All Chapters of พ่ายกลซาตาน: Chapter 21 - Chapter 30

“ไอ้รัตน์!...ฉันไม่ใช่คนบ้านะโว้ย...ฉันไม่ลงไปเคาะประตูห้องยายเด็กนั้นหรอก” “เคาะ!...ฉันไม่กลัว...แต่คนอย่างแกคงจะไปทุบประตูห้องของเขาซะมากกว่า...ฉันไม่น่าช่วยแกเลย...ถึงต้องมารับผิดชอบการกระทำของตัวเองอยู่ตอนนี้ไง” “เออ!...ตามใจ!...ฉันไปอาบน้ำนอนดีกว่า...พี่เขมส่งข้อความมาบอกว่าพรุ่งนี้ฉันต้องไปประชุมที่สำนักพิมพ์ข้อเขียนแต่เช้า...แกอยากทำอะไรก็เชิญตามสบาย...” เอกรัตน์ยิ้มให้กับแผ่นหลังของคริสต์ ที่เดินหายเข้าห้องนอนของตนไป “ฉันรู้ทันแกดี...ไอ้!เพื่อนรัก” กอหญ้าที่นอนพลิกตัวไปมาบนเตียง ยามที่เธอหลับตาภาพสัมผัสของคริสต์ก็เด่นชัดมากขึ้น ถึงมันจะเป็นช่วงเวลาไม่นาน แต่ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ยามที่ริมฝีปากเขาสัมผัสริมฝีปากเธอความอบอุ่นถูกส่งผ่านมากับลิ้นร้ายนั้นเมื่อสามารถเข้าสู่โพรงปากหวานของเธอได้อย่างง่ายดายและรวดเร็ว... คริสต์ที่นอนบนเตียงใหญ่รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าเมื่อเขากำลังคิดถึงความหวานที่เขาดูดดื่มมาจากของโพรงปากของกอหญ้า ตอนนั้นเขารับรู้ได้ทันทีว่ากอหญ้าตกใจและยังไม่เคย “ฉันคงเป็นจูบแรก

“ผมฟังคุณไม่รู้เรื่อง...แต่ผมจะปล่อยให้คุณได้พูด พูดนะ หวังว่าคงเข้าใจนะ ว่าพูดคุยกัน ไม่ใช่แหกปากร้องเสียงดัง...” คริสต์ยิ้มเมื่อกอหญ้าพยักหน้าเข้าใจ “…เรากลับไปคุยกันในห้องประชุม...” กอหญ้าพยายามใจเย็น และหาทางเลี่ยงที่จะอยู่กับผู้ชายคนนี้เพียงลำพัง “ตรงนี้!...เพราะผมต้องการคุยกับคุณ คุณนักเขียน ไม่ใช่ผู้รับมอบอำนาจนั้น...” คริสต์ยืนยันและขยับวงแขนมากักกั้นร่างบางให้อยู่ในวงล้อมแขนของเขา กอหญ้าหลบตาลง ปากแดงเม้มเข้าหากันพร้อมกับเสียงในหัวบอกให้เธอใจเย็นๆ “คุณก็ถอยออกไปหน่อยสิ...ฉันหายใจไม่ออก.../...ยายกิ๊กทำไมไม่ออกมาดูหญ้าเลย...” ประโยคหลังกอหญ้าคิดในใจ “งั้นเราไปคุยกันที่อื่น...” คริสต์พูดจบคว้าข้อมือเล็กของกอหญ้ากึ่งลากเดินออกจากสำนักพิมพ์ไปทันที กอหญ้าเบิกตากว้างอย่างตกใจ แต่เมื่อเธอกำลังจะร้อง คริสต์ก็หันมาพร้อมสายตาที่เป็นการเตือนเธอกลายๆ กอหญ้าหุบปากลงทันที ขาเล็กที่ช่วงก้าวไม่เท่ากับคริสต์กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงลากไป “คุณ!!!...หยุด!!!...ฉันไม่ไป...ที่ไหนก็ได้แต่ต้องไม่ออกจากสำนักพิมพ์” ก

