All Chapters of พ่ายกลซาตาน: Chapter 31 - Chapter 40

คริสต์ขมวดคิ้วอย่างสนใจ ถึงจะพยายามที่มองว่ามันคืออะไร แต่เขาก็ไม่เห็นอยู่ดี แต่ต้องเป็นล็อคเก็ตที่สำคัญมาก เขาเห็นเพียงแค่นั้น ทั้งสามเดินออกจากร้านเมื่อกอหญ้าชำระเงินส่วนที่เหลือ ของสองชิ้นนี้ กอหญ้าสั่งทำโดยเงินนั้นได้มาจากงานออกแบบภายในของเธอที่มีผู้ที่ชอบการออกแบบนั้นและซื้อแบบไปตอนที่เธอฝึกงานอยู่ และเขาก็ให้ค่าตอบแทนถึงหกหลักเพียงแค่เขาคนนั้นรู้ว่าเป็นการออกแบบโดยนักศึกษา เขาจึงให้ราคาที่สูงกว่างานออกแบบทั่วไป จึงทำให้กอหญ้านำเงินจำนวนนั้นมาทำของขวัญวันเกิดครบรอบอายุยี่สิบเอ็ดปีของเธอกับพ่อที่อายุครบสี่สิบเอ็ดปี ใครจะเชื่อ!ก็ต้องเชื่อว่ากอหญ้าพระเจ้าส่งมาให้เกิดเป็นลูกพ่อ เพราะเธอเกิดวันเดียวกับพ่อของเธอแต่คนละปีเท่านั้น แน่!ละต้องคนละปี จนถึงตอนนี้กอหญ้าก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ซื้องานออกแบบภายในชิ้นนั้นของเธอไป...               “จะไปไหนกัน?” คริสต์เอ่ยถาม เมื่อเขากลายเป็นคนไร้ตัวตนของกอหญ้าไปซะแล้ว!               “…ปิดเทอ

“ก็จริงอยู่...แต่หญ้าเรียนจบแล้ว...ถ้าหญ้าอยากเรียนต่อพี่ก็ไม่ขัดข้อง แต่พี่ไม่รอนะ...พี่จะให้แม่มาขอหญ้ากับพ่อหญ้า...เพราะหลังจากนี้ไปพี่จะดูแลหญ้าเองเมื่อพ่อหญ้าต้องกลับมิลาน...และที่พี่ต้องให้แม่มาขอ เพราะพี่จะให้หญ้าย้ายไปอยู่ที่บ้านพี่ เพราะที่นั่นยังมีคุณแม่พี่ หญ้าจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้...ตกลงมั้ย?” กอหญ้านิ่ง งง ตกใจ อะไร กอหญ้าไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ               “หญ้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” คริสต์ปล่อยร่างกอหญ้าที่เธอพูดและเดินอย่างกับคนละเมอ รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของคริสต์ เพราะกอหญ้าไม่ได้   ปฎิเสธเขาเลยแม้แต่น้อย แต่เธอคงแค่ตั้งตัวไม่ทันกับการจู่โจมของเขากอหญ้านอนพลิกกายตะแคงมองคริสต์ที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆ บนเตียงนอนของเธอ สายตาเขามองไปที่ทีวีปลายเตียง กอหญ้าขมวดคิ้วมองและเหมือนพึ่งคิดได้ว่า...               “…ไปอาบน้ำเปลี่ย

คริสต์ขยับมือดึงชายเสื้อของกอหญ้าขึ้นอย่างช้าๆ จนพ้นศีรษะเธอไป เผยความเต่งตึงภายใต้บรา กอหญ้าเป็นหญิงสาวที่มีผิวที่ไม่จัดว่าขาวและไม่เชิงเป็นสีน้ำผึ้ง แต่เธอกลับมีผิวที่เนียนละเอียดและเกลี้ยงเกลาจนเขาอยากจะฝากฝังหลักฐานจากฝีปากเขาบนเนินเนื้อนั้น คริสต์ขยับมือเข้าใกล้ตะขอบราด้านหน้า‘ควับ’ กอหญ้าเลื่อนมือเล็กของตัวเองเข้ามาจับมือคริสต์ตรงบริเวณตะขอนั้นก่อนที่คริสต์จะกำจัดมันออกไปจากตัวเธอ               คริสต์เลื่อนสายตาประสานสายตากับดวงตาคมที่กำลังตื่นเต้นและระบบการหายใจที่เริ่มเย้ายวนกระตุ้นความต้องการของเขาอย่างถึงขีดสุด เมื่อความเต่งตึงนั้นขยับเคลื่อนขึ้นลงตามระบบการหายใจที่แรงขึ้นของเจ้าของ               คริสต์ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เขาทำเพียงส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงปรามสาวน้อยกรายๆ เพราะเธอไม่มีสิทธิเปลี่ยนใจแล้วนั้นเอง เพราะตอนนี้ความแข็งแรงภายใต้กางเกงนอนของเขามันกำลังต้องการและเรียกร้องออกสู่ภายนอกเจียนตายอยู่ 

“แคว่กกกก.....โอ้ย!!!!....” เสียงร้องของกอหญ้าดังออกมาพร้อมกับเล็บมือทั้งสิบที่ข่วนจนเป็นรอยแดงเลือดซึมบนแผงอกแกร่งของคริสต์ เมื่อคริสต์ขยับเคลื่อนทำลายเยื่อกำแพงนั้น ธารน้ำตาแห่งความเจ็บปวดของกอหญ้าไหลออกมา               “พี่คริสต์...ได้โปรดเถอะ...หญ้าเจ็บ!...พี่คริสต์ปล่อยหญ้าเถอะนะคะ....”               “ชู่ววววว์...” คริสต์ที่ดันตัวตนเข้าหายไปในกายสาวจนสุดทาง ปลอบประโลมกอหญ้าที่เอาแต่ร้องไห้ อ้อนวอนเขา ด้วยใบหน้าที่เขาต้องโน้มกายแนบชิด พร้อมมือที่เข้าลูบไล้ใบหน้าซับน้ำตาที่ไหลออกมา ทั้งๆที่ตัวเองก็ปวดร้าวจากการบีบรัดของช่องทางที่แสนจะคับแคบนั้น รวมถึงรอยข่วนบนแผงอกแข็งแรงนั้น               “หญ้า...อย่าเกร็ง...ผ่อนคลายนะครับ!...เดี๋ยวก็หายแล้ว...ชู่วววว์”    กอหญ้าที่น้ำตายังคงไหล มองเข้าไ

Grrrr Grrrr เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ ทำให้กอหญ้ารีบลุกจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สายตามองเวลาที่โชว์หน้าจอโทรศัพท์ ก่อนรับสาย ‘อีกสิบห้านาทีหนึ่งทุ่ม’               “หญ้า...พี่รออยู่ที่ลานจอดรถ” เสียงปลายสายเอ่ยบอกเมื่อกอหญ้ากดรับ               “ค่ะ...เดี๋ยวหญ้าลงไป” กอหญ้าตอบรับคริสต์ เธอหมุนตัวสำรวจตัวเองอีกครั้งที่หน้ากระจกและหยิบกระเป๋าที่เข้ากับชุดเดรสคอเต่าสีชมพูกระโปรงฟูพองยาวเพียงถึงเข่าที่ทำให้เธอดูสมวัยกับการแต่งหน้าอ่อนๆดูเป็นสาวหวานน่ามองมากขึ้น               คริสต์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยในรถ ดวงตาที่มองหญิงสาวที่กำลังเดินมาทางรถเขาอย่างค้างตะลึงในความน่ารัก ผมยาวดำสลวยที่จัดทรงโดยการมัดครึ่งมีปอยผมลงมาปะหน้าเล็กน้อย             &nbs