Alle Kapitel von เมียดื้อของเฮียโซล: Kapitel 61 – Kapitel 70

@1 สัปดาห์ต่อมาแสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านเรือนยอดไม้เหนือศีรษะ ฉันนั่งเงียบๆ อยู่คนเดียวที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะ เงาของใบไม้พลิ้วไหวตามแรงลมพัดเบาๆ แต่ในใจฉันกลับปั่นป่วนและหนักอึ้งเกินจะทนไหว... หนึ่งสัปดาห์แล้วที่ฉันกับพี่พายุไม่ได้คุยกัน ไม่ได้เจอกันเลยแม้แต่เงา หรือแม้กระทั่งบังเอิญเดินสวนกันสักครั้งก็ไม่มี หัวใจของฉันมันร้าวแปลบทุกครั้งที่คิดถึงเขา ยิ่งช่วงเช้าๆ ที่เคยมีข้อความ ‘ตื่นรึยัง’ หรือ ‘กินข้าวหรือยัง’ เข้ามาในโทรศัพท์ ตอนนี้มันกลับเงียบสนิท…เหมือนอีกฝ่ายหายไปจากโลกของฉันโดยสมบูรณ์ ครั้งนี้เขาคงจะโกรธฉันมากจริงๆ ถึงได้ตัดฉันออกไปจากวันของเขาอย่างเด็ดขาดแบบนั้น ความรู้สึกผิดมันกัดกินใจฉันจนแทบกลืนไม่ลง คนผิดมันคือฉัน…ฉันเองที่พูดไม่ดีออกไป ทั้งที่เขารักและห่วงใยฉันมากแท้ๆ แต่ฉันกลับปัดทิ้งทุกอย่างด้วยคำพูดโง่ๆ ที่หลุดออกไปโดยไม่ทันคิด“ไง...มานั่งทำหน้าเศร้าเป็นนางเอกเอ็มวีอะไรอยู่ตรงนี้คะ : โมบายกับมุกดาเดินเข้ามาหาฉัน ก่อนที่พวกมันจะนั่งลงข้างๆ พร้อมกับวางสมุดเลคเชอร์ไว้ตรงหน้า”ฉันเงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างหมดแรง ความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกมันเหมือ

"ไอ้พายุมึงพูดกับน้องแรงไปเปล่าวะ" : อคินพูดด้วยน้ำเสียงครางออกมาด้วยความกังวลเล็กน้อย มือจับชายเสื้อพายุแน่นเหมือนกำลังพยายามระบายความไม่สบายใจออกมา เขามองพายุด้วยสายตากังวลปนตำหนิ"ไม่แรงหรอกค่ะ..ใครใช้ให้ยัยนั่นมาหลอกพี่พายุก่อนทำไม" : อันนาแทรกขึ้นมาเสียงใส ๆ แต่แฝงด้วยความอ่อนแอ เธอเอามือกุมอกหายใจเร็ว เหมือนใจจะวายจากความตึงเครียด"หุบปาก !!! เธอไม่มีสิทธิ์มาว่าเมียของฉัน.." : พายุสะบัดแขนออกจากอันนาอย่างแรง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่อันนาอย่างโกรธเกรี้ยว มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาว สายตาดุดันราวกับจะกัดกินทุกคำพูดของเธอ"พะ..พี่พายุ..." : อันนาทำหน้าเจื่อนก้าวถอยหลังเล็กน้อย ริมฝีปากสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเธอเหมือนถูกลมพายุซัดจนเซไปมา"เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคนอย่างเธองั้นเหรอ รูปที่เธอส่งมามันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรเลยสักนิด..." : พายุพูดเสียงเย็นเฉียบ ปากเรียบเฉย ดวงตาหรี่เล็กเหมือนไม่เชื่อถือ แววตาแฝงไปด้วยความเย็นชาและเหยียดหยาม เหมือนคนที่กำลังมองข้ามสิ่งที่เธอทำ"แล้วที่พี่พูดกับยัยพระแพงเมื่อกี้คืออะไร ถ้าไม่ใช่เพราะเชื่อที่อันนาบอก.." : อันนาถามเสียงเบาลง ก

