ตรวนรักไร้ใจ

เสียงรถเคลื่อนตัวจอดหน้าบ้านทำให้หญิงสาวรูปร่างอรชร ที่วุ่นวายกับการปรุงอาหารในห้องครัวรีบเอื้อมมือปิดเตาแก๊ส จากนั้นวิ่งไปหาใครคนหนึ่งด้วยอาการดีใจบริเวณหน้าบ้าน“กลับมาแล้วเหรอคะ พี่เมฆ” ว่าแล้ว ส่งยิ้มหวานให้แก่ชายหนุ่ม“มีตาไม่ใช่เหรอ ไม่น่าถาม” เอ่ยพูดเสียงเย็นทำเอาคนฟังถึงกับจุกอกทีเดียว ถึงกระนั้นก็ยังแสร้งทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น“พี่เมฆหิวไหมคะ”“เดือนฉาย...” ช้อนตามองเธอซึ่งไม่ต้องเปล่งประโยคใดมากมาย หญิงสาวรับรู้ได้ทันทีอีกคนกำลังจะสื่อถึงอะไร“งั้นฉายไปเตรียมอาหารให้นะคะ” คนตัวเล็กกำลังจะหมุนตัวก้าวเดินไปข้างในเป็นอันหยุดชะงักกับเสียงทุ้ม“ไม่ต้อง ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำก่อน”“อ๋อค่ะ”“ทำไมฉันต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเธอด้วยวะ” พึมพำอย่างหัวเสียก่อนเดินจากไป ทิ้งคนตัวเล็กเจ็บจี๊ดกับถ้อยคำนั้นที่ยังคงดังก้องใบหูขาวสะอาดคอยตอกย้ำความรู้สึกผิดได้เป็นอย่างดี “ขอโทษ” ชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของภูเมฆหรือพ่อเลี้ยงหนุ่มเจ้าของไร่ส้มที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ไม่แปลกใจเลยเขาจะรังเกียจผู้หญิงอย่างเธอ เพราะเธอเป็นต้นเหตุทำลายความรักของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองเริ่มต้นไม่ค่อยดีนัก เธอ

เดือนฉายเหลือบมองคนตัวโตเดินกลับไปทำงานต่อ ซึ่งทิ้งเธอไว้กลางห้องบนพื้นแบบไม่สนใจไยดี หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเชื่องช้า พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลพรากไปมากกว่านี้ จากนั้นพยุงกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับหมุนตัวเดินออกจากห้องทันใด ไม่แม้เหลียวมองคนข้างหลัง “แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ” สายตาคมกริบมองประตูห้องที่พ้นร่างเล็กไม่นาน ก่อนเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ“ใจร้ายที่สุดเลย” เอ่ยขึ้นหลังจากเดินออกมา มือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบริเวณพวงแก้มขาวเนียน แล้วตัดสินใจก้าวเดินไปเบื้องหน้าเพื่อตรงกลับบ้านหลายวันต่อมา นับจากเธอกับเขามีปากเสียงกันในครั้งนั้น ทั้งคู่แทบไม่ได้คุยกันเลย ทุกครั้งบังเอิญเจอหน้ากัน เดือนฉายจะทำเมินมองไม่เห็นเขา ซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่ได้ใส่ใจนักกับการกระทำของเธอในเมื่ออยากพยศดีนักเขาก็ไม่อยากแยแส แต่ความปรารถนาที่มีต่อเธอ ทำให้ยอมลดศักดิ์ศรีไปหาหญิงสาวช่วงกลางดึก“หลับยังนะ” เสียงทุ้มพึมพำพลางเอื้อมมือจับลูกบิดประตูและผลักเข้าข้างใน ก่อนพบว่าภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟสาดส่องใบหน้างดงามของคนตัวเล็กที่หลับปุ๋ยไปแล้วภูเมฆเดินย่องไปหาคนบนเตียง จากนั้นล้มตัวน

ภูเมฆกระโดดลงจากเตียงเพื่อวิ่งตามหลังคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนคว้าเธอเข้าสู่วงแขนได้ทัน กระชับกอดเธอแน่นเพื่อรั้งไม่ให้หนีไปไหน“ปล่อยนะพี่เมฆ ฉายจะไปอาบน้ำ” พยายามขัดขืนสุดฤทธิ์ ขณะนี้อยากเอาตัวเองออกห่างเขามากที่สุด เนื่องจากบทสนทนาระหว่างกันก่อนหน้ายังคงตอกย้ำความรู้สึกได้ดี เจ็บปวดรวดร้าวไปหมดทั้งใจ ไม่ต่างถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทง “ที่เธอพูดเมื่อกี้หมายความว่าไง”“ก็อย่างที่พูดนั่นแหละค่ะ”“เดือนฉาย!!” บีบท่อนแขนเล็กแน่น จ้องเขม็งคนในอ้อมกอดด้วยแววตาเกลียดชังปนขยะแขยงในถ้อยคำนั้น “ทำไมล่ะคะ ฉายจะให้เด็กที่พ่อไม่ต้องการเกิดมาทำไม”“ฉันไม่คิดเลยเธอจะจิตใจโหดเหี้ยมขนาดนี้ เลวที่สุด!!” ตะคอกใส่หน้าหวานเสียงดังสนั่น จนเธอสะดุ้งเฮือกหนึ่ง“ใช่ ฉายมันเลว เพราะฉายไม่เคยเป็นที่ต้องการของใครเลย” ประโยคท้ายเริ่มเบาลงเรื่อย ๆ ตามด้วยเสียงสะอึก“ไม่ต้องมาแกล้งบีบน้ำตาหรอกนะ ฉันเคยบอกแล้วไงน้ำตาของเธอไม่ได้ทำให้ฉันหวั่นไหวสักนิดเดียว”“ทำไมฉายต้องรักคนอย่างพี่เมฆด้วยนะ ฉายเกลียดตัวเองเหลือเกิน” ยกหลังมือเล็กขึ้นซับน้ำตาบริเวณพวงแก้มนวลเธอไม่เข้าใจตัวเองสักนิด ทำไมถึงยังรักผู้ชายคนนี้ คนท

