ตรวนรักไร้ใจ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ตลอดทั้งคืนเดือนฉายแทบไม่ได้นอน เอาแต่คิดทบทวนถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาในช่วงที่ผ่านมา ทำให้ได้รับรู้ว่าคนที่ดื้อรั้นและพยายามอยู่ฝ่ายเดียวก็คือเธอ“ลูกคงไม่โกรธแม่ใช่ไหม ถ้าแม่จะพาลูกไปอยู่ที่อื่น” ใบหน้างดงามก้มมองท้องแบนราบ เอื้อมมือลูบเบา ๆ ด้วยความรักในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอ ฉะนั้นนับจากนี้จะไม่ยื้อมันอีกเพราะเธอไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป อีกไม่นานลูกน้อยในครรภ์ก็จะลืมตาขึ้นมาดูโลก“เสร็จแล้วครับ ไปกันเถอะ” นาวินเดินกลับมาหาหญิงสาว หลังจากชำระค่ารักษาเสร็จเรียบร้อย“คุณนาวินคะ”“ครับ”“เรื่องที่ฉายท้องอย่าบอกพี่เมฆนะคะ”“ทำไมล่ะครับ พ่อเลี้ยงต้องดีใจแน่ถ้ารู้ว่ากำลังจะมีลูก” เลขาหนุ่มมองคนตรงหน้าอย่างงุนงง เธอมีเหตุผลอะไรกันแน่“ฉายขอร้อง อย่าบอกเขานะคะ”“แต่...”“คุณอยากให้ฉายแท้งลูกเหรอคะ”“ไม่ใช่นะครับ” ตอบทันควัน กลัวอีกคนเข้าใจจุดประสงค์ผิด“คุณนาวินไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ อีกไม่นานฉายคงไม่อยู่แล้ว”“คุณฉายจะไปไหน”“ฉายจะพาลูกไปอยู่ที่อื่น ในเมื่อตอนนี้คนรักของเขากลับมาแล้ว” ส่งยิ้มบาง ๆ แก่คนตรงหน้า“แต่คุณหยาดท้องอยู่นะครับ”“แล้วยังไงคะ เขาเคยพูดกับฉายเองนี่คะ ต่อให้พี่หยาด

ช่วงเวลายามเย็น สายลมพัดพลิ้วเย็นสบาย คนที่พิงหลังกับต้นไม้ใหญ่เพื่อชมบรรยากาศตรงหน้ากลับผล็อยหลับง่ายดายด้วยความอ่อนเพลียจากการตั้งครรภ์หญิงสาวไม่อาจรับรู้ ขณะนี้ใครบางคนนั่งย่อง ๆ จ้องมองใบหน้าเธอยามหลับด้วยความเอ็นดู“ทำไมเดี๋ยวนี้เธอไม่สนใจฉันเลย” นิ้วยาวลูบดวงหน้าสวยแผ่วเบา การที่คนตัวเล็กทำตัวเมินเฉยต่อกันทำให้เขารู้สึกเจ็บมาก ความรู้สึกเช่นนี้เพิ่งเคยเกิดกับตนเองเป็นครั้งแรก“อื้อ” นัยน์ตาคู่งามเบิกขึ้นอย่างช้า ๆ “พี่เมฆ”“ทำไมถึงมานอนตรงนี้ รู้ไหมว่า...”“อย่าบ่น” นิ้วเรียวแตะลงบนปากหยักพลางส่ายหัวไปมา เธอไม่อยากถูกคนตรงหน้าตำหนิหรือต่อว่า เพราะช่วงตั้งครรภ์ส่งผลต่อจิตใจมากเป็นพิเศษ แค่เขาไม่รักก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว หากต้องถูกต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรงคงรับไม่ไหวแน่“ฉายขอตัวก่อนนะคะ”หญิงสาวพยุงกายลุกขึ้น ทันใดนั้นเกิดวิงเวียนศีรษะแทบล้มลงคาพื้น โชคดีพ่อเลี้ยงหนุ่มรับร่างอรชรได้ทันท่วงที“เป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” เมื่อตั้งสติได้ก็รีบถอยห่าง ท่าทางของอีกคนทำเอาเขาเจ็บแปลบรับรู้ได้ถึงความห่างเหินจากเธอ“เดี๋ยวนี้เธอไม่สนใจฉันเลย ไหนว่าจะมาหากันไง” ไม่พูดเปล่า ใช

หลังจากเดินทางมาถึงโรงพยาบาลในตัวเมือง รีบตรงไปห้องพักฟื้นของเดือนฉายทันใด“มาแล้วเหรอครับ พ่อเลี้ยง”ทันทีที่ชายหนุ่มผลักประตูเข้าด้านในก็พบกับแพทย์เจ้าของไข้ ซึ่งอีกฝ่ายไม่รอช้าทักทายภูเมฆตามประสาคนคุ้นเคย“เดือนฉายเป็นยังไงบ้างครับ” ค่อย ๆ ก้าวเท้าใหญ่เดินไปหยุดข้างเตียงคนตัวเล็ก“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ”“เฮ้อ...โล่งอกไปที” คำพูดของหมอทำให้ถอนหายใจยืดยาว ก่อนชะงักเมื่อแพทย์เอ่ยประโยคถัดมา “แต่ยังไงต้องรอคนไข้ฟื้นก่อน แล้วหมอจะแจ้งรายละเอียดให้ฟังอีกรอบ”“ครับ” พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“โชคดีนะครับ ที่ปลอดภัยทั้งแม่และลูก” หมอพูดพลางส่งยิ้มให้แก่ว่าที่พ่อมือใหม่“หมะ หมายความว่าไงครับ” ถามเสียงตะกุกตะกัก“อ้าว นี่พ่อเลี้ยงไม่รู้เหรอครับ คนไข้กำลังตั้งครรภ์”“เดือนฉายท้อง” นัยน์ตาดำขลับเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าอีกคนอย่างลุ้นในคำตอบ“ครับ หมอยินดีด้วยนะครับ” ว่าแล้ว ส่งยิ้มแสดงความยินดีแก่พ่อเลี้ยงหนุ่ม ก่อนก้าวเดินจากไปท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องพักฟื้น ภูเมฆทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของเดือนฉาย มือใหญ่เอื้อมมือไปกุมมือเล็ก “นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอไปจากฉันใช่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยข

ไม่ว่าเดือนฉายจะพยายามนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตมากแค่ไหน สุดท้ายไม่อาจฟื้นคืนความทรงจำกลับมาได้ มีเพียงแค่อาการปวดศีรษะทุกครั้งที่พยายามคิดถึงเรื่องราวในวันวานยามค่ำคืนช่วงเวลาสองทุ่ม ในวันที่ท้องฟ้ามืดมิด ไร้ดวงดาวเปล่งประกาย มีเพียงแสงจากดวงจันทร์สาดส่อง เดือนฉายที่ยืนอยู่บริเวณระเบียงกำลังปรายตามองเบื้องหน้า“เมื่อไรจะกลับมาจำได้สักที” รู้สึกเหนื่อยเหลือเกินเพราะการเป็นฝ่ายลืม ค่อนข้างน่าอึดอัดยิ่งนัก มิหนำซ้ำผู้คนในบ้านไม่มีใครยอมบอกเรื่องราวของเธอก่อนจะสูญเสียความทรงจำ“คิดอะไรอยู่คนเดียวครับ” คนเพิ่งอาบน้ำเสร็จในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ สวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง วางคางบึกบึนอย่างออดอ้อน“พี่เมฆคะ เมื่อไรฉายจะจำได้สักที นี่ก็ผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว” เอี้ยวหน้ามองสามี“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าฉายจำไม่ได้เราเริ่มต้นใหม่ก็ได้” เพราะเธอจะได้ไม่ต้องจดจำเรื่องราวแสนเจ็บปวด ที่เขาเป็นคนมอบให้“ไม่เอาค่ะ ฉายอยากจำทุกช่วงเวลาที่อยู่กับพี่เมฆให้ได้”“ไปนอนกันเถอะ” ภูเมฆตัดบท ช้อนร่างอรชรในท่าเจ้าสาวไปวางบนเตียงหนานุ่มอย่างทะนุถนอม“จะทำอะไรคะ” จู่ ๆ คนตัวโตขึ้นคร่อมเธอ“ทำแบบที่คู่รักทั่วไปเขาทำกันไง” จ้องม

“ฮือ ๆ”หยาดน้ำใสยังคงพรั่งพรูต่อเนื่องไม่ขาดสาย นับจากความทรงจำกลับมา ไม่มีเหตุการณ์ไหนเลยในอดีตระหว่างเธอกับเขาจะไม่เจ็บปวด ทุกเรื่องราวเต็มไปด้วยความทรมาน ทุกข์ระทม ไร้ความรักตอนจำไม่ได้เธอมีความสุขเหลือเกิน ที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่และคำหวานที่เขาเอ่ยให้ได้ยินแต่สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ความจริง เพราะความจริงคือเขาเกลียดเธอและไม่ได้รักด้วยซ้ำ“ฮือ ๆ” คนตัวเล็กขดตัวด้วยความรู้สึกปวดร้าว ร้องไห้ตัวสั่นอย่างทรมานคำพูดตอกย้ำของมานียังคงดังก้องหูเธอต่อเนื่อง ไม่ว่าจะพยายามสลัดทิ้งอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นสักที“ทำไมต้องลงเอยแบบนี้ทุกที”ผ่านไปไม่นาน หลังจากเดือนฉายได้ปลดปล่อยอารมณ์เศร้าสร้อยก็เผลอหลับไปด้วยอาการง่วงตัดมาทางภูเมฆ เขาไม่สามารถกลับไปทำงานที่ไร่ต่อได้ ยังคงเดินวนไปมาบริเวณห้องโถงอย่างกระวนกระวาย“ทำยังไงดี” รู้สึกมืดแปดด้านไปหมด“พ่อเลี้ยงครับ นั่งก่อนเถอะ” นาวินรู้สึกวิงเวียนศีรษะกับท่าทางของเจ้านาย“นายช่วยฉันคิดหน่อยสินาวิน ฉันต้องทำยังไงดี ฉายถึงจะยอมคุยกับฉัน”“ไม่รู้” เลขาหนุ่มส่ายหัวไปมาอย่างจนปัญญา เพราะคราวนี้เขามองเห็นถึงความยากในการเข้าหาตัวหญิงสาว เธอแตกต่างจากเดิมเล็