"อ้าส์.....อย่าโดนฟัน...เสียงครางของพี่พายุดังอย่างต่อเนื่อง..พอฉันเหลื่อมฉันตาขึ้นไปมอง ใบหน้าหล่อของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเม็ดโต พี่พายุหลับตาพริมรับสัมผัสจากปากของฉัน มือหนาลูบหัวของฉันไม่หยุด ฉันเองก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะผละริมฝีปากออกแต่อย่างใด ยังคงใช้ปลายลิ้นเล็กตวัดหยอกล้อกับปลายหัวเห็ดสลับกับการดูดเลียท่อนเอ็นขนาดใหญ่ขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ ก็ชอบแหละ คิดถึงเจ้าดื้อนี่ซะมัด..นานนับสัปดาห์ที่ไม่ได้สัมผัสมัน...ดูเหมือนท่อนเอ็นของเขาจะต้องการฉันมาก แข็งสู้ลิ้นขนาดนี้ แม่จะสยบให้อ่อนระทวยเลยคอยดู..."ซี๊ด...อ้าส์...พระแพง..เร็วขึ้นหน่อย"จ๊วบ จ๊วบ..จ๊วบ ~~"อ้าส์..อื้มมม..~~"อีกนิด...จะแตกแล้ว..."....."อ๊าส์..ซี๊ดดด ~~"อ๊อก !!!! แค๊กๆๆ ๆๆและแล้วผมก็แตกคาปากของยัยตัวแสบจนได้ พระแพงดูดกินน้ำกามของผมจนหมด ดูเธอทำหน้าทำตาอย่างกับเด็กน้อยที่กำลังกินไอติมแท่งโปรด ริมฝีปากเล็กเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำกามสีขาวขุ่นที่ไหลทะลักออกมาจากท่อนเอ็นขนาดใหญ่ ยิ่งคนตัวเล็กตวัดปลายลิ้นปาดเลียบริเวณมุมปาก ยิ่งทำให้ผมคลั่งไคล้เธอเข้าไปอีก คนอะไรน่ารัก น่าจับกดเป็นบ้า แค่มองใบหน้าหวานที่ช้อนสายตาออดอ้อน

@ > คอนโดพายุฉันเดินตามพี่พายุเข้ามาในห้องเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าบูดบึ้งเต็มไปด้วยความน้อยใจ บรรยากาศในห้องที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นชาวูบวาบ ราวกับมีพายุเงียบพัดผ่าน ทั้งแสงไฟเหนือเพดานที่ส่องลงมาก็ยังดูหม่น ๆ ลงไปถนัดตา เขาไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะหันมามองฉันสักแวบ ทั้งที่ตอนเช้ายังยิ้มหวานส่งสายตาระริกระรี้อยู่เลยแท้ ๆ แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"พี่พายุ...."ฉันเรียกเสียงเบา ยังเฝ้ารอว่าเขาจะตอบรับ แต่เขากลับเดินต่อไป ไม่สนใจเสียงที่เปล่งออกมาจากฉันเลย"พี่พายุ...!"ฉันเรียกอีกครั้ง คราวนี้เพิ่มน้ำหนักเสียงเข้าไปเล็กน้อย ความน้อยใจเริ่มค่อย ๆ แทรกซึมขึ้นมาเต็มอกเขาไม่ยอมหันกลับมา นั่นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกว่า เขากำลังโกรธฉันอยู่แน่ ๆ ฉันยืนชะงักอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นถี่อย่างไม่เข้าใจ"พี่พายุ ไม่ได้ยินที่หนูเรียกเหรอ ?""ได้ยิน"เสียงตอบกลับมาสั้น ๆ ราบเรียบ เย็นชาและไร้อารมณ์จนฉันรู้สึกหนาวขึ้นมาทั้งที่เปิดแอร์ไว้แค่เบอร์สอง"ได้ยิน ? ได้ยินแล้วทำไมไม่ตอบ เงียบทำไมคะ"ฉันพูดพร้อมขยับเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว สายตาเต็มไปด้วยคำถามปะปนกับความน้อยใจ"แล้ววันนี้ไปก่อเรื่องอะไรมา..."ฉันทำหน

@1 สัปดาห์ต่อมาผมมองเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาที่ผสมไปด้วยความรำคาญกับความเหนื่อยหน่าย ริมฝีปากขบกัดเบา ๆ อย่างหงุดหงิดขณะหยิบผลไม้หมักมาเคี้ยวต่อ หัวใจเต้นตุบ ๆ อย่างแปลก ๆ เหมือนมีอะไรแทรกแซงความสงบอยู่ข้างใน แต่ก็ยังคงทำหน้านิ่งไม่ยอมแสดงออกมาให้เห็นมากนักอคินแสยะยิ้มมุมปาก พร้อมเสียงเหน็บแนมที่ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ ห้องดูตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย"มึงแดกอะไรขนาดนั้นวะ เปรี้ยวจะตาย กินเข้าไปได้ไง : อคิน"ผมส่งสายตาค้อนขวับ พลางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตอบกลับอย่างห้วน ๆ"เสือก..!"แต่ก็ยังไม่วายที่อคินจะหัวเราะหึ ๆ เหมือนพอใจได้ยินเสียงตอบโต้"อ้าว..ไอเชี้ย...กูแค่ถามไหม ปากคอเราะร้ายตลอดเลยนะมึง : อคิน"ดีเทลยืนพิงผนังห้องอย่างผ่อนคลายแต่สายตาไม่วายจับจ้องผมอย่างสงสัย ท่าทางเป็นห่วงแต่แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น"หมู่นี้มึงดูผิดปกติไปนะ...เป็นอะไรวะ กินแต่ของหมักของดอง : ดีเทล"ผมหรี่ตาเล็กน้อย แล้วยกผลไม้ขึ้นมากัดอีกครั้ง รสเปรี้ยวของมันกัดลิ้นทำให้หน้าผมบิดไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่วายจะกินต่ออย่างดื้อรั้น"นึกอยากกิน ก็กิน ทำไม? กูกินไม่ได้เหรอ"คำตอบของผามาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แข็งกร้าวเล