บทที่ 30 ค่อย ๆ งอกงามหลิงจงมองดูภรรยาที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขา เขารู้สึกได้ว่าหลี่เหลี่ยงหรงยังคงมีเขาอยู่ในใจแน่ ๆ และนางก็รู้ชัดว่าเขานั้นรักนาง เพียงแต่นางสงบ นิ่ง และเยือกเย็นกว่าที่เคยเป็น แต่ยิ่งนางนิ่ง เขายิ่งรู้ว่ามีบางอย่างติดค้างอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองตอนนี้ทั้งสองอยู่เรือนเดียวกันแล้ว เรือนเก่าของหลี่เหลี่ยงหรงถูกจัดให้เป็นเรือนของบุตรชายทั้งสอง หลิงจงเดินไปหยิบบันทึกที่นางเคยเขียนมาอ่านอีกครั้ง เขาอ่านตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้ายเหมือนพยายามซึมซับทุกความรู้สึกของนาง หลิงจงเดินไปเอาบันทึกของนางออกมาอ่าน เขาอ่านใหม่ทั้งหมดตั้งแต่หน้าแรก บางทีสิ่งที่เขาติดค้างนางไม่ใช่เพียงแค่คำขอโทษ แต่โอกาสที่ให้นางได้แก้แค้นเอาคืนเขาบางต่างหาก หลิงจงวางบันทึกลง ก่อนเดินไปหานาง“เจ้าสอนข้าปักถุงหอมบ้างได้หรือไม่” ของขวัญชิ้นแรกที่เหลี่ยงหรงเคยคิดจะให้กับชายหนุ่มคือถุงหอม จริงอยู่ก่อนหน้านั้นนางมีภาพวาดมาอวดบ้าง รวมถึงตัวอักษรที่เขาและนางร่วมกันวิจารณ์ แต่หากนับสิ่งที่เขาทำให้นางเจ็บปวดและอับอายคงเริ่มจากถุงหอมเป็นอย่างแรกที่เขาไม่ยอมรับทั้งยังแต่กลับถูกเขาตราหน้าว่า ไม่สวย ไม่มี
続きを読む
