All Chapters of เมียดื้อของเฮียโซล: Chapter 51 - Chapter 60

@ห้องวีไอพีชั้นสอง"กูว่าแล้ว....สุดท้ายมันก็ทนไม่ไหว...ลงไปลากตัวน้องขึ้นมาจนได้.. : อคิน"สวัสดีค่ะพี่อคินพี่ดีเทล.."สวัสดีครับคนสวย 😊 ...พี่ดีเทลยิ้มให้ฉันก่อนที่คนหน้านิ่ง..ที่เดินนำหน้าฉันมาเมื่อครู่จะทำหน้าตาขึงขังดุดันใส่เขา..."อะไร ? กูชมน้องผิดตรงไหน : ดีเทล"ผิดที่มึงทำสายตาหวานเยิ้มใส่แฟนกู แถมยังทำต่อหน้ากูอีก"แฟน !!! : ทั้งพี่อคินและพี่ดีเทลถึงกับทำหน้างุนงงอย่างกับคนที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พวกเขากำลังได้ยิน อย่าว่าแต่พี่สองคนเลย ขนาดตัวฉันเองยังไม่อยากจะเชื่อเลย คิดว่าเขาล้อเล่นด้วยซ้ำ"อืม..ยัยตัวแสบนี่เป็นแฟนกู..."ยังไง..เมื่อไหร่..ตอนไหน..มึงลงไปไม่ถึงห้านาทีเนี้ยนะ..กลับขึ้นมาอีกทีเป็นแฟนกันแล้ว อะไรวะ.... : อคิน"ตอนไหนไม่สำคัญ แต่ตอนนี้ยัยเด็กนี่เป็นแฟนกู"จริงเหรอพระแพง...น้องเป็นแฟนกับมันจริงดิ : ดีเทล"เออ...จริงมั้งคะ...หนูก็พึ่งจะรู้ว่าหนูเป็นแฟนของเขา..."เขาไหน..?..เรียกให้มันดีดี..แล้วอีกอย่างกับผู้ชายคนอื่นเธอไม่ต้องแทนตัวเองว่าหนู...คำๆนี้ใช้แทนตัวเองกับฉันคนเดียวก็พอ..เข้าใจไหม..!"ขะ..ค่ะ ...ฉันถึงกับทำตัวไม่ถูก เมื่อพี่พายุเอามือหนาของเขายกขึ

@พายุผมเร่งทำโปรเจ็คหุ่นยนต์ที่จะต้องใช้ในการแข่งขันระดับประเทศอันที่จริงงานทุกอย่างจะต้องจบภายในคืนนี้ แต่จิตใจของผมมันอยู่ไม่นิ่งเลยสักนิด ก็แฟนตัวดีของผมน่ะสิครับ เธอบอกไม่ค่อยสบาย ตอนแรกผมกะจะทำงานให้มันเสร็จ แต่ยิ่งทำยิ่งไม่มีสมาธิ ผมเลยตัดสินใจขออนุญาตอาจารย์เพื่อขับรถกลับมาดูเธอ ไม่รู้ว่ายัยตัวแสบจะยอมกินข้าวกินยาหรือเปล่า เธอยิ่งดื้อๆอยู่ด้วย แต่พอมาถึงคอนโด กลับไม่เจอใครอยู่ในห้อง ห้องนอนที่มืดสนิทยิ่งทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วง ผมกำลังจะโทรหาเธอ แต่เสียงแจ้งเตือนแอฟพลิเคชั่นยอดนิยม ปรากฏชื่อของไอ้อคิน เพื่อนรักของผม พร้อมกับข้อความที่ทำเอาผมถึงกับถอนหายใจยาวพรืดออกมา@Line💬 Akin : ส่งรูป (ภาพพระแพงกำลังนั่งดื่มเครื่องดื่มแอลกอลฮอล์)​💬 Akin : เด็กกูส่งมาให้ 📌 ผับ COP💬 Payu : มึงอยู่ไหน💬 Akin : กูพึ่งถึงผับนี่แหละ💬 Payu : อืม ฝากดู อีก10 นาทีกูถึง💬 Akin : มาจริงดิ💬 Payu : อืม..เด็กแอบหนีเที่ยว ต้องจัดการสักหน่อย..💬 Akin : เออ..รีบๆมาผมรีบขับรถตรงไปยังจุดหมายตามที่ไอ้อคินมันปักมุดมาให้ทันที ถามว่าโกรธไหม ไอ้โกรธน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ผมเป็นห่วงเธอมากกว่า ครั้งล่าสุดที่ไ

"พายุ..😥😥"ดาวเหนือ...!ผมเปิดประตูออกมาเจอดาวเหนือกำลังร้องไห้น้ำตาหนองหน้า เธอคือใครน่ะเหรอครับ ดาวเหนือคือเพื่อนสนิทที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่ม เราสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม แต่พักหลังๆเธอไม่ค่อยจะมาพบปะกับพวกผม เนื่องจากเรียนคนละสาขา แต่วันนี้เธอกลับมาโผล่อยู่หน้าห้องผม ทำเอาผมรู้สึกแปลกใจ เธอมาทำไม...มาเพื่ออะไร.."พายุ..อึกๆๆดาวเหนือพุ่งตัวเข้ามากอดผมโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว จังหวะนรกชัดๆเมื่อยัยตัวแสบของผมดันเดินออกมาเห็นภาพตรงหน้าพอดี..."ดะ..ดาว...เธอจะมากอดเราแบบนี้ไม่ได้ผมรีบผลักตัวดาวเหนือออกห่างทันทีโดยไม่รีรอ พอหันไปมองยัยเด็กดื้อ พบว่าเธอกำลังจ้องมองผมด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะปรานีเท่าไหร่นัก...มองจิกขนาดนี้ ถ้าอยู่กันสองคนมีหวังยัยเด็กแสบ..ได้เอาไม้หน้าสามฟาดหัวผมไปแล้ว.."เราขอโทษ เราลืมตัว..."ลืมบ่อยๆไม่ค่อยจะดีนะคะ..โดยเฉพาะกับคนที่เขามีเจ้าของแล้ว..พระแพงเดินออกมาจากห้องนอนก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างๆผม มือเล็กกอดคล้องไว้ที่แขนของผม ก่อนจะจ้องมองไปยังดาวเหนือด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของผมและเธอ.."พี่พายุ..คราวหลังรู้จักหวงเนื้อหวงตัวบ้างนะคะ...พี่ไม่ใช่ของ

"อื้อออ ~~~ อ๊ะ.."พี่พายุ..หนูปวดฉี่..."แตะแค่นิดเดียว..ยังไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ..จะแตกแล้วเหรอ.."นะ..หนูไม่ไหว..~~ พี่อย่าดูดตรงนั้น.."อ๊ะ..อ๊าส์..ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ..พี่พายุยิ้มร้ายออกมาเมื่อได้ยินเสียงครางสยิวที่เล็ดลอดออกจากปาก ฉันพยายามกลั้นมันเอาไว้แล้ว แต่มันกลั้นไม่รู้จริงๆ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นทำเอาฉันแทบลอยอยู่บนอากาศ เขากำลังแกล้งฉันอยู่ใช่ไหม ทำไมยิ่งพูดเหมือนเขายิ่งทำ มือเล็กของฉันขย้ำไปที่กลุ่มผมหนาของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ไม่ว่าจะพยายามข่มมันไว้แค่ไหน ก็ข่มไม่มิดอยู่ดี อารมณ์มันพุ่งจนฉันแทบจะทนไม่ไหว เมื่อคนเป็นพี่ละเลงปลายลิ้นร้อนไปที่จุดอ่อนไหวของฉันอย่างหนักหน่วง..ขบเม้มดูดดึงจนฉันไม่สามารถควบคุมอารมณ์สวาทนั้นได้ เมื่อกลั้นมันไม่ไหวฉันจึงปล่อยให้มันเลยตามเลย น้ำรักสีใสไหลออกมาพร้อมกับลำตัวของฉันที่กระตุกเกร็งอย่างต่อเนื่อง ลมหายใจของฉันมันถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนฉันเองรู้สึกเหนื่อยหอบ ทั้งที่นอนอยู่เฉยๆแท้ๆ ที่น่าหมั่นไส้คือเมื่อฉันก้มลงไปมองระหว่างขา ไอ้พี่พายุคนหื่น กลับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน พร้อมกับใช้ปลายลิ้นปาดเลียน้ำกามสีใส กลืนกินมันลงคออย่างไม่นึกร

@2 เดือนต่อมาบรรยากาศในร้านกาแฟยามบ่ายดูครึกครื้นไปด้วยเสียงพูดคุยของผู้คน เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ กับกลิ่นหอมของกาแฟลอยคลุ้งอบอวลในอากาศ ฉันนั่งอยู่มุมในสุดของร้านกับเพื่อนสองคน มือยังถือโทรศัพท์แน่นหลังอ่านข้อความที่เพิ่งถูกส่งมา ความเย็นวาบเหมือนมีลมพัดผ่านกลางอก💬 พายุ : อยู่ไหน...?ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ฝ่ามือเย็นเฉียบ ข้อมือเริ่มเกร็งโดยไม่รู้ตัว💬 พระแพง : ร้านกาแฟหน้า มอ. ค่ะฉันรีบพิมพ์กลับด้วยความรู้สึกผิดหน่อยๆ ใจเต้นตุบตับเหมือนกลัวอะไรบางอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้น💬 พายุ : ไปกับใคร..ทำไมไม่บอก💬 พระแพง : มากับเพื่อนค่ะ..โมบายกับมุกดา..หนูกลัวว่าพี่จะติดเรียนเลยไม่ได้บอก ขอโทษนะคะ💬 พายุ : คราวหลังจะไปไหน ให้บอกกันด้วย...อย่าหายไปแบบนี้เข้าใจไหม..💬 พระแพง : ค่ะ💬 พายุ : ค่ะ..คือ..??💬 พระแพง : เข้าใจแล้วค่ะ💬 พายุ : รออยู่นั่น อีกห้านาทีไปรับ💬 พระแพง : เดี๋ยวหนูกลับเองก็ได้ค่ะ💬 พายุ : อย่าดื้อ บอกให้รอก็รอ..💬 พระแพง : ค่ะฉันก้มหน้าลง ดวงตาหม่นลงเล็กน้อย มือวางโทรศัพท์ช้าๆ แล้วปล่อยลมหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ฉันถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะ ไ