All Chapters of ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 อำนาจถูกแยกข่าวจากสาวใช้ที่กลับไปรายงานทำให้ฮูหยินเดือดดาลยิ่งนัก“เจ้าเด็กนั่นมันกล้าข่มขู่สาวใช้ของข้าถึงเพียงนั้นหรือ!”นางกำพัดในมือแน่นจนหัก ครั้นจะเรียกบรรดาอนุมาให้กำลังใจก็กลับมีคนส่งข่าวอีกว่า หลิงจงเรียกคนของตนให้ไปแจ้งต่อเจ้าปกครองเมืองว่า จะขอแยกเรือนอย่างเป็นทางการ“แยกเรือน! เขาอายุเท่าไรแล้วกัน ถึงคิดจะตั้งตนเป็นใหญ่ในจวน!” โกรธจนไม่คิดรอให้สามีกลับมา ฮูหยินตรงไปยังเรือนของหลิงจงทันทีบ่าวไพร่หลายคนมองหน้ากันอย่างหวาดหวั่น เพราะตั้งแต่หลิงจงโตเป็นหนุ่ม นี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินจะเจอกับเขาโดยตรงในลักษณะเช่นนี้เมื่อมาถึงหน้าเรือน ฮูหยินก้าวเข้าไปโดยไม่ให้คนประกาศ แต่สิ่งที่พบคือภาพหลิงจงยืนอยู่กลางลาน พร้อมคนของเขาที่เรียงรายอยู่ทั้งสองข้างราวกับตั้งใจรอรับอยู่แล้ว“เจ้ากล้าสั่งให้ข้าแยกเรือนให้เจ้าหรือหลิงจง!”“ข้ามิได้สั่งแม่ใหญ่ ข้าเพียงจะเรียนท่านพ่อว่าถึงเวลาแล้วที่เรือนของข้าจะต้องมีความเป็นอิสระ”น้ำเสียงของหลิงจงเรียบเย็น แต่ทุกคำกลับหนักแน่นจนบ่าวไพร่รอบข้างกลั้นหายใจ“อิสระ หรือเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา!”“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น เพียงแต่สิ่งที่ข้าเห็นคือ

บทที่ 22 มือที่มองไม่เห็นยามค่ำของจวนเจ้าปกครองเมืองวันนี้เงียบผิดปกติ แม้กระทั่งลมก็สงบนิ่งราวกับรู้ว่าเรื่องร้ายกำลังจะเกิดขึ้นฮูหยินใหญ่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว จุดตะเกียงน้ำมันดอกเหมยจนกลิ่นหอมอบอวลไปทั้งห้อง ดวงตาคมกริบของนางสะท้อนแสงเปลวไฟราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังซุ่มรอเหยื่อ“คืนนี้ทำให้สำเร็จ”เสียงของนางเย็นเยียบจนสาวใช้ที่หมอบฟังอยู่ต้องก้มหน้าจนติดพื้น สาวใช้คนสนิทค่อย ๆ นำห่อผ้ามาวางตรงหน้า นางแกะดู เผยให้เห็นผงยาสีดำสนิทในซองเล็ก ๆ“นี่คือยาที่ข้าต้องการหรือไม่”“เจ้าค่ะฮูหยิน เป็นยาที่ทำให้ครรภ์อ่อนหลุดได้ภายในสามวัน แต่จะดูเหมือนแท้งเองตามธรรมชาติ ไม่มีใครจับได้เจ้าค่ะ”รอยยิ้มมุมปากของฮูหยินชั่วร้ายจนคนรับใช้ขนลุก“ดี คืนนี้ส่งไปให้ถึงมือหัวหน้าครัวของเรือนแยก ถ้าพวกมันกลัวก็ขู่ให้กลัวให้ตาย! บอกว่าถ้าไม่ทำตาม ข้าจะส่งมันทั้งครอบครัวออกไปอยู่ข้างถนน!”เช้าวันถัดมา หลี่เหลี่ยงหรงตื่นขึ้นมาเพราะจางซี่เอาถาดอาหารเช้ามาวางให้ตามปกติ“นายหญิง ทานเสียหน่อยนะเจ้าคะ ของบำรุงวันนี้มากับน้ำนมแพะด้วย”เหลี่ยงหรงไม่ได้เอะใจอะไร แต่แม่นมที่อยู่ข้าง ๆ กลับจ้องถ้วยน้ำนมแพะนิ่ง“กลิ่นเ

บทที่ 24 ใจที่ต้องวางลงข่าวการคัดเลือกฮูหยินเอกของหลิงจงกระจายไปทั่วเมืองหลิงอันในเวลาเพียงไม่กี่วัน จนมาถึงหูของหลี่เหลี่ยงหรงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นางไม่ได้แสดงท่าทางตกใจแม้แต่น้อย นางยืนนิ่งอยู่หน้าต่าง มองดวงจันทร์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ก่อนยกมือลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อยราวกับจะเตือนตัวเองให้เข้มแข็ง“ข้ารู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าสักวันมันต้องเป็นเช่นนี้…” เสียงที่เอ่ยออกมานุ่มนวล ทว่าดวงตากลับเย็นชาอย่างน่าประหลาดไม่นานจางซี่ก็รีบเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนก “นายหญิง… ข่าวคัดเลือกฮูหยินเอกเป็นความจริงเจ้าค่ะ”เหลี่ยงหรงเพียงยิ้มบาง ยิ้มที่ไม่แตะถึงดวงตา “ข้าได้ยินแล้ว”“นายหญิงอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ นายน้อยชัดเจนกับท่านนัก หากเลือกสตรีอื่นจริง ๆ จะไม่ทำให้ท่านเจ็บปวดหรือเจ้าคะ”เหลี่ยงหรงส่ายหน้าเบา ๆ “เจ็บปวดหรือ ไม่หรอก ข้ารู้มาตั้งแต่แรกว่าเขาไม่เคยรักข้า การที่อยู่เคียงข้างกันทุกวันนี้ก็เพราะข้าให้ทายาทแก่ตระกูลหลิง หาใช่เพราะเขาเห็นข้าเป็นสตรีเพียงคนเดียวในใจ”แม้นางจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในอกกลับปวดร้าวราวถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกคืนนั้นหลิงจงกลับมาที่เรือนเช่นเคย เห็นเหล

