได้มาหลายข้อ สรุปได้ว่าท่านเทพไม่ได้มีความทรงจำของอดีตชาติเหมือนนาง          ‘ที่แท้สวรรค์ก็ลงโทษข้าด้วยวิธีนี้ ทำให้ข้าเป็นผู้เดียวที่จดจำ ขณะที่ท่านเทพกลับลืมสิ้นทุกสิ่ง’ อ้ายปิงปวดหนึบในใจ ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งจะได้เจอคนที่คิดถึงมาตลอด แต่เขากลับลืมตนเองไปแล้ว         “ว่าอย่างไร เจ้าเป็นใคร รู้จักข้างั้นหรือ” ชายหนุ่มถามย้ำเมื่อเห็นดวงตาปวดร้าวที่หญิงสาวมองมาพร้อมใบหน้าม่อย หงอยเศร้าลงเรื่อย ๆ         “ท่านคงจำข้าไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ” อ้ายปิงก้มหน้าลงกลั้นน้ำตาที่รื้นขึ้นมา “ข้ารู