All Chapters of กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น: Chapter 101 - Chapter 110

ฎีการ้องเรียน 1.2ฮ่องเต้ยกพระขนงขึ้น พลางตรัสน้ำด้วยพระสุรเสียงที่เป็นกังวล “องค์รัชทายาทเช่นนั้นหรือ เขาจะคิดก่อกบฏได้อย่างไรกัน ที่ผ่านมาเขาก็ประพฤติตัวดีมาตลอดมิใช่หรือ”“ขอพระองค์โปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วน” ฉู่ตงฟางแทรกขึ้น “หลักฐานที่มี จะทำให้พระองค์ต้องพิจารณาใหม่พ่ะย่ะค่ะ”ราชครูหลินเจิ้งหานวางฎีกาและม้วนกระดาษมากมายลงบนโต๊ะทรงพระอักษร “ขอพระองค์ทรงดูรายงานการซื้อขายเกลือเถื่อน ที่มีการลงชื่อขององค์รัชทายาทในสัญญานี้ ซึ่งมีหลักฐานชัดเจนว่าเขาได้ทำการค้าขายกับต่างแคว้นอย่างลับๆ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองเอกสารที่หลินเจิ้งหานชี้ให้ดู สีหน้าของพระองค์เริ่มมีความวิตกกังวลเพิ่มขึ้น“เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ความผิดเล็กน้อย เขากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร หรือว่าที่เมืองหลวงประสบปัญหาเกลือขาดแคลนนั่น เป็นเพราะเขากักตุนเอาไว้” ฮ่องเต้ทรงตรัสถามอย่างกังวล“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” หลินเจิ้งหานกล่าวตอบ“ยังไม่หมดเพียงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ ยังมีหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงการกักตุนผลผลิตเพื่อหวังทำกำไรในราคาที่สูงขึ้น นี่ถือเป็นการเอารัดเอาเปรียบราษฎร จนทำให้ยามนี้ชาวบ้านเดือดร้อนทั่วทั้งแคว้นพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่ตงฟางกล่าว

ปราบกบฏ 1.2ขณะเดียวกัน ฮ่องเต้ยังคงนอนอยู่บนเตียงพระบรรทมด้วยอาการอ่อนแอ แต่พระองค์มีความมุ่งมั่นที่จะจัดการเรื่องราวทั้งหมดให้เสร็จสิ้น ถึงอย่างไรเสีย การลงโทษองค์รัชทายาทนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้“ข้าจะไม่ยอมให้แผ่นดินนี้ต้องตกอยู่ในมือของผู้ที่คิดคดทรยศต่อแผ่นดิน” ฮ่องเต้พึมพำเบา ๆ “ข้าจะทำให้ทุกคนเห็นความจริงและลงโทษผู้ที่ทำผิดให้เป็นเยี่ยงอย่าง”ฮ่องเต้ตัดสินพระทัยออกพระราชโองการลับ มอบอำนาจทางการทหารให้แก่อ๋องฉู่ตงฟางและองค์ชายหกโจวต้าเฟย พระราชโองการลับนั้น ถูกนำส่งมายังค่ายทหารโดยราชครูหลินเจิ้งหานเอง“ท่านอาจารย์ ท่านถึงกับมาเยือนที่ค่ายด้วยตนเอง แสดงว่ามีเรื่องอะไรคืบหน้าใช่หรือไม่” ฉู่ตงฟางเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น“ข้ามาพร้อมกับสิ่งที่พวกท่านต้องการ ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการให้ท่านทั้งสองยกทัพเข้ามาในเมืองหลวง เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยและปกป้องบัลลังก์” ราชครูหลินกล่าวออกมา พร้อมกับหยิบราชโองการลับนั้นออกมาจากแขนเสื้อ“จริงหรือ เสด็จพ่อตัดสินพระทัยแล้วจริงหรือ” องค์ชายหกกล่าวอย่างดีใจ“เช่นนั้นก็ดีเลย ถึงเวลาแล้วที่ความถูกต้องจะจัดการกับคนผิดเสียที” ฉู่ตงฟางกล่าวอ

