All Chapters of แค่เด็กเลี้ยงของมาคัส: Chapter 11 - Chapter 20

“ฉันอยากฟังเรื่องราวของเธอ ก่อนหน้านี้เป็นมายังไง ทำไมถึงได้ไปทำงานที่บาร์”พระพายอ้ำอึ้งเล็กน้อย เขารู้ถึงขั้นว่าบ้านเธอติดหนี้เสี่ยสมบูรณ์ จึงคิดว่าเล่าออกไปคงไม่เป็นไร ก็เหมือนเป็นการระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจมาตลอดหลายปี“แม่ของหนู ท่านเสียตอนหนูเก้าขวบ ไม่ถึงปีพ่อก็แต่งงานใหม่กับแม่จันทร์ เมื่อก่อนแม่จันทร์นิสัยดีมากเลยนะคะ ช่วยเหลือพ่อทุกด้านเลย แล้วก็ยังรักหนูมากด้วย แต่พอพ่อเสียไปอีกคน แม่จันทร์ก็เปลี่ยนเป็นคนละคน เริ่มไม่ทำงาน ใช้เงินที่พ่อเหลือไว้ให้ไปกับการพนัน แถมยังเกลียดขี้หน้าหนูอย่างกับอะไร มีแค่เหตุผลเดียวที่แม่จันทร์จะคุยด้วยนั่นก็คือเรื่องเงิน หนูเริ่มทำงานตั้งแต่เข้าเรียนมหา’ลัย แต่ยิ่งหาเงินได้ แม่จันทร์ก็โทรมาขอเรื่อย ๆ ถ้าไม่ให้ก็ขู่ว่าเสี่ยสมบูรณ์จะยึดบ้าน แล้วล่าสุดก็ถึงขั้นวางยาเพื่อจับตัวหนูไปให้เสี่ย ถึงได้หนีจนไปเจอคุณนั่นแหละค่ะ”“เธอนี่เก่งนะที่อยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้”ดูก็รู้ว่าไอ้เสี่ยสมบูรณ์เป็นพวกหัวงู อีกทั้งประวัติที่ลูกน้องสืบมาได้ก็ใช่ย่อย เมื่อเทียบกับเขาแล้วมันคนละชั้นจนเทียบไม่ติด อย่างน้อยเขาก็มีข้อแลกเปลี่ยนที่ชัดเจน ไม่เคยเอาเปรียบ หรือ

“กลับบ้านมาเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม“...”พระพายนิ่งเงียบไปเพราะไม่คิดว่าเขาจะเดาถูก เธอเองก็เคยสงสัยว่ามาคัสให้คนตามสืบประวัติของเธอหรืออย่างไร ทำไมถึงได้รู้เรื่องของเธอดีไปหมดดวงตาคมจ้องมองใบหน้าอ้ำอึ้งของหญิงสาว ดูท่าทางหัวอ่อนแบบนี้คงจะโดนทางนั้นไถเงินไปไม่น้อย“เงียบแบบนี้แสดงว่าเอาเงินไปให้แม่เลี้ยงมาสินะ แล้วเงินที่ฉันให้ครั้งก่อนยังพอใช้อยู่ไหม”แบล็กการ์ดที่เคยให้ไว้ หญิงสาวไม่แตะต้องเงินในนั้นแม้แต่บาทเดียว ผิดจากผู้หญิงคนอื่นที่มักจะเข้าหาเขาเพราะต้องการกอบโกยผลประโยชน์กันทั้งนั้น“พอค่ะ”เงินที่ได้มาห้าแสนมันก็มากเกินพอแล้ว นักศึกษาอย่างเธอไม่ได้มีความจำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้น ถึงจะแบ่งให้แม่เลี้ยงไปสามแสน ก็ยังเหลือเพียงพอต่อค่าใช้จ่ายในอนาคตไปอีกหลายเดือน“เด็กดี เธอนี่มักน้อยไปแล้วนะ”หนุ่มหล่อคว้าเอาตัวพระพายลงมานั่งบนตัก ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มอ่อนโยน มือหนาเชยปลายคางเธอขึ้นสบกับดวงตาคู่คมเปล่งประกาย ส่งผลให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของหญิงสาวสั่นไหว คนตัวเล็กเผลออมยิ้มอย่างลืมตัว แบบนี้มันไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอเลย“ทำไมวันนี้คุณถึงมาไวจังคะ”“เบื่ออาหารข้างนอก เลยจะมาฝากท้อ

