All Chapters of ซุปตาร์คลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

"จะอธิบายดีๆ หรือจะให้พี่ใช้ปืนถามมัน" มาร์ตินถามเอิงเอยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นยิ่งทำให้ร่างกายคนตัวเล็กสั่นเทิ้มอย่างหนัก"ระ ... เรารักกันค่ะ" หึ น่าตลกสิ้นดีสิ่งที่น้องสาวนอกสายเลือดพูดมา มันไม่ตรงกับที่ได้ยินมาเลยสักนิด ผู้หญิงแบบเอิงเอยน่ะหรอจะเปิดใจให้ใครง่ายๆ ในเมื่อเธอมีครบทุกอย่างแล้ว แทบไม่ต้องการอะไรมาเติมเต็มเลยด้วยซ้ำ เธอไม่เคยยึดติดกับใคร"มีอะไรมาถามกู อย่าบังคับสิ่งที่เมียกูไม่อยากตอบ"ดวงตากลมโตเบิกโพลงอีกครั้งกับคำตอบของกาวิน หัวใจดวงน้อยจะวาย ทั้งกับพี่ชาย และแฟนหนุ่ม"เมีย!!!! มึงหมายความว่าไงวะ" มาร์ตินลุกขึ้นกระชากคอเสื้อกาวินเต็มแรง คนหวงน้องอย่างเขาไม่อยากได้ยินคำนี้ แม้รู้ว่าสักวันเอิงเอยต้องออกไปมีชีวิตของตัวเองแต่มันเร็วไปไหม"ก็หมายความว่าเมียไง หรือต้องให้กูทำให้ดู" กาวินตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวขณะที่มาร์แชลเดินมาดึงแขนน้องสาวนอกสายเลือดออกให้ไปยืนด้านหลังผั่วะ! ผั่วะ! ผั่วะ! ผั่วะ!ไม่ทันได้ตั้งตัวมาร์ตินปล่อยหมัดหนักๆ ลงบนใบหน้าคมคายของกาวินเต็มแรงซ้ำๆ ทำให้ใบหน้าคมคายเปื้อนเลือดเพราะหมัดของมาร์ติน"

"อือออ ..." แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบางกระทบใบหน้าคมคายของกาวินที่กำลังนอนหลับไหลอยู่บนที่นอนอุ่น"ตื่นได้แล้วค่ะ เอยต้องไปเรียนนะคะ" กาวินปรือตามองเด็กสาวตรงหน้า ส่งยิ้มบางๆ พร้อมทั้งลูบศรีษะเล็กเบาๆ เขามีความสุขทุกครั้งที่ลืมตาตื่นมาเจอหน้าเธอเป็นคนแรกของเช้าวันใหม่"ตื่นแล้วๆ" กาวินยังคงนอนจ้องมองเด็กสาวอยากพินิจพิจารณาอะไรในตัวเธอที่ทำให้เขาสนใจได้ถึงเพียงนี้ ก่อนหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปเอิงเอยหันกลับไปมองแฟนหนุ่มไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะมาเป็นแฟนกับซุปตาร์ดังได้ขนาดนี้ จากคนที่เคยปิดหัวใจ กลับเปิดให้เขาเข้ามาได้อย่างง่ายดาย@มหาวิทยาลัย"เดี๋ยวเย็นพี่วินมารับนะ" เด็กสาวพยักหน้าเป็นการรับรู้ ยื่นพวงแก้มนวลให้แฟนหนุ่มดังเช่นที่เคยทำเป็นประจำฟอดดดดดดดดดดด"น่ารักมากครับ เด็กดี" ยิ่งรู้จัก ยิ่งรัก คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย มันเขี้ยวจริงๆ"โอ้ยยยยยยยย!!!! พี่วินหยิกแก้มเอยทำไม""ก็มัน มันเขี้ยวอ่ะ ห้ามนอกใจ ห้ามนอกกาย ห้ามนอกสายตา ห้ามนอกวาจา เข้าใจไหม" เอิงเอยกรอกตาไปมากับความขี้หึงของแฟนหนุ่ม

@มหาวิทยาลัย"เพรา ไปกินติมกัน" ช่วงเวลาพักเที่ยงเอิงเอยเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของเพื่อนรัก เธอหวังจะปลอบประโลมเพื่อให้เพื่อนคลายเศร้า แม้จะยังไม่รู้เรื่องราวอะไรก็ตาม"อืม ไปซิ" กินไอศครีมก็ดีเหมือนกันเผื่อจะมีอะไรให้เธอคลายเศร้าได้บ้าง"พี่ติน พี่แชล ไปด้วยกันนะคะ เปย์น้องหน่อยน้า น้องตังค์หมดแล้ว" เด็กสาววิ่งเข้าหาพี่ชายทั้งสองที่นั่งเรียนอยู่ด้วยกัน พลางทำตาปริบๆ เป็นการออดอ้อน"ถ้าอย่าน้องเอยไม่มีเงิน พวกพี่นี้ต้องไปขอทานใต้สะพานลอยเลยนะ" มาร์แชลเอ่ยเย้าแหย่น้องสาวนอกสายเลือด"มึงอะไปขอ เดี๋ยวพอได้เวลาแล้วกูไปรับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" มาร์ตินสมทบกับความคิดความอ่านของน้องชาย พลางสายตาหันไปเห็นกะเพราที่ยืนสบตากับเกรย์อยู่"ปะ เพรา" มาร์ตินเดินเข้าไปแตะไหล่มนเพียงนิด เพื่อให้กะเพราตัดใจแล้วเดินออกมา"ไปด้วยกันไหมเกรย์" เอิงเอยเอ่ยชวน โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจดวงน้อยของเพื่อนรักกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ภาวนาขอให้เขาปฎิเสธ หัวใจเธอยังไม่พร้อมจะรับความเจ็บช้ำอีกแล้ว"ไปซิ" เกรย์มองตากะเพราอีกครั้งอย่างสื่อความหมาย เมื่อเห็นกะเ

"ซี้ดดดด~ เด็กดื้อทำผิดต้องถูกลงโทษนะครับ อ่า~"กาวินสะบัดสะโพกเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เลือดที่ไหลซึมออกมากระเด็นเปรอะเปื้อนไปตามต้นขาเล็ก และหน้าท้องแกร่ง"...ฮึก .... พี่วิน เอย จะ เจ็บ ... ฮึก ..."เมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่กำลังหลั่งรินของคนใต้ร่าง กาวินหยุดการกระทำทันที แต่ยังคงไม่ดึงแก่นกายออก"เจ็บมากไหม พี่วินขอโทษ" ความอ่อนโยนที่กาวินมอบให้ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่เสียไปมันกลับมาได้ เอิงเอยยังคงสะอื้นไห้เพราะความเจ็บปวด และผิดหวัง"พี่วินขอโทษ" กาวินจูบขมับบางหนักแน่น เป็นการปลอบใจ เขาเริ่มขยับสะโพกเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบอีกครั้ง สองมือแกร่งบีบเคล้นฐานเต้าเต่งด้วยความเบามือแต่หนักแน่นสะโพกสอบเริ่มขยับเร็วขึ้นเมื่อสังเกตุสีหน้าคนตัวเล็กที่แปรเปลี่ยน จากความเจ็บปวดกลายเป็นความเสียวซ่านภายในเสี้ยววินาที กาวินก้มลงดูดดุนยอดสีหวานด้วยสัมผัสอ่อนโยน"อ๊าา ~ พี่วิน. เร็วๆ ค่ะ อะ ... เอยเสียว ...ซี้ดดด~"เสียงครางหวานของคนใต้ร่างทำให้กาวินเร่งจังหวะการกระแทกกระทั้นให้เร็วขึ้น พลางยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจตั่บ! ตั่บ! ตั่

"ออกไป!!"หัวใจแกร่งกระตุกวูบอีกครั้งเมื่อกะเพราเอ่ยปากไล่ มันสมควรแล้วที่เธอจะเกลียดเขาแบบนี้ เกรย์กระชับท่อนแขนให้แน่นขึ้นจนคนโดนรัดรู้สึกอึดอัด"เพรา"น้ำเสียงแหบห้าวเอ่ยเรียกชื่อเธอซ้ำๆ หัวใจดวงน้อยของเธอบอบช้ำมามากพอแล้ว การกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมมันย่อมดีกว่า"ปล่อย เกรย์"" ... ""กะ .... อืออออ"ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อเกรย์ประกบปากจูบดูดดื่ม กำปั้นน้อยทุบแผงอกแกร่งระรัว แต่เกรย์ไม่ยอมคลายมือออกจากรอบเอวบางตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!เกรย์ใช้เวลาสักพักตักตวงความหอมหวานที่กะเพราเคยมอบให้ ก่อนเป็นฝ่ายผละริมฝีปากออก เอื้อนเอยคำขอร้องประชิดริมฝีปากบาง"อย่าไล่ฉัน"ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยม่านน้ำตาค่อยๆ หลั่งรินกลิ้งลงบนพวงแก้มใสหยดแล้วหยดเล่า"พะ ... พอเถอะเกรย์ ยะ ... อย่าทำร้ายหัวใจของเพราอีก พะ ... เพราพอแล้ว ... ฮึก ..."เกรย์ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มใสอย่างทะนุถนอม พร้อมดึงหญิงสาวเข้าไว้ในอ้อมอก"ขอโทษ"" ... ฮึก ... ฮึก ...""ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ ขอโทษได้