All Chapters of เทพธิดาในดงอันธพาล (4P): Chapter 41 - Chapter 50

เราแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยกัน ปูน้อยนั่งซ้อนอยู่ด้านหน้าร่างกายที่แข็งแกร่งของผม โดยที่ผมค่อยๆ รวบผมเธอขึ้นมามัดให้หลวมๆ รู้สึกตื่นเต้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้อาบน้ำร่วมกับผู้หญิงที่ชอบน้ำใสๆ ถูกมือเล็กวักขึ้นมาราดตัว ผมมองท้ายทอยของเธอจากด้านหลัง เธอดูสวยจนน่ามองไปนานๆ“ครั้งแรกของอคิน... รู้สึกยังไงเหรอ”เรานั่งเงียบกันอยู่นาน มีแต่เสียงน้ำที่สั่นไหว ปูน้อยถึงได้โพล่งขึ้นมา ผมนิ่งไป ใบหน้าร้อนวาบ แต่ก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน“ไม่รู้สิ เราอาจจะชอบเพราะคนที่ทำด้วยเป็นปูน้อยก็ได้” ผมอธิบายออกมา รู้สึกว่าตัวเองแม่งพูดแต่คำเลี่ยนๆ ออกมาจนเธอน่าจะเอียนน่าดู นั่นก็เพราะว่าทั้งใจของผม มีเธอเป็นคนแรกในทุกๆ เรื่อง ทั้งคนที่ฉุดให้มองเห็นแสงสว่างในชีวิต ทั้งคนที่ทำให้รู้ว่าเซ็กซ์เป็นยังไง“ดูเรียบๆ จังเลย”“...”“ละ... แล้วรอยสักที่กลางหลัง” ผมชะงักเมื่อเธอเลือกที่จะถามเรื่องรอยสักขึ้นมา “ทำไมถึงสักมากมายขนาดนั้นล่ะ แล้วคินรู้จักกับพี่บุหรี่ได้ยังไง”“...”“คืนนั้นที่เรามากับพี่บุหรี่ อคินพูดเหมือนรู้จักพี่เขาเลยนะ”“ก็แค่คนรู้จักเท่านั้น” รู้ทั้งรู้ว่าในที่สุดเธอก็ต้องรู้ความหลังที่ดำมืดของผ

พ่อที่นั่งประสานมืออยู่เงียบๆ หยัดตัวลุกขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน ก่อนที่จะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลมายืนอยู่ตรงหน้าผม พ่อฉีกซองออก พร้อมกับคว่ำลงให้รูปถ่ายหลายใบในนั้นหล่นร่วงลงมามีบางใบมาเกยอยู่ตรงปลายเท้าของผม ผมก้มลงไปหยิบขึ้นมา ก่อนที่จะพลิกรูปถ่ายกลับมาดู“ถ้าหมายถึงเด็กผู้หญิงคนนี้” พ่อกอดอกหลวมๆ พร้อมกับแค่นหัวเราะ เมื่อผมได้เห็นว่าในรูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปของยัยเด็กปูน้อยในอิริยาบถต่างๆ “คงยากหน่อยนะ”“... พ่อรู้?” ผมเงยหน้าขึ้นไปเลิกคิ้วให้พ่อ ที่น่าแปลกใจมากกว่าเรื่องที่พ่อรู้เกี่ยวกับคนที่ผมหมายปองไว้ ก็คือเรื่องที่พ่อคิดสนใจไอ้ลูกชายที่เกิดมาจากความใคร่ของพ่อกับแม่ที่ไข่ทิ้งไว้จนเกิดเป็นกู ลูกที่เกิดมาจากความไม่ได้ตั้งใจ แต่สุดท้ายก็ต้องมีไว้เพื่อสืบทอดกิจการทั้งที่รู้ว่าแม่มีใครมากมาย ทั้งๆ ที่ผัวอีกคนของแม่ก็คือเพื่อนของพ่อ แต่พ่อก็ยังยอมให้แม่ไปคลุกอยู่กับมันได้ตามใจชอบ ส่วนตัวพ่อเองก็เที่ยวไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นเหมือนกัน เพื่อชดเชยอ้อมกอดที่ไม่ค่อยได้จากแม่ผมเกลียดพ่อ เกลียดแม่ แล้วก็เกลียดตัวเองเกลียดตัวเองที่ได้รับยีนส์เด่นจากพ่อมาแบบเต็มๆ แล้วก็ยอมแชร์ผู้หญิงกับไอ้คนที่คิด