หลังจากวันนั้นมาคัสก็ไม่ได้ไปหาพระพายที่เพนต์เฮาส์หลายอาทิตย์ เขาทำงานที่บริษัทจนดึก เสร็จงานก็กลับเข้าบ้าน แต่มีวันนี้ที่กลับไวหน่อย เพราะต้องเตรียมตัวเข้าไปตรวจโรงงานดวงตาคมไล่สายตาอ่านตัวหนังสือที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ต ขณะอยู่ในห้องนั่งเล่นตรงชั้นล่าง รอเวลาอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้วแม่บ้านจะเข้ามาเรียกหน้าบ้านก็ได้มีเสียงรถคันหนึ่งขับเข้ามาจอด ไม่นานหญิงสาวในชุดเดรสทรงเอแขนยาวสีดำ คอเหลี่ยมเว้าลึกเห็นเนินอก กระโปรงตัวสั้นสีชมพูโชว์เรียวขาสูงยาว เดินลากกระเป๋าขนาดยี่สิบแปดนิ้วเข้ามาหา“พี่มาคัส” ชัญญ่าเปล่งน้ำเสียงร้อนรน รีบปรี่เข้าไปนั่งโซฟาตัวเดียวกันกับเจ้าของบ้าน“ขอโทษที่มารบกวนนะคะ พอดีที่คอนโดมีโจรที่ไหนก็ไม่รู้เข้าไปรื้อข้าวของกระจัดกระจายหมดเลยค่ะ ชัญญ่ากลัว ไม่กล้าอยู่ที่นั่นคนเดียว ก็เลยจะมาขออยู่บ้านพี่สักพัก”หญิงสาวคว้าลำแขนของเขาไปกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยส่งสายตาเว้าวอนเพื่อให้เขาเห็นใจ ทว่ามาคัสกลับคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่คอนโดหรูขนาดนั้นจะมีการรักษาความปลอดภัยที่ติดลบ“แล้วมีอะไรหายบ้าง”“เอ่อ…” หญิงสาวอ้ำอึ้งเล็กน้อย “น่าแปลกเหมือนกันนะคะ มันไม่เอาของมีค่าไปเลย เอาไ

พระพายออกมาหุงข้าวทิ้งไว้ ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วก็ออกมาเตรียมมื้อเช้าให้กับเจ้าของเพนต์เฮาส์สุดหรูที่ตื่นขึ้นทีหลังเธอเช้านี้เธอทำเป็นเมนูง่าย ๆ เนื่องจากมีแค่ไข่กับหมูสับที่เหลือในตู้เย็น ซึ่งก็ได้เมนูไข่เจียวหมูสับวางลงบนข้าวสวยร้อน ๆ มาคัสแต่งตัวเสร็จก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอทำอาหารเสร็จพอดี ทั้งสองจึงนั่งเก้าอี้ประจำแล้วกินข้าวด้วยกันเวลาเจ็ดโมงกว่าอลันได้ขับรถมาจอดรออยู่หน้าตึกสูง ทั้งสองเปิดประตูเข้าไปนั่งด้านใน มาคัสก็เอ่ยออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทให้ไปส่งพระพายที่มหาวิทยาลัยก่อน“เลิกเรียนกี่โมง” มาเฟียหนุ่มหันมาเอ่ยถามหญิงสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัว“ห้าโมงค่ะ”“ถ้าเสร็จงานแล้วจะแวะมารับ”ใบหน้าของหญิงสาวมีรอยยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าลง หลังจากเปิดประตูก้าวลงไปยืนบนฟุตบาท รถหรูก็เคลื่อนตัวออกไปจากหน้ามหาวิทยาลัยมาเฟียหนุ่มเดินทางไปที่โรงงานผลิตอุปกรณ์ยานยนต์ ซึ่งถึงกำหนดการเข้าตรวจโรงงานเดือนละครั้งเดินดูโดยรอบเสร็จเขาก็เข้าประชุมกับฝ่ายบริหารและหัวหน้าแผนกต่าง ๆ เพื่อเน้นย้ำเรื่องวิสัยทัศน์และพันธกิจของโรงงานและบริษัทในเครือ D.C.M Group เพื่อให้ทุกฝ

หลายอาทิตย์ต่อมาจันทร์วาดได้นำเงินที่ได้จากลูกติดสามีไปต่อยอด ทว่ายิ่งเล่นก็ยิ่งเสีย เนื่องจากเป็นลูกค้าที่เล่นกับบ่อนนี้มานานหลายปี จึงได้ยืมเงินเจ้าของบ่อนอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นบาท แต่ผลสุดท้ายก็หมดตัวเจ้าของบ่อนได้ตะเบ็งเสียงกร้าว “ไปหาเงินมาคืนฉันภายในสิบวัน ไม่อย่างนั้นศพมึงไม่สวยแน่”แล้วคนไร้อาชีพอย่างเธอจะไปหามาจากไหนตอนที่ได้เงินสามแสนบาทจากพระพาย ลูกเลี้ยงก็เอ่ยเสียงแข็งว่าจะไม่ให้เงินอีก จันทร์วาดพยายามโทรไปหาในช่วงกลางวัน แต่ก็ไม่มีคนรับสายพอใกล้ครบกำหนดแล้วยังไม่มีเงินไปคืน พวกลูกน้องของบ่อนก็พากันมาตะโกนทวงเงินที่หน้าบ้าน หลายวันเข้าก็เริ่มบุกเข้ามาด้านในแล้วทำร้ายร่างกายและในวันนั้นเองมาคัสก็ได้ปรากฏตัวพร้อมกับลูกน้องคนสนิท เขาช่วยจัดการจนพวกมันถูกซ้อมปางตาย รอยคราบเลือดเปื้อนอยู่บนพื้นกระเบื้อง ตะเกียกตะกายหนีเอาชีวิตรอดจันทร์วาดที่มีใบหน้าฟกช้ำ มุมปากมีเลือดซึม เอ่ยเสียงสั่นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ขะ ขอบใจคุณมากนะที่ช่วยฉันไว้ ว่าแต่คุณเป็นใคร”“นี่คือคุณมาคัส” อลันเอ่ยตอบแทนเจ้านายหัวคิ้วของจันทร์วาดขมวดเป็นปม เธอไม่ค่อยรู้จักใครนอกจากชาวบ้านในระแวกนี้ และก็พวกคนในบ่