บททั้งหมดของ เทพธิดาในดงอันธพาล (4P): บทที่ 21 - บทที่ 30

[พาร์ท : อคิน]ใบหน้าของปูน้อยฉายแววตกใจเมื่อผมเอ่ยปากขอไปแบบนั้น ผมกระตุกยิ้มบางเบาให้เธอเมื่อเห็นว่ารางเล็กมีสีหน้าแดงก่ำอย่างน่าเย้า“ทะ... ทำมากกว่านี้ที่ว่า” เธอพูดเสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบอย่างสับสน “คือทำอะไรเหรอ”ผมสบตาเธอนิ่งงัน ก่อนที่ต่อมาจะเอื้อมมือหนาไปกลัดเส้นผมที่ปรกหน้าให้เธออย่างอ้อยอิ่ง ในแบบที่ผมทำกับเธอมาตลอดจนเธอตกหลุมรักผม“จูบไง” ผมโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอ แล้วก็ได้ยินเสียงหัวใจของปูน้อยที่เต้นไม่เป็นส่ำ“อะ แต่... เรา” เธอคงจะพูดว่าเป็นแฟนกับสมิงเลยทำไม่ได้สินะ แต่ผมไม่สน“เราไม่แคร์ไอ้นั่นหรอก” ผมกระซิบข้างผิวแก้มที่หอมละมุนของเธออีกครั้ง เห็นว่าสีหน้าของปูน้อยมีแววเคลิบเคลิ้มจนปิดไว้ไม่อยู่ เธอก้มหน้างุดลง จรดใบหน้าลงกับอกหนาของผมอย่างสะเทิ้นอาย“เรา...” เธอขยุ้มแขนเสื้อของผมแน่น ก่อนที่จะกระซิบกลับมา “เราไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ พออคินเมาแล้วจะมาทำแบบนี้”ใช่เพราะผมชอบเธอมาตลอดยังไงล่ะผมชอบมาตลอด ตั้งแต่เรียนด้วยกันจนสอบเข้ามหาลัยเดียวกันได้ ชอบเธอจนเรียกได้ว่าคลั่งไคล้ ผมคลั่งเธอจนถึงขนาดนับวันที่ปกติรอบเดือนเธอจะมาทุกเดือน รวมถึงสังเกตพฤติกร

“อะ... อื้มมม” เสียงเล็กครางอย่างหวานซึ้งเมื่อผมเลียไปตามแนวยาวของต้นคอขาวพร้อมกับปลดชั้นในที่ดูเหมือนปีกนกของเธอออกอย่างรีบเร่ง ผมไม่รู้ว่าเซ็กซ์เป็นยังไง เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยชอบหรือคลั่งรักใครมากขนาดนี้แต่ที่ดูแสดงออกอย่างช่ำชองนั้น ก็แค่เป็นไปตามกามารมณ์ที่เดือดพล่านเท่านั้นปูน้อยสั่นระริกเมื่อผมถอดเสื้อในหน้าตาแปลกๆ ของเธอออกไปได้อย่างทุลักทุเล เพราะไม่เคยเห็นชั้นในที่ทำให้ร่องอกของคนตัวเล็กเบียดชิดกันอย่างสวยงามขนาดนี้ ปูน้อยที่ดูภายนอกดูตัวเล็กน่ารักดี แต่ที่แท้เธอมีขนาดหน้าอกที่ใหญ่เกินตัวมากๆหน้าอกหน้าใจที่ค่อนข้างพอดีมือของผมสล้างออกมาจากชั้นใน พอผมดึงกาวที่ติดกับเต้าอกของเธอออก ความขาวผ่องจนเส้นเลือดขึ้น รวมทั้งยอดอกสีชมพูอ่อนที่ปรากฎออกมาก็ทำให้ผมกลืนน้ำลายเอื้อกคะ... โคตรสวยผมเหลือบมองไปทางไอ้บุหรี่ มันไม่ได้มองมา แต่จุดบุหรี่มวนที่สองดูดด้วยสีหน้าคุกกรุ่น ผมแอบซ่อนรอยยิ้มสมเพชเอาไว้ เพราะมันคงจะเดือดดาลอยู่ไม่น้อยผมหันกลับมาสนใจที่คนตัวเล็กต่อ ค่อยๆ ใช้มือหนาที่สั่นเทิ้มของตัวเองคว้าหมับเข้าที่หน้าอกขนาดนุ่มหยุ่นนั่น ก่อนที่จะขยำฟอนเฟ้น ใช้ปลายนิ้วชี้ขยี้ยอดอก