ไม่ยินยอมรับผิด 1.2ทว่าองค์รัชทายาทไม่ยอมให้ตนเองถูกจับกุมโดยง่าย เขาส่งสายตาไปยังทหารที่ภักดีต่อเขา และหลังจากนั้นการต่อสู้ก็เริ่มขึ้นเสียงดาบกระทบกันดังก้องทั่วบริเวณ ทหารขององค์รัชทายาทกรูเข้ามาต่อสู้กับทหารของฉู่ตงฟางและองค์ชายหกอย่างดุเดือด ท้องพระโรงที่เคยสง่างาม กลับกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามและเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดฉู่ตงฟางไม่รอช้าเขาตะโกนบอกองค์ชายหกทันที“องค์ชาย คุ้มกันฝ่าบาท” จากนั้นตนเองก็กระโดดเข้าไปประมือกับองค์รัชทายาท ดาบของทั้งสองสั่นสะเทือนเมื่อกระทบกัน องค์รัชทายาทเป็นนักดาบที่ชำนาญแต่ฉู่ตงฟางก็ไม่แพ้กันองค์รัชทายาทฟันดาบเข้ามาอย่างรุนแรง ฉู่ตงฟางรับการโจมตีนั้นด้วยดาบของตนเอง ก่อนจะใช้เท้าถีบไปที่ท้องของอีกฝ่าย องค์รัชทายาทถอยหลังไปเล็กน้อยแต่ไม่ยอมแพ้และกลับมาโจมตีอีกครั้งฉู่ตงฟางหมุนตัวหลบการโจมตีขององค์รัชทายาทและฟันดาบสวนกลับ เขายกดาบขึ้นป้องกันแต่ไม่ทันที่จะรับการโจมตีทั้งหมด ดาบของฉู่ตงฟางก็ฟันเข้าที่แขนซ้ายของเขา“โอ๊ย เจ้าตายเสียเถอะ” องค์รัชทายาทร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงต่อสู้ต่อไปรอบ ๆ ตัวพวกเขา การต่อสู้ของทหารทั้งสองฝ่ายก็ดุเดือดไ

ร้องขอชีวิต 1.2หวังจื่อรั่วพยักหน้าอย่างเร็วรี่และตามเดินหลิวกงกงออกจากวังอย่างรีบเร่ง นางมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัวว่าทหารจะพบเห็นนางและจับกุมตัวไปลงโทษหวังจื่อรั่วที่อยู่ในสภาพหมดหวัง ยืนอยู่กับหลิวกงกงที่มองดูนางด้วยความเป็นห่วง หลิวกงกงกล่าวอย่างเคร่งขรึม“พระชายา ทางลับนี้จะพาท่านออกจากวังหลวงได้สำเร็จ เดินตรงไปตามทางนี้อย่าได้หันหลังกลับ”หวังจื่อรั่วพยักหน้ารับคำ นางพยายามซ่อนความกลัวในใจและมองหลิวกงกงด้วยความขอบคุณ แต่ไม่สามารถกล่าววาจาใด ออกมาได้ในยามนี้“ระวังตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ อย่าได้ไว้วางใจใคร หากท่านออกจากวังหลวงได้แล้ว จงหาที่หลบซ่อนตัวให้ดี กระหม่อมช่วยได้เพียงเท่านี้ ขออภัยที่ไม่สามารถติดตามท่านไปได้”หลิวกงกงกล่าวออกมา พลางจับมือหวังจื่อรั่วเบา ๆ สายตาของเขามีความเศร้าและความห่วงใยนางอยู่เต็มเปี่ยม“ขอบใจเจ้ามาก ข้าไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้”หวังจื่อรั่วน้ำตาคลอเบ้าและพยักหน้าอีกครั้ง นางกล่าวออกมาอย่างซึ้งใจ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินเข้าสู่ทางลับอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของนางเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องหนีเพื่อความอยู่รอดระหว่างที่หนี หวังจื่อร

สำเร็จโทษ 1.2ณ ลานประหารอันเงียบสงัดที่ตั้งอยู่ภายในกำแพงวังหลวงใจกลางเมือง ยามนี้มีอดีตขุนนางหลายคน รวมทั้งคนคนสกุลหวังทั้งหมดยืนเรียงรายอยู่กลางลาน มือถูกมัดติดกัน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงสั่งการของทหารดังขึ้นเป็นระยะ ๆฮ่องเต้ที่มาพร้อมกับราชองครักษ์ประจำพระองค์ทอดสายตามองไปยังขุนนางและคนสกุลหวังที่เคยมีอำนาจยิ่งใหญ่ในอดีต ก่อนจะตรัสด้วยพระสุระเสียงเย็นเยียบ “ฟังเอาไว้ ความผิดของพวกเจ้าคือก่อการกบฏต่อแผ่นดิน ข้าจะไม่อภัยให้พวกเจ้าทั้งตระกูล ส่วนอดีตขุนนางคนอื่น ๆ นั้น ผู้ใดที่มีส่วนร่วมจะต้องถูกประหาร และผู้ใดที่โทษไม่หนัก จะถูกปลดและส่งไปใช้แรงงานที่ชายแดนตลอดชีวิต”ขณะที่การประหารกำลังจะเริ่มขึ้น ฮ่องเต้ก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง “หวังจื่อรั่วอยู่ที่ใด เหตุใดข้าจึงไม่เห็นนางอยู่ที่นี่ด้วย”โหวกงกงก้าวออกมาจากกลุ่มขุนนางที่ยืนรอคำสั่ง เขาก้มศีรษะลงแล้วกราบทูลรายงานด้วยความเคารพ “ทูลฝ่าบาท หวังจื่อรั่วหนีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกเราพยายามตามหานาง แต่ไม่พบร่องรอยของนางเลยแม้แต่น้อย”“ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป ให้ออกตามหาหวังจื่อรั่วให้ทั่วทุกที่ ไม่ว่าจะต้องใช้กำลังคนเท่าใด ก็นำตัวนาง