ตรวนรักไร้ใจ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเดือนฉายเอาแต่ขังตัวเองในห้องนอน ท่ามกลางความเงียบเหงาด้วยใจว้าเหว่ ไม่แม้ลงไปรับประทานอาหารมื้อเย็นหญิงสาวนอนขดตัวบนเตียงหนานุ่มในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ หลังจากชำระล้างร่างกายเรียบร้อย เธอมานอนรอคนตัวโตบนที่นอนตามคำสัญญาเมื่อช่วงกลางวันประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาข้างใน เดือนฉายรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร“เดือนฉาย” มือหนาแตะลงบนหัวไหล่บอบบาง ขณะนั่งลงข้างกายคนตัวเล็กที่กำลังหันหลังให้แก่เขา“มาแล้วเหรอคะ”“ทำไมไม่ลงไปกินข้าว”“พี่เมฆจะทำเลยไหมคะ”“เห็นฉันเป็นคนหื่นขนาดนั้นเลยเหรอ”“...” ไร้เสียงตอบจากกลีบปากอวบอิ่ม นัยน์ตาคู่สวยปรายตามองวิวข้างนอกในยามค่ำคืน แลดูเงียบเหงาเหลือเกินเหมือนกับชีวิตเธอในตอนนี้“หันหน้ามานี่ เดือนฉาย” เขาพลิกเธอหันมาประชันหน้ากัน ด้วยความดื้อรั้นของหญิงสาวจึงเลือกจะเบือนหน้าไปทางอื่น“หันหน้ามาทางนี้” เขาจับปลายคางหันใบหน้าหวานมาสบตากัน“มีอะไรเหรอคะ”“เป็นอะไรของเธอ ทำไมถึงเข้าใจยากอย่างนี้”“ค่ะ”“ค่ะ คืออะไรของเธอ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขาเริ่มไม่ไหวเต็มทีกับท่าทางและคำพูดของอีกคนแขนขาวเนียนคล้องคอแกร่ง ดึงภูเมฆมาประ

แสงแดดในยามเช้ากระทบมายังปลายเตียง ที่คนทั้งสองนอนกอดกันกลม ปลุกเดือนฉายตื่นจากการหลับใหล เปลือกตาบางขยับไปมาพร้อมลืมตาขึ้นเชื่องช้า ก่อนพบกับหน้าหล่อเหลาของภูเมฆอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่คืบ“พี่เมฆ” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่รังแกเธอทั้งคืนแผ่วเบา เธอกวาดสายตามองทั่วใบหน้าของคนหลับอย่างชื่นชมในความหล่อนิ้วเรียวลูบไล้จมูกโด่งคมสันมายังริมฝีปากหยักได้รูป ก่อนเผยยิ้มอ่อนอย่างมีความสุข ในยามที่เขาหลับไม่ต่างกับเด็กน้อย น่าเอ็นดูยิ่งนัก จนเผลอก้มหน้าจูบปากหนาเบา ๆ“คนใจร้าย” อดไม่ได้จะตำหนิคนตัวโตทันใดนั้นความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ทำให้ก้มหน้ามองท้องแบนราบพร้อมยกมือขึ้นลูบเบา ๆ“อย่าเพิ่งมาเกิดเลย” ไม่ใช่ว่าไม่อยากมีลูกแต่หากลูกต้องเกิดมาโดยไม่ได้รับความรักเต็มที่จากคนเป็นพ่อ ก็ไม่อยากให้ลูกต้องมารับรู้ถึงความเจ็บปวดใจเปล่า ๆ“ฉายอยากรู้จัง ใจของพี่เมฆมีอะไรบ้าง ทำไมถึงแข็งกระด้างแบบนี้” อดไม่ได้จะชี้ลงบนอกล่ำสันข้างซ้ายที่เปลือยเปล่า ก่อนจะลากไล้ทั่วอกแกร่งอย่างมันเขี้ยว“เมื่อไรจะหยุดจับสักที”“พี่เมฆ” ด้วยความตกใจจู่ ๆ อีกคนตื่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จึงทำท่าจะลุกขึ้นหนีแต่ช้าไปกว่าเขา

หลายวันต่อมาเธอได้ไปทำงานในไร่ส้ม คราวนี้ชายหนุ่มไม่ได้ให้ทำงานเก็บผลส้มท่ามกลางแดดจ้าแต่ให้ทำงานเป็นผู้ช่วยของนาวินเลขาของเขา“คุณนาวินคะ ฉายทำตรงนี้เสร็จแล้ว” หญิงสาวนำเอกสารในมือไปยื่นให้นาวินตรงโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย“คุณฉายทำงานเก่งจังเลยนะครับ เรียบร้อยเป็นระเบียบมาก”“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ” ส่งยิ้มหวานให้แก่คนตรงหน้า ไม่บ่อยนักคนอย่างนาวินจะชื่นชมใคร เพราะเขาค่อนข้างเข้มงวดและจริงจังกับการทำงานมาก“ถ่อมตัวเกินไปแล้วนะครับ”“ฉันให้มาทำงานไม่ใช่ให้มาคุยกัน” เสียงทรงอำนาจดังแทรกขึ้นบทสนทนาระหว่างเดือนฉายกับนาวิน ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกันซึ่งนอกจากภูเมฆแล้วยังมีหยาดทิพย์ยืนอยู่เคียงข้าง“พ่อเลี้ยงมีอะไรจะสั่งผมหรือเปล่าครับ”หญิงสาวชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง เธอเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองทำราวกับมองไม่เห็นคนตัวโต“ฉันไม่ได้มาหานาย ทำงานไปเถอะ”“อ๋อครับ” นาวินชำเลืองมองดูคนที่เจ้านายมาหาซึ่งนั่งทำงานอย่างวุ่นวาย ไม่ยอมเงยหน้ามองภูเมฆสักนิด“เดือนฉาย”“...” เธอมองเขาแต่ไม่ตอบ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมเปล่งประโยคใดก็ก้มหน้าจัดการงานต่อ“ฉันเรียกไม่ได้ยินเหรอ” บอกอย่างไม่สบอารมณ์ “ได้ยินค่ะ”“แล้ว

“เป็นยังไงบ้าง”ทันทีที่เดือนฉายปรากฏตัวพร้อมกับสายหมอก หลังจากพบแพทย์เป็นที่เรียบร้อย ภูเมฆรีบพุ่งไปหาหญิงสาวพร้อมผลักเพื่อนออกห่างแล้วช่วยพยุงเดือนฉายแทน“ขอบคุณนะคะ พี่หมอก” ส่งยิ้มหวานแก่ผู้จัดการหนุ่ม ไม่แม้จะเหลือบมองคนข้างกายที่แสดงสีหน้าเป็นกังวลปนกระสับกระส่าย“ไม่เป็นไร งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ” สายหมอกชำเลืองมองเจ้าของบ้านแวบหนึ่ง ก่อนเดินจากไปโดยไม่เอ่ยทักทายกันสักประโยค“กลับดี ๆ นะคะ” ปรายตามองหลังสายหมอกจนลับหาย“ขึ้นห้องกันเถอะ”“ไม่ต้องมายุ่ง” เดือนฉายผลักคนที่จะเข้ามาช่วยประคองไปให้พ้น เรื่องราวในวันนี้ทำให้เธอรู้สึกแย่เหลือเกิน เขาช่างเป็นสามีที่ไม่สามารถปกป้องและดูแลภรรยาอย่างเธอได้เลย“อย่าดื้อเดือนฉาย ให้ฉันช่วยพาไปบนห้องเถอะ”“พี่เมฆไปดูแลคนรักของพี่เถอะ ฉายดูแลตัวเองได้”“ทำไม!! แค่ไอ้หมอกพาไปหาหมอหน่อยถึงกับประทับใจขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่าดีใจที่ได้อยู่ในอ้อมแขนมัน” ภูเมฆระเบิดอารมณ์ใส่คนตัวเล็ก“ค่ะ” คำตอบสั้น ๆ ของเธอทำเอาพ่อเลี้ยงหนุ่มเดือด เขาช้อนร่างเล็กในท่าเจ้าสาว“ปล่อยนะพี่เมฆ อย่ามาอุ้มฉายแบบนี้”คนเอาแต่ใจอย่างภูเมฆไม่สนคำทัดทานของเดือนฉาย เขาก้าวเ

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ จนผู้คนรอบข้างต่างพากันสังเกตเห็น แถมพลอยยินดีไปกับคนทั้งสอง“พี่เมฆคะ” เดือนฉายวิ่งตามหลังคนตัวโตซึ่งกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านไปทำงาน ก่อนจับท่อนแขนแกร่ง“มีอะไร” ปรายตามองหน้าหวานสลับมองมือที่จับแขนตัวเอง“วันนี้พี่เมฆกลับเร็วหรือเปล่าคะ”“มีอะไรหรือเปล่า” ทำหน้าสงสัย ไม่บ่อยนักคนตรงหน้าจะถามอะไรเช่นนี้“วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานสองปีของเรา ฉายอยากให้พี่เมฆกลับมากินข้าวเย็นกับฉายแค่สองคนได้ไหมคะ”“อืม” ตอบรับในลำคอพร้อมพยักหน้ารับ“ขอบคุณค่ะ” ส่งยิ้มหวานให้แก่คนตัวโตทันใดนั้นดวงตากลมโตเหลือบเห็นหยาดทิพย์กำลังย่างกรายมาทางนี้พอดี จึงเขย่งเท้าและรั้งท้ายทอยของเขามาประกบปากจูบเพื่อต้องการแสดงความเป็นเจ้าของให้ผู้หญิงคนนั้นเห็นการกระทำของเดือนฉายสร้างความตกใจแก่ภูเมฆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกหญิงสาวทำแบบนี้ ถึงกระนั้นไม่ได้รู้สึกรังเกียจกลับชอบด้วยซ้ำ แต่ไม่ใช่สำหรับหยาดทิพย์ เธอกำมือเข้าหากันแน่นด้วยความเคียดแค้นที่มีต่อเดือนฉาย“รีบกลับมานะคะ ฉายจะรอพี่เมฆ”“อืม”ขณะเดือนฉายกำลังจะหมุนตัวเข้าในบ้าน อยู่ ๆ ได้ยินเสียงของหยาดทิพย์ดังอยู่ข้าง