“สวัสดีครับคุณแม่ พี่เขม...” คริสต์ตัดบทกอหญ้ากล่าวลาคุณหญิงศศิธรกับเขมิกา และเข้าดึงแขนกอหญ้าออกจากตรงนั้นทันที กอหญ้าที่ถูกลากไปรีบยกมือและกล่าวลาทั้งสองคน “โอ้ย!!!...คุณปล่อยฉันสักที...เป็นอะไรของคุณนักหนาเนี่ย!...ถึงชอบฉุดกระชากลากฉันเสียจริง!...” กอหญ้าร้องบ่นพร้อมสะบัดแขนสะบัดตัว อย่างงอนๆ คริสต์อย่างที่ตัวเองไม่รู้ตัวเลย “ก็เด็กมันดื้อ!...” “เป็นพ่อก็ไม่ใช่!...แล้วยุ่งอะไรนักหนา...พ่อฉันยังไม่เคยว่าฉันแบบนี้เลย...แล้วคุณเป็นใครพ่อก็ไม่ใช่...” “…ก็ไม่ได้อยากเป็นพ่อ...” “อะไรนะ!!!...” กอหญ้าถามกลับ เพราะจู่ๆคริสต์พูดอะไรที่เธอไม่ได้ยิน แต่กลับเป็นว่าคริสต์ดันตัวเธอเข้าไปในรถซะงั้น!‘ณ ผับ ของกัณฑ์...ยามค่ำคืน’ “เอ้า!...” เอกรัตน์ที่เดินมาเข้ามานั่งในห้อง วีวีไอพี ที่มีคริสต์และกัณฑ์ นั่งกันอยู่ก่อน ยื่นกึ่งยัดถุงกระดาษให้คริสต์ “อะไรว๊ะ!...” กัณฑ์ถามกลับ คริสต์แค่ยิ้มเมื่อเห็นว่าข้างในเป็นอะไร “เสื้อของมัน...มีคนฝากมาคืน” เอกรัตน์เป็นฝ่ายตอบและยกเครื่องดื่มสีอำพ

Grrrr Grrrr กอหญ้าสะดุ้งอีกครั้งหลังจากเวลาผ่านไปยี่สิบนาที เสียงเรียกเข้าของมือถือของเธอก็ดังขึ้นแต่คราวนี้หน้าจอแสดงให้เห็นว่าใครโทรมา               “สวัสดีค่ะคุณกอหญ้า...” เสียงเจ้าหน้าที่ห้องชุดคอนโดชั้นล่างดังตามสาย...               “สวัสดีค่ะ...มีอะไรเหรอคะ”               “มีของมาส่งให้คุณกอหญ้าค่ะด้านล่าง...คุณกอหญ้าจะให้เรานำขึ้นไปให้หรือว่าจะลงมารับเองคะ?...”               “ของ!...ของอะไร?” กอหญ้าถามอย่างแปลกใจเพราะร้อยวันพันปี ไม่มีใครเคยฝากของมาให้เธอ ถ้าจะเป็นของมาจากพ่อก็ไม่น่าใช่เพราะอาทิตย์หน้าถึงจะเป็นวันเกิดเธอและแน่นอนพ่อของเธอจะกลับมาฉลองกับเธอทุกปี และถ้าจะเป็นของมาจากพิศาลน้องชายต่างพ่อเธอ พิศาลก็ต้องแจ้งให้เ

“ไม่ให้...”               “งั้นไม่กลับ...” กอหญ้าคิ้วขมวดเข้าหากันโดยทันที               “โอ้ย!!!...” กอหญ้าต้องร้องออกมา เมื่อคริสต์เอานิ้วมาจิ้มที่หน้าผากเธอใกล้บริเวณคิ้ว               “ทำไมถึงชอบทำหน้ายักษ์ใส่พี่ตลอดเลย...”               “กลับไปได้แล้ว!...” กอหญ้าที่เริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเปลี่ยนไป กับผู้ชายตรงหน้าที่รู้จักกันเพียงแค่สี่วัน ถ้านับอย่างเป็นทางการ เธอพลิกตัวหันหลังให้กับคริสต์ทันทีพร้อมกับหลับตาด้วยใบหน้าที่แดงและร้อนวูบวาบ               “บอกมาก่อนว่ากุญแจอยู่ไหน....เดี๋ยวไปหยิบเอง”