บทที่ 26 เรียนผูกต้องเรียนแก้หลิงจงนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ หลังจากสนทนากับเจ้าปกครองเมือง เขาเองไม่รู้ว่าจะอธิบายให้หลี่เหลี่ยงหรงเข้าใจอย่างไรดีว่าทุกสิ่งที่เขาทำตั้งแต่ต้นมา ล้วนเพราะนาง แต่ในเมื่อตอนนี้นางอยู่ในจวนเขาแล้ว เรื่องความรู้สึกคงค่อย ๆ แก้ไข้กันไป “ในเมื่อเจ้าป่วยเช่นนี้แล้ว จะทำอย่างไรเรื่องภรรยา”เสียงของเจ้าปกครองเมืองเรียบ แต่เต็มไปด้วยน้ำหนัก“ข้าก็มีอยู่แล้ว”“เหลี่ยงหรงนางเป็นแค่อนุ”“ท่านพ่อก็จัดพิธีใหม่ทำให้นางเป็นภรรยาข้าได้นี่ขอรับ อีกอย่างนางตั้งครรภ์ลูกของข้าอยู่หากท่านใช้โอกาสนี้ให้ตำแหน่งแก่นางก็ไม่ถือว่าแปลกอะไร ทั้งยังสงบข่าวลือของข้าได้ด้วย ใครจะรู้ว่าอะไรก่อนอะไรหลัง อย่างไรตั้งแต่เกิดเรื่องก็ไม่มีใครพูดออกไปนอกจวนอยู่แล้วว่าเหลี่ยงหรงตั้งครรภ์”เจ้าปกครองเมืองถอนหายใจยาว จริงอยู่ปกติเรื่องราวต่าง ๆ ในจวนมักจะถูกเก็บเอาไว้แค่ในจวน ใครจะเกิดใครจะตายคนนอกมักไม่รู้ แต่ไม่รู้เพราะอะไร อาการป่วยของหลิงจงกลับกลายเป็นเรื่องที่พูดกันไปทั่ว คำครหาว่าหลิงจงไม่อาจมีทายาทได้จะลุกลามยิ่งกว่าไฟป่า เหมือนกับเรื่องที่มารดาแท้ ๆ ของเขาคืออนุซ่งนั่นแหละ ปิดกันแต่ก็พูดกันร

บทที่ 28 ความรักที่ไม่เหมือนเดิม“วันนี้เจ้าอยู่คนเดียวหรือ” เสียงทุ้มนิ่งของหลิงจงดังขึ้นเมื่อก้าวเข้าสู่เรือน“เจ้าค่ะ หลิงซ่งถูกปู่ของเขาเอาไปอีกแล้ว ข้าเลยให้จางซี่ไปเฝ้า ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ลูกกลับมาในคืนนี้”“ลูกไม่อยู่เจ้าก็ไม่คิดจะทำอย่างอื่นกับข้าหรือ พวกเราไม่ได้นอนด้วยกันนานแค่ไหนแล้ว เจ้าเอาแต่ดูแลลูก”มิใช่ว่าส่วนนั้นมีปัญหาหรือเจ้าคะ”เสียงของหลี่เหลี่ยงหรงเรียบเฉยจนชายหนุ่มอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ “หลังจากข้าไม่สบายพวกเราก็นอนด้วยกันอยู่นะ จนเจ้าใกล้คลอด เจ้าเห็นว่ามันมีปัญหาหรือ”“ก็ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้มอง…เลยไม่รู้”คำตอบนั้นทำให้หลิงจงขมวดคิ้ว เขาหยุดคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงขุ่น“เหลี่ยงหรง เจ้าถูกเอาใจจนเคยตัวไปแล้วใช่ไหม ข้าจะสั่งให้คนไปบอกท่านพ่อว่าคืนนี้หลิงซ่งจะอยู่กับเขา ข้าจะได้อยู่กับเมียของข้าบ้าง” พูดจบหลิงจงก็ตะโกนบอกคนสนิทของตนที่หน้าเรือนให้ไปจัดการตามที่เขาว่าและแม้ว่าหลี่เหลี่ยงหรงจะยอมเขาเหมือนที่เคยยอมแต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าความเย็นชาของนางหนักข้อกว่าแต่ก่อนอีกหลิงจงโอบกอดอีกคนเอาไว้ในอ้อมกอดแล้วอดไม่ได้ที่จะถาม“คำที่ข้าบอกเจ้าไปก่อนหน้านี้ เจ้าไม่