เราเข้ามาในผับใต้ดินที่เป็นอสังหาส่วนหนึ่งของครอบครัวโอนิซึกะ ครอบครัวยากูซ่าที่ขยายธุรกิจจากญี่ปุ่นมาที่ไทยเมื่อหลายปีที่แล้ว ไอ้บุหรี่มันปกปิดสถานภาพของตัวเองเสมอมาเพื่อให้ผมไว้ใจ แต่ผมรู้ดีว่ามันคือหนึ่งในเหล่าสุนัขที่ซื่อสัตย์ของ ‘โอนิซึกะ เรียวไค’ เจ้าพ่อยากูซ่าที่ก้มหัวให้ตระกูลของผมเพราะอำนาจเงินเหลือล้นมาตราบหลายชั่วอายุคนชื่อจริงที่ใช้ในตระกูลของไอ้บุหรี่ ก็คือโอนิซึกะ เร็นใช่ ทำไมผมถึงรู้ ก็เพราะสืบประวัติมันหลังจากที่รู้จักกันได้ไม่นาน ต่อหน้าไอ้บุหรี่ก็ทำตัววเหมือนไอ้โง่งี่เง่า แต่จริงๆ คือผมตามไล่จับเงาอย่างมันอยู่ตลอดเวลา โดยที่แม่งก็ไม่รู้“วอดก้า เพียว” ผมหยัดกายลงนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ ยกมือสั่งวอดก้าที่ชอบแดกเป็นประจำ ก่อนที่ไอ้หยาดจะเดินมานั่งข้างๆ มันจุดบุหรี่มวนที่สามดูด แม่งเป็นพวกดูดจัด “ไม่สั่งไรหน่อยเหรอวะ?”“ไม่” มันตอบห้วนๆ ก่อนที่จะพ่นควันออกมา ผมเลยหันไปให้ความสนใจกับแก้วเหล้าที่ถูกส่งมายังมือตัวเองกระดกลงคออึกเดียวหมดแก้ว แล้วเลื่อนใส่ให้บ์เทนเดอร์รินใหม่อีก“เท็นเท็น” จู่ๆ ผมก็เรียกชื่อบาร์เทนเดอร์ที่ชงเหล้าให้ผมขึ้นมาโต้งๆ ในขณะที่วนแก้วเหล้าอย่างอ้อย

“เฮ้ย หยุดก่อน” ไอ้เหี้ยวินที่ผมซ้อนอยู่หยุดรถลงตรงหน้าพวกมันแทนที่จะขับตรงไปข้างหน้า ผมกำชับยัยปูน้อยที่ยังคงหลับไม่ได้สติแนบอกทันที เซ้นต์กำลังบอกว่าอันตรายกำลังมาเยือน หัวใจเต้นแรงเพราะเท่าที่ดูพวกมันมีกันสี่คน รวมไอ้วินแห้งนี่เป็นห้า ดูทรงแล้วพวกเดียวกันแหงๆ “เหม็นชิบ พาใครมาวะไอ้ห่ากร ดูสภาพเหมือนจะมีแค่ตัวนะไอ้เวร”“ขะ ขอโทษครับพี่ วันนี้ไม่มีลูกค้าเลยครับ” ไอ้ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ที่ท่าจะเป็นหัวโจกโบกกบาลมันไปทีนึงจนได้ยินเสียง ก่อนที่มันจะถุยน้ำลายทิ้งแล้วเดินย่างสามขุมเข้ามาหาผมที่นั่งซ้อนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลัง เพราะเซ้นต์ที่เตือนเสือกเป็นความจริง“ผู้หญิง? ดูยังสดยังใหม่ซะด้วย” มันเอนตัวใหญ่ๆ ที่มีแต่กลิ่นเหงื่อมาสูดดมกลิ่นสาปสาวของไอ้ปูน้อย ผมยกเมียหนีอย่างขยะแขยง “มึงผัวมันเหรอ ทำเป็นหวงไปได้”“อย่ามายุ่งกับเมียกู” ผมกัดฟันพูด ไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมกวาดขาอย่างแรงฟาดหน้ามันเต็มๆ เพื่อลงไปจากรถ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสะเทือนตัวใหญ่ๆ ของแม่ง มันใช้สันแขนบังไว้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมวย“ไอ้เวร แขนกูหักแล้วไอ้เหี้ย!!” มันเกรี้ยวกราดง่ายชิบหาย พอโดนเตะเข้าหน้าไปทีก็เริ่มตะเบ็งใส่แล้วเริ

“ตกใจหมดเลยค่ะ” หนูโพล่งออกมาพร้อมกับล้มตัวลงไปนั่งขัดสมาธิกับพื้นอย่างโล่งอก ถึงจะเป็นสมิง แต่ก็ดูจะไว้ใจได้อยู่นิดหน่อย อย่างน้อยก็เป็นคนที่พอรู้จักกัน ซึ่งไม่รู้ทำไมหนูถึงต้องรู้สึกไว้ใจเขาแบบนี้ด้วยเขาค่อยๆ เลื่อนประตูปิดอย่างช้าๆ หนูเห็นผ่านสายตาแวบๆ ว่ามีเด็กผู้ชายท่าทางหน่วยก้านดีอยู่ข้างนอก เขากำลังจ้องหน้าหนูตอนที่หั่นผัก หนูเลยจ้องสู้กลับไป ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง“... ทำไมน้องถึงมาอยู่ที่นี่กับพี่ได้คะ ก็จำได้ว่าก่อนหน้านั้น” หนูเว้นคำไว้แล้วถามเขาอย่างนึกฉงน สมิงคว้าปมผ้าเช็ดตัว ก่อนที่เขาจะหันแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสักและมัดกล้ามใส่แทนคำตอบ “ตอบสิคะ”“เรื่องมันยาว จะให้สาธยายเรื่องไหนก่อนดี” เขาคลายปมผ้าเช็ดตัวออกแบบโต้งๆ เลย แวบหนึ่งที่หนูแอบเห็นบั้นท้ายงามงอนของเขา หนูก็รีบชักมือขึ้นมาปิดตาไว้ “เรื่องที่เธอไปแอบแรดมีอะไรกับผู้ชายตั้งสองคน หรือเรื่องที่พี่ช่วยเธอออกมาจากดงโจร?”หนูขมวดคิ้วตอนที่คลายมือออกจากตา“พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ใช่ เขาพูดไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ อะไรคือมีอะไรกับผู้ชายตั้งสองคน เท่าที่จำได้ก็มีแค่อคินนี่นา และถึงจะมีสักกี่คนมันก็ไม่เกี่ยวกับเขา“พ