“พี่เมฆ” เรียกเขาด้วยเสียงสั่น ๆ ตอนนี้เจ็บกายไม่เท่าไรแต่เจ็บใจเหลือเกิน ผู้ชายตรงหน้าไม่เคยเชื่อคำพูดกันสักครั้ง“ลุกขึ้นแล้วไสหัวไปซะ อย่ามาทำตัวสำออยตรงนี้”“ฉายว่าคนที่ต้องพบจิตแพทย์ คือพี่เมฆต่างหากไม่ใช่ป้านีหรอก”เพียะ! ไม่ใช่ฝีมือของภูเมฆแต่เป็นฝีมือของมานีซึ่งบังเอิญมาได้ยินประโยคนั้นเข้าพอดี หญิงวัยกลางคนคร่อมร่างเดือนฉาย แล้วตบหน้าหญิงสาวแบบไม่ยั้ง“ป้านีครับ ใจเย็นก่อนเถอะ” ชายหนุ่มคว้าตัวผู้เป็นป้าแต่ช้าไปแล้วเพราะเดือนฉายถูกตบหน้าไปหลายที จนสภาพสะบักสะบอม“ปล่อยป้านะเมฆ ป้าจะตบสั่งสอนนังนั้น” มานีดิ้นพล่านไปมาหวังให้หลุด“พอเถอะครับ ผมขอร้อง”“เมฆ”“นะครับป้านี” เขามองมานีด้วยแววตาเว้าวอน“ก็ได้ ป้าจะยอมเพราะเห็นแก่เมฆหรอกนะ”“รีบไปสิ” ชายหนุ่มหันไปกล่าวกับคนบนพื้นได้ยินดังนั้นเดือนฉายรีบพยุงกายลุกขึ้นวิ่งออกจากบ้านไป ทำภูเมฆตกใจไม่น้อย คาดไม่ถึงจะวิ่งไปข้างนอกแทนที่จะกลับห้องนอน“เดือนฉาย” เขาตั้งท่าจะตามเธอไป แต่ไม่วายถูกมานีรั้งไว้“อย่าไปนะเมฆ ปล่อยมันไปเถอะ”“แต่...”“ไม่ฟังคำพูดของป้าแล้วใช่ไหม ป้าคงทำอะไรไม่ได้แล้วใช่ไหม งั้นก็อย่าสนใจคนแก่คนนี้เลย” มานีสะบัดมือ

หลายวันต่อมา เดือนฉายคอยหลบหน้าภูเมฆตลอดเวลา หญิงสาวมักหนีเข้าไร่กับคนงานเป็นประจำเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอชายหนุ่ม แถมยังพยายามทำตัวให้วุ่นวายพฤติกรรมของคนตัวเล็กสร้างความโมโหแก่ภูเมฆเป็นอย่างมาก“เดือนฉายล่ะครับ ป้าบัว” ถามพลางหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ เตรียมตัวจะรับประทานอาหารเช้า ทันทีที่เข้ามาถึงห้องอาหารกลับไร้ร่างเล็กของเดือนฉาย“หลังจากทำอาหารเสร็จก็เข้าไร่ไปกับคนงานแล้วค่ะ”“อืม” ตอบรับในลำคอสั้น ๆ นัยน์ตาดำขลับเหลือบมองถ้วยข้าวต้มปลาฝีมือเดือนฉาย จากนั้นรับประทานจนหมดเกลี้ยงและรีบเข้าไร่ส้มทันทีอีกมุมหนึ่งของไร่ส้ม เดือนฉายพยายามทำตัวให้ยุ่ง โดยการช่วยเหลืองานคนในไร่อย่างขยันขันแข็ง สาเหตุเริ่มต้นมาจากคืนนั้นที่ได้รับรู้ความรู้สึกแท้จริงของภูเมฆมีต่อตัวเอง ทำให้ไม่กล้าเอาตัวเองไปใกล้เขาอีกเลย“ช่วงนี้มาที่นี่บ่อยจังนะครับ ไอ้เมฆไม่ว่าเหรอ” สายหมอกผ่านมาเห็นหญิงสาวอยู่คนเดียว เลยแวะมาทักทาย“พี่เมฆไม่ได้สนใจฉายขนาดนั้นหรอกค่ะ” หันไปส่งยิ้มให้แก่คนมาใหม่“งั้นเหรอครับ แต่เมื่อกี้ไอ้เมฆยังถามหาฉายอยู่เลย”“พี่เมฆตามหาฉายเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างสงสัย คิดไม่ถึงอีกคนจะตามหา