บทที่ 11 นายทุนคือสามี

หลังจากแต่งงานกันแล้ว อิงฮัวก็ช่วยดูแลจัดการจวนเป็นอย่างดี นางรับเอาบัญชีรายรับรายจ่ายของจวนจากพ่อบ้านเหยามาจัดการตามหน้าที่ของฮูหยินจนเรียบร้อย ด้วยนางมีนิสัยที่ละเอียดรอบคอบจึงทำงานนี้ได้ดีไม่มีปัญหาอะไร การจัดการบ่าวไพร่นั้นพ่อบ้านเหยาก็ทำได้ดีแล้ว

นางแค่ดูอยู่ห่างๆ และสั่งการแค่บางเรื่องเพราะทุกอย่างในจวนงานเป็นระบบที่ดีอยู่แล้ว และนางคุ้นเคยกับจวนนี้ดังบ้านของตนเองมาเนิ่นนานเพราะอยู่มาตั้งแต่สิบขวบ จึงสนิทสนมและรู้จักบ่าวไพร่ทุกคน จึงไม่ได้ปรับตัวอะไรเลย ผ่านการแต่งงานมาหลายวัน สามีก็เริ่มไปทำราชการข้างนอกบ้างตามปกติ ไปราชการต่างเมืองเป็นบางครั้งคราว แต่เป็นการไปกลับเช้าเย็นหรือบางครั้งก็ค่ำมืดแต่ไม่ได้นอนค้างที่ไหนเลยสักคืนเขาจะกลับมานอนกอดอิงฮัวทุกวัน

บางวันก็นอนกอดกันเฉยๆแล้วหลับไป อิงฮัวนอนซุกอกแกร่งนั้นนอนหลับฝันดีสบายทุกคืน สามีก็นอนหลับสบายนอนกอดนางไว้อย่างมีความสุข

แต่มีคนผู้หนึ่งที่ในอกกลัดหนองมีความทุกข์และมีไฟริษยาสุมในอกเป็นอย่างมากกับชีวิตที่ลงตัวของทั้งสอง คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหยางลี่ผิง นางแม้จะเพิ่งรู้จักแม่ทัพเฉินเพียงไม่นานแต่นางหลงรักเขาอย่างจริงจัง นางเห็นเขาครั้งแรกนางก็หลงรักปักใจ หมายมั่นว่าจะต้องเป็นฮูหยินของเขาให้ได้

ยิ่งในตอนแรกแม่ทัพเฉินไม่มีท่าทีปฏิเสธนาง เขายินยอมที่จะหมั้นหมายกับนางขอเพียงหาฤกษ์ที่ดีได้ นางจึงยิ่งมีความหวังและมั่นใจว่าจะได้ตบแต่งกับแม่ทัพเฉินอย่างแน่นอน อุตส่าห์แยกหญิงที่มีใบหน้าหวานปานจะล่มเมืองและมีรูปร่างอวบอัดอย่างหลินอิงฮัวคู่แข่งที่น่ากลัวออกไปจากจวนแม่ทัพแล้ว แต่เขาก็ยังไปตามนางกลับมาจนได้ นางคิดว่าผ่านไปหลายเดือนเขาจะลืมเลือนหญิงผู้นั้นไปได้บ้างแต่ที่ได้ไหน

เขาหาทางสืบจนรู้ว่านางไปอยู่ที่ไหนและไปตามนางกลับมาจนได้ แถมไม่พอยังตบแต่งกันทันที นางคิดอยู่แล้วตั้งแต่เห็นเขากระวนกระวาย ฟาดงวงฟาดงาที่จวนของนางเมื่อครั้งเขาตามหาหญิงนั่นไม่พบ ไม่คิดว่าจะถึงกับรักมันจริงจังจนยอมตบแต่งด้วยไม่อายผู้อื่นว่าเขาเอาเด็กที่ตนเองอุปการะมาเป็นเมีย เขารักมันมากจนไม่สนใจสายตาผู้อื่นเลยด้วยซ้ำ แต่งงานยกย่องมันเป็นฮูหยินลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับนางว่าจะหาฤกษ์ตบแต่งนางมาเป็นฮูหยิน

นางไปหาเขาที่จวนไม่เคยได้พบเขาเลย เหมือนเขาหลบลี้หนีหน้านางอย่างไรอย่างนั้น รู้ข่าวอีกคราเมื่อเขาตบแต่งมันเข้าจวนเป็นฮูหยินไปแล้วนางจะทำเช่นไรได้อีก ความคุมแค้นในอกไม่สร่างสาโดยง่าย นางรู้สึกเหมือนตนเองถูกหลอกลวงให้มีความหวังอันบรรเจิดแล้วเขาก็พังมันในเวลาอันรวดเร็ว

ยิ่งนั่นหญิงแพศยานั่น นังเด็กที่ทำหน้าตาซื่อใสบริสุทธิ์เหมือนมันมิได้มีใจให้ท่านแม่ทัพ แต่ที่จริงแล้วมันคงจะยั่วยวนเขาจนหลงไหลมันหัวปักหัวปำ ทำให้นางมีความหวังว่ามันกับท่านแม่ทัพคงไม่ได้มีอะไรกันเกินเลย ทั้งที่จริงมันคงหนีเขาออกมาเพื่อจะเรียกราคาให้ตนเอง มันฉลาดลึกไม่เบา

แล้วที่เจ็บปวดคือมันทำได้สำเร็จหลอกทั้งนางและท่านแม่ทัพจนหลงเชื่อมันเสียสนิท หากมิได้แก้แค้นมันสักคราในหัวอกของนางคงจะรุ่มร้อนด้วยไฟริษยามิมีทางดับมันได้ (นางคิดเองเออเองอยู่คนเดียวมิได้คิดว่าเขาอาจจะรักกันมานานแล้วก็ได้ เพียงแต่นางมาทีหลังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุที่แท้จริง นางฉลาดแต่ไม่เฉลียวและคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไปจึงเป็นเช่นนี้ )

อิงฮัวเอ่ยปากกับท่านแม่ทัพว่านางอยากเปิดร้านขายของ นางเพิ่งรู้ตัวว่าชอบทำการค้า อยากจะเปิดร้านเป็นของตนเองเขาจะอนุญาติให้นางได้ทำหรือไม่ นางแค่ไปเช้าเย็นกลับ หรือบางวันไม่ต้องเข้าร้านก็ได้ นางจะหาคนที่ไว้ใจได้มาดูแล นางแค่เป็นเจ้าของเข้าไปดูแลเป็นบางครั้งเท่านั้น เพราะต้องให้เวลาสามีและดูแลจวนในฐานะฮูหยินมิอาจไปทำการค้าเต็มตัวได้

นายแม่ทัพอนุญาตินางอยางให้นางสมหวังในสิ่งที่นางชอบ เขามีสมบัติมากมายจะให้ฮูหยินนำไปใช้บ้างเขามิได้ขัดข้องอะไร  เขาจึงไปติดต่อกับเหลียวจงฝานเพื่อขอซื้อตึกแถวที่นางเล่าให้ฟังนั้นเป็นของขวัญแก่ฮูหยินของเขา เหลียวจงฝานตกลงเพราะเขาได้จัดการตกแต่งร้านและขนข้าวของที่จะขายใส่ให้นางเต็มร้้านแล้ว

เขาก็ได้กำไรจากท่านแม่ทัพเลย ยังไม่ได้ลงแรงมากมาย และเขาก็ได้คู่ค้าคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ ได้ทั้งขึ้นทั้งล่องเขาจึงมิได้้อิดออดอะไร แม้เขาเคยพึงใจหลินอิงฮัวแต่เขาก็ยังไม่ได้รักนางปักใจถึงขนาดเลิกรักมิได้ อีกอย่างเขาเกี้ยวสตรีครั้งละหลายคนจึงมีสตรีอีกหลายคนที่เขาพึงใจและบางคนงดงามกว่าอิงฮัวเสียด้วยซ้ำ เขาจึงพร้อมจะคิดกับนางแค่สหายและคู่ค้า จึงไม่มีปัญหาที่จะติดต่อค้าขายกับนางต่อไป

อิงฮัวจึงได้ร้านใหม่สมใจของนางโดยมีนายทุนคือสามีรูปหล่อของนางนั่นเอง แถมต่อไปนี้นางก็เริ่มค้าขายแบบสบายใจไม่ต้องหลบซ่อนตัวจากสามีอีกต่อไป สายๆนางเสร็จธุระจากจวน คือตื่นมาดูแลสามีชำระกายแต่งตัวให้เขาเรียบร้อยกินข้าวเช้ากับเข้า

ส่งสามีขึ้นรถม้าไปทำงานเป็นบางวัน แต่ส่วนมากเขาทำงานท่ี่จวน เพราะเขาเป็นขุนนางฝ่ายบู๊มิได้ต้องเข้าไปทำราชการในวัง ถ้าสามีอยู่จวนส่วนมานางก็อยู่กับสามี ช่วยฝนหมึกให้เขา เป็นเพื่อนคุย นวดให้เขาบ้าง บางวันก็พลอดรักคลอเคลียกันอย่างมีความสุขตามมุมต่างๆของจวน

แม้ในศาลาริมบึงทั้งสองก็คลอเคลียกันจนบ่าวในจวนต่างเห็นกันจนชิน ที่ท่านแม่ทัพและฮูหยินพรอดรักคลอเคลียกัน บ่าวไพร่และทหารใกล้ชิดจึงรับรู้กันว่าท่านแม่ทัพเฉินรักฮูหยินมากมายเพียงใด ช่วงนี้เขาบ่นบ่อยๆว่าอยากได้แม่ทัพน้อยตัวอ้วนๆแล้ว อยากจะให้มาวิ่งเล่นในจวนคงสนุกสนามคึกคักกันดี 

อิงฮัวก็หาบ่าวมาช่วยทำงานที่ร้านได้หลายคนแล้ว ตอนนี้ฝึกหัดทำงานกันจนคล่อง ซื่อหลันที่มีประสบการณ์ทำร้านค้ามาแล้วก็ช่วยฝึกหัดบ่าวใหม่ให้ทำงานในร้านได้เป็นระบบระเบียบเช่นที่เคยทำที่ร้านเดิม ร้านค้าของอิงฮัวเริ่มมีลูกค้ามาอุดหนุนมากมายเพราะสินค้าแปลกใหม่มากมาย และมีให้เลือกหลากหลาย ทั้งเรือสินค้าที่เข้ามาบ่อยๆ

เหลียวจงฝานจึงส่งสินค้ามาให้นางเรื่อยๆ ที่ร้านจึงมีสินค้ามาเติมตลอดเวลา การค้าเริ่มคึกคักอิงฮัวสนุกสนานกับมันมาก บางวันท่านแม่ทัพก็มาเที่ยวชมที่ร้านมาดูว่าฮูหยินทำงานเป็นอย่างไร และจากนั้นก็มานอนหนุนตักนางเล่นในห้องพักผ่อนที่นางทำไว้พักผ่อนที่ด้้านหลังร้าน เพราะบางครั้งท่านแม่ทัพมาหานางก็มาพลอดรักกัน มานอนหลับที่ห้องพักด้านหลังนี้บ่อยๆ เพราะเขาไม่ชอบอยู่ห่างจากนางนานๆ หากนางมาที่ร้านและเขาว่างหรือมีงานแค่เซ็นหนังสืออ่านหนังสือต่างๆเขามักจะนำมันมาทำที่ร้านบ่อยๆ เพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆอิงฮัว