All Chapters of เมียดื้อของเฮียโซล: Chapter 71 - Chapter 80

@5 ปีต่อมา"เอียงซ้ายนิดหนึ่งครับ"คุณพายุขยับขวาอีกนิดครับ"โอเค....พร้อมนะครับ 1 2 3 แช๊ะ !! 📸เสียงช่างภาพสั่งการจัดแจงท่วงท่าในการถ่ายภาพวันสำคัญอีกหนึ่งวันของฉัน วันนี้เป็นวันที่ฉันประสบความสำเร็จไปอีกขั้น ในที่สุดฉันก็สามารถคว้าใบปริญญามาฝากคุณพ่อกับคุณแม่ ฉันตัดสินใจเรียนต่อหลังจากที่คลอดน้อง "สายฟ้า" ลูกชายคนเดียวของพี่พายุ ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็เหมือนพ่อไปเสียทุกอย่าง ทั้งรูปร่าง หน้าตา รวมถึงนิสัยนิ่งเงียบ สุขุมตั้งแต่เด็ก..พูดได้เต็มปากว่าสองพ่อลูกเหมือนกันอย่างกับแกะ"ยินดีด้วยนะครับคนเก่ง"ขอบคุณนะคะ"คืนนี้สงสัยพี่คงต้องให้รางวัลพิเศษกับบัณฑิตใหม่ป้ายแดงซะแล้ว"รางวัลของหนูหรือของพี่กันแน่คะ"ของหนูไงครับ พี่เป็นคนมอบ หนูเป็นคนรับ..น่าตื่นเต้นดีออกพี่พายุมองหน้าฉันพร้อมกับสายตาส่อไปในทาง 18+ จะบอกว่าระยะเวลาไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน สำหรับเรื่องบนเตียงสามีสุดที่รักของฉัน เขายังคงความหื่นเอาไว้เสมอ ไม่มีลดละ มีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"พี่นี่นะ..หื่นกับหนูได้ทุกเวลา ไม่เบื่อบ้างเหรอคะ"เมียของพี่ออกจะน่ารัก แถมยังนิสัยดีขนาดนี้พี่ไม่มีวันเบื่อหรอกครับ"ปากหวานจังเลยนะคะ ...."ล

@มหาวิทยาลัย BU"เลิกเรียนแล้วเฮียจะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ"เรื่องของฉัน.."ไปดูหนังกันไหม..วันนี้มีหนังเข้าใหม่...เหมยจองตัวเอาไว้สองใบพอดีเลย"ไม่ว่าง"เฮียยยยย....เมื่อไหร่จะยอมไปดูหนังกับเหมยสักทีอ่ะ..ชวนหลายครั้งแล้วนะเหมยหลิน นักศึกษาสาวสุดฮอต ชั้นปีที่ 1 เรียนสัตวแพทย์ศาสตร์ สวย เก่ง หัวไว อุปนิสัย : เป็นคนน่ารัก เฟรนลี่ เข้ากับคนได้ง่าย ผิวขาว ตัวเล็ก ดวงตากลมโต ผมยาวดัดลอนโทนสีน้ำตาลหมน ชอบผู้ชายที่ดูโตกว่า บุคลิกเป็นผู้นำ มีความรับผิดชอบสูง"ก็ฉันไม่ว่าง...ไม่ว่างไม่เข้าใจรึไง"ทำไมถึงไม่ว่างคะ"เธอยุ่งอะไรด้วยเฮียพีช วชิรวิญช์ หนุ่มหล่อคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาคอินเตอร์ ชั้นปีที่ 3 หล่อ รวย เรียนเก่ง อุปนิสัย : เงียบขรึม ปากแข็ง เย็นชา เจ้าระเบียบ ไม่ค่อยพูดกับใคร แต่กับยัยเด็กข้างบ้านถือเป็นข้อยกเว้น ปากหมากับเธอถือเป็นเรื่องปกติ"เฮีย...ฉันจ้องมองเขาแต่เขากลับทำท่าทีเมินเฉย ไม่สนใจในสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด ตามติดเป็นปลิงขนาดนี้ ไม่เห็นหัวกันบ้างเลยรึไง มองผ่าน มองข้ามกันตลอด"เหมยถามดีดี เฮียจะตอบเหมยดีๆสักครั้งไม่ได้เลยรึไง เหนื่อยแล้วนะ"เหนื่อยก็พอดิวะ...คิดว่าฉันไม่รำคานเธอ

@2 สัปดาห์ต่อมา"เฮีย....หยุดก่อนได้ไหม เหมยตามไม่ทันแล้วเนี่ยฉันวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังเขาไปอย่างหอบเหนื่อย มือข้างหนึ่งยกขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างแก้ม ขณะที่อีกข้างยังถือถุงขนมไว้แน่น ดวงตาเว้าวอนมองแผ่นหลังกว้างที่เดินเร็วราวกับจงใจจะหนีให้พ้น"แล้วเธอจะเดินตามฉันมาทำไม ทำไมไม่ไปเรียนเขาชะงักฝีเท้าเพียงนิดเดียวก่อนจะหันมาพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ ดวงตาคมกริบฉายแววแข็งกร้าว ท่าทางไม่ต้อนรับอย่างชัดเจน"ก็เหมยแวะเอาขนมที่เฮียชอบมาให้ พึ่งทำเสร็จใหม่ๆเลยนะ เหมยไปต่อคิวซื้อตั้งแต่หกโมงเช้า เพื่อเฮียคนเดียวเลยนะเนี้ย (^⁠‿⁠^⁠)ฉันยิ้มกว้าง พยายามส่งต่อความจริงใจไปทางเขา ดวงตาเปล่งประกายอย่างภาคภูมิใจในความพยายามที่ทุ่มเทมาตลอดตั้งแต่เช้ามืด หัวใจลุ้นว่าครั้งนี้เขาจะรับไว้ด้วยดีบ้างไหมพูดจบก็ยิ้มหวานไปให้เขา แต่ดูเขาสิ แค่มองแล้วเดินหนีกัน ไม่สนใจขนมของฉันเลยสักนิดความผิดหวังแล่นปราดขึ้นมาทันที สีหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่เริ่มจางลง ดวงตาเริ่มหม่นหมองเมื่อเขาหันหลังให้ เดินหนีไปโดยไม่แม้แต่จะรับรู้ความตั้งใจของฉัน"เฮียยยพีช...รับไปหน่อยไม่ได้เหรอ เหมยอุตส่าห์ไปต่อคิวซื้อมาให้ฉันรีบวิ่งตามเขาไปอีกครั้ง

@ผับ Y 🍻ในค่ำคืนที่แสงไฟสลัว ผู้คนมากมาย ในสถานที่ของนักท่องราตรี บรรยากาศภายในครึกครื้นเต็มไปด้วยแสงไฟหลากสี เสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม เป็นที่ถูกอกถูกใจของเหล่านักเที่ยวกลางคืนเป็นอย่างมาก แสงแฟลชจากเครื่องส่องไฟเวทีไล่สาดแสงผ่านหมอกควันบาง ๆ ที่ลอยคลุ้งทั่วผับ กลิ่นแอลกอฮอล์เจือควันบุหรี่แตะปลายจมูกอย่างจาง ๆ เสียงหัวเราะ แว่วเสียงแก้วกระทบกันประปราย สอดประสานกับจังหวะบีทของดนตรีที่ดังกระแทกหัวใจ พื้นด้านล่างเบียดเสียดด้วยผู้คนที่โยกตัวไปตามจังหวะเพลง ขณะที่แสงไฟสีน้ำเงิน แดง เขียว กระพริบไล่สลับอย่างบ้าคลั่ง บ่งบอกถึงความร้อนแรงของค่ำคืนที่ยังไม่มีท่าทีจะจบลงง่าย ๆสามหนุ่มหล่อนั่งอยู่บนชั้นสองของผับ โซนวีไอพีที่มีเฉพาะคนรวยระดับมหาเศรษฐีเท่านั้นที่จะเข้ามายังพื้นที่ส่วนนี้ได้ โต๊ะวีไอพีตั้งอยู่ในมุมสูง มองเห็นภาพเบื้องล่างได้ถนัดเหมือนจุดสังเกตการณ์ พนักงานสาวในชุดเดรสสีดำสุดหรูผลัดกันเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มด้วยท่าทีเคารพและเกรงใจ โต๊ะหน้ากระจกใสสะท้อนเงาของพวกเขาอย่างน่าเกรงขาม แววตาของแต่ละคนฉายแววเฉยชาแต่ทรงอำนาจ ขณะนั่งพิงพนักโซฟาหนังแท้ สองขาขัดกันอย่างสบาย ๆ แต่เต็มไปด้วยความ

"กรี้ดดด!!!"เสียงหวีดร้องแหลมสูงดังลั่นจนแทบสะเทือนผนังห้อง เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด พร้อมกับร่างบางที่ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ร่างกายสั่นระริก ดวงตากลมเบิกโพลง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก"เชี้ย!......"เขาสะดุ้งตื่นจากหลับใหล เสียงสบถหลุดจากปากทันทีเมื่อเจอเสียงกรีดร้องเหมือนโดนฆาตกรรมแต่เช้า ร่างหนาพลิกตัวตื่นแบบงัวเงีย หัวฟู หน้าเหวอ"หยุดร้องดิวะ.."เขาเอื้อมมือไปคว้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้ายุ่งเหยิงเพราะโดนปลุกแบบไม่ให้ตั้งตัว มือหนายกขึ้นมาปิดปากของคนที่กำลังร้องกรี้ดลั่นห้อง จะไม่ให้กรี้ดได้ยังไง ตื่นเช้ามาตัวเปล่าล่อนจ่อนมีเพียงบราปีกนกที่ปกปิดร่างกายส่วนบนแถมยังมีใครอีกคนนอนอยู่ข้างๆ"อื้อออ.. ... : มือหนายกขึ้นมาปิดปากของคนที่กำลังร้องกรี้ดลั่นห้อง จะไม่ให้กรี้ดได้ยังไง ตื่นเช้ามาตัวเปล่าล่อนจ่อนมีเพียงบราปีกนกที่ปกปิดร่างกายส่วนบนแถมยังมีใครอีกคนนอนอยู่ข้างๆ"อ๊ะ..โอ้ย..ยัยตัวแสบ! " ปากเล็กงับเข้าไปที่ฝ่ามือหนาเต็มแรง แววตาวาวโรจน์แฝงความเอาคืน เขารีบชักมือกลับ แววตาฉายแววตกใจปนหงุดหงิด"นี่เธอเป็นหมารึไง..กัดมาได้ มันเจ็บน่ะโว้ย" เขาทำหน้าบ