หนูนั่งอยู่ตรงหน้าเตียงผู้ป่วยที่โรงพยาบาลใกล้ๆ กันกับบ้านตัวเองที่ตอนเด็กๆ มักจะมาฉีดวัคซีนที่นี่บ่อยๆ นั่นก็เพราะผู้ชายตรงหน้าที่นอนซมเป็นผักอยู่นั่นแหละเป็นหอบทำไมไม่บอกกันนะ มัวแต่พูดอะไรเลี่ยนหูอยู่ได้คนพิลึกย้อนความไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น ทันทีที่สมิงโถมตัวลงมาที่หนู หนูที่เริ่มปะติดปะต่ออาการหอบและยาพ่นที่ลักษณะคล้ายยาแก้หอบเหมือนที่พี่เป๊กเคยใช้สมัยเด็กๆ หนูเลยรีบพยุงร่างหนักๆ ของเขาออกไปท่ามกลางสายตาตกใจของแม่และพี่หยาด หลังจากนั้นพวกเราก็รีบแบกเขาพาไปส่งที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการแต่คุณหมอบอกว่าเขาไม่เป็นไรแล้ว พ่นยาสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นหนูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โดยที่ไม่รู้ว่าจะโล่งอกทำไมเหมือนกัน“พิลึกคนจริงๆ นะมึงเนี่ย” หนูเหลียวกลับไปมองเมื่อเห็นว่าร่างสูงกำยำของพี่หยาดที่นั่งกระดิกเท้าอยู่ที่โซฟากับลูกสมุนของเขาดีดนิ้วเป้าะขึ้นมา “ผู้หญิงเหี้ยไรแรงช้างชิบหาย ยกไอ้เวรสมิงได้ตัวเปล่าเลย”“ก็คนมันตกใจนี่คะ” หนูพูดเสียงเรียบ ก่อนที่จะสะบัดหน้าหนี เพราะเอาจริงๆ พี่หยาดเองก็เป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดกับพวกสมิง และเพิกเฉยปล่อยให้พวกเขารังแกหนูเหมือนกัน“ผู้หญิง

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะกับมือหนาของผู้ชายตรงหน้า หนูก็เหลือบตาขึ้นไปมองหน้าของเขาอย่างแข็งกร้าวรอยสักที่หลังมือเป็นรูปกางเขนแบบนี้ ก็คงมีคนเดียวสินะผู้ชายพวกนี้นี่ตื้อไม่เลิกเลยจริงๆ ไหนจะสมิงอีกคนหนึ่งแล้ว“มาเอายาให้ไอ้สมิงเหรอ?” น่าแปลกใจมากที่พี่บุหรี่เลือกที่จะเริ่มบทสนทนากับหนูก่อน เขาเป็นคนได้ซองยาในถุงพลาสติกไป ร่างสูงชูมันห้อยต่องแต่งไปมาต่อหน้าของหนูท่ามกลางสายตาของเภสัชกรที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ “มาคาบไปสิ”หนูพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้กับคำพูดเหยียดหยันของเขา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้าซองยาในมือเขากลับมา แต่ร่างสูงก็ชักมือหลบเหมือนจงใจจะแกล้งกันดีนะที่ยังอยู่ในโรงพยาบาล ไม่งั้นเขาไม่รอดมือหนูแน่“เอาซองยาของพี่สมิงคืนมาค่ะ” หนูกัดฟันพูดกับเขา“ตามมาสิ”พี่บุหรี่หันหลังกลับ แล้วเดินถือซองยานั่นเดินไปทางอื่น ซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้ที่ต้องเดินตามไปทั้งๆ ที่รู้ว่านั่นเป็นกับดัก เขาเล่นเอายาช่วยลดอาการหอบของสมิงเป็นของกลางนี่นาไม่รู้ทำไมหนูถึงยอมตามไปก็ไม่รู้ หรืออาจเพราะไม่อยากเห็นสมิงเป็นแบบนี้อีกก็ได้ ก็ถ้าเกิดเขาตายไป หนูคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขาตายให

[พาร์ท : บุหรี่]ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยนิ้วทั้งห้านิ้วของผมสะบัดไปด้วยแรงตบ มันเป็นแรงตบของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ควบคุมตระกูลโอนิซึกะผู้ต่ำต้อยทั้งตระกูล ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านนั่นละเลงความเจ็บแสบบนใบหน้าของผมอีกหลายต่อหลายทีจนรู้สึกชาไปทั้งเสี้ยวหน้าทั้งซีกซ้ายและซีกขวามันรู้สึกดีที่โดนทำร้าย แต่กลับไม่รู้สึกสุขใจเท่าตอนที่โดนยัยกระต่ายน้อยทำเลย แทบกลายเป็นไร้ความรู้สึกด้วยซ้ำ“จะเซไปที่ไหน มองหน้าพ่อสิ!”พ่อจิกหัวผมขึ้นมา แล้วฟาดฝ่ามือลงไปที่ใบหน้าของผมสุดแรงอีกครั้งจนต้องสำลักลิ่มเลือดออกมาด้วยแรงตบ รู้สึกเหมือนฟันจะโยกหน่อยๆ ด้วยว่ะ รู้สึกว่าพ่อจะโกรธจัดได้ที่เลยสินะผมคงไปลองของเข้าให้“แกทำลายยาแก้หอบของคุณสมิงเขาได้ยังไง?” ผมหอบหายใจ เงยหน้าขึ้นมาสบตาคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นพ่อของผมตั้งแต่ที่ถูกลากคอมาที่นี่แล้วโดนฝึกให้เชื่องเหมือนหมาคุณสมิง?เหอะผมถ่มเลือดลงพื้นตอนที่พ่อผลักผมจนล้มลงไปกองกับพื้น รักแร้ของผมถูกพวกลูกๆ คนอื่นๆ พยุงไว้ ทั้งๆ ที่ขาสั่นจนแทบยืนไม่ไหว พ่อกระทืบขาผมหลายต่อหลายครั้งจนกระดูกน่าจะร้าว และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก“พ่อบอกแล้วใช่มั้ยเร็น ว่าห้ามคิดทำร้ายลูกขอ