All Chapters of แค่เด็กเลี้ยงของมาคัส: Chapter 21 - Chapter 30

หนุ่มหล่อตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก ดวงตาคมเลื่อนลงมองสำรวจหญิงสาวที่วาดวงแขนกอดลำตัวของเขา ทั้งสองร่างยังคงไร้เสื้อผ้าสวมใส่ ตลอดทั้งคืนมีเพียงผ้าห่มผืนเดียวใช้ปกคลุมไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวก็สะดุ้งตื่น กะว่ายกแขนสองข้างขึ้นบิดขี้เกียจ จู่ ๆ ก็รับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของใครบางคน ซึ่งมันอบอุ่นกว่าการห่มผ้าปกติดวงตากลมค่อย ๆ ลืมขึ้น พร้อมทั้งเงยหน้ามองคนที่นอนแนบชิดกัน หัวใจดวงน้อยเต้นแรงตึกตักเสียงดัง ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามน้ำเสียงตะกุกตะกัก“คะ คุณมาคัส คุณ มานอนที่นี่ได้ยังไงคะ”พระพายรู้ว่ามันเป็นคำถามที่ไม่น่าถาม ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อคืน ทำให้มาคัสเผลอนอนร่วมเตียงกับเธออีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นที่เขาปวดหัวและให้พระพายนวดศีรษะให้ ก็ไม่เคยนอนด้วยกันอีก จึงทำให้เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย“ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกัน ไม่คิดว่าตัวแค่นี้จะแรงเยอะเหมือนกันนะ” เสียงทุ้มเอ่ยแซว พร้อมกับมือหนาเกลี่ยพวงแก้มแดงก่ำอย่างหยอกล้อ“ห้ามแซวเรื่องนี้ค่ะ ถ้าคุณไม่เริ่มก่อน หนูก็ไม่ทำคุณคืนหรอก”กลายเป็นว่าเธอก็เผลอโต้กลับไปอย่างลืมตัว เมื่อคืนทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกัน

หญิงสาวก้มลงมองกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กสีขาวในมือของมาคัส ก่อนจะยื่นมือออกไปรับ แกะริบบิ้นสีแดงออกด้วยความสงสัยพอเปิดฝากล่องออกก็พบกับกุญแจรถยนต์ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง อกข้างซ้ายเต้นโครมคราม เงยหน้ามองคนที่คลี่ยิ้มให้เธออย่างประหลาดใจ“นี่มัน…”“ของขวัญเลื่อนตำแหน่งที่ฉันตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้”“ขะ ขอบคุณนะคะ แต่คุณไม่เห็นบอกหนูก่อนเลย หนูขับรถเป็นซะที่ไหน”หญิงสาวไม่รู้จะขอบคุณเขากี่ครั้งถึงจะเพียงพอกับสิ่งที่มาคัสทำให้โดยที่เธอไม่ได้เป็นฝ่ายร้องขอ ทั้งโฉนดที่ดิน ทั้งให้เงินใช้ไม่ขาดมือ แล้วนี่ยังจะซื้อรถให้เธออีก“หึ เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา เรามีเวลาว่างทั้งวันเสาร์และอาทิตย์ ฉันจะเป็นคนสอนเธอเอง”“คุณไม่คิดว่าให้หนูมากเกินไปเหรอ หนูแทบไม่ได้ทำอะไรเพื่อคุณเลยนะคะ”“แค่เธอมอบความสุขให้ฉัน มันก็มากเกินพอแล้ว พระพาย”ทั้งสองต่างจ้องสบตากันและกัน ดวงตาเปล่งประกายความสุขอยู่ในนั้น หากเป็นไปได้พระพายก็อยากให้เรื่องระหว่างเธอกับมาคัสกลายเป็นเรื่องจริงเริ่มต้นจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญ ขอแค่นับจากวันนี้เขาเริ่มเปิดใจและลองคบกันจริง ๆ ก็คงดีแต่มันก็เป็นเพียงความคิดของเธอฝ่ายเดียว ทุกวันนี้ทั้งสองต่า

“ไม่เอาน่ะพระพาย ฟังฉันก่อนสิ”มือหนาเลื่อนมาจับข้อมือของหญิงสาว ทว่าเธอกลับสะบัดมือออกราวกับรังเกียจ มาคัสจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้แน่น“ปล่อยนะ คุณมีคนรักอยู่แล้ว หนูไม่อยากยุ่งกับคุณอีก”พระพายดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของมาเฟียหนุ่ม ในเมื่อเธอรู้ความจริงแล้ว ก็ไม่สมควรที่จะทำเรื่องน่าละอายอย่างการเป็นเด็กเลี้ยงของว่าที่สามีคนอื่นอีกต่อไป“ฉันไม่ปล่อย เรื่องนี้เธอไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินใจ”“ทำไมหนูