หลังจากแต่งงานกันแล้ว อิงฮัวก็ช่วยดูแลจัดการจวนเป็นอย่างดี นางรับเอาบัญชีรายรับรายจ่ายของจวนจากพ่อบ้านเหยามาจัดการตามหน้าที่ของฮูหยินจนเรียบร้อย ด้วยนางมีนิสัยที่ละเอียดรอบคอบจึงทำงานนี้ได้ดีไม่มีปัญหาอะไร การจัดการบ่าวไพร่นั้นพ่อบ้านเหยาก็ทำได้ดีแล้วนางแค่ดูอยู่ห่างๆ และสั่งการแค่บางเรื่องเพราะทุกอย่างในจวนงานเป็นระบบที่ดีอยู่แล้ว และนางคุ้นเคยกับจวนนี้ดังบ้านของตนเองมาเนิ่นนานเพราะอยู่มาตั้งแต่สิบขวบ จึงสนิทสนมและรู้จักบ่าวไพร่ทุกคน จึงไม่ได้ปรับตัวอะไรเลย ผ่านการแต่งงานมาหลายวัน สามีก็เริ่มไปทำราชการข้างนอกบ้างตามปกติ ไปราชการต่างเมืองเป็นบางครั้งคราว แต่เป็นการไปกลับเช้าเย็นหรือบางครั้งก็ค่ำมืดแต่ไม่ได้นอนค้างที่ไหนเลยสักคืนเขาจะกลับมานอนกอดอิงฮัวทุกวันบางวันก็นอนกอดกันเฉยๆแล้วหลับไป อิงฮัวนอนซุกอกแกร่งนั้นนอนหลับฝันดีสบายทุกคืน สามีก็นอนหลับสบายนอนกอดนางไว้อย่างมีความสุขแต่มีคนผู้หนึ่งที่ในอกกลัดหนองมีความทุกข์และมีไฟริษยาสุมในอกเป็นอย่างมากกับชีวิตที่ลงตัวของทั้งสอง คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหยางลี่ผิง นางแม้จะเพิ่งรู้จักแม่ทัพเฉินเพียงไม่นานแต่นางหลงรักเขาอย่างจริงจัง นางเห็น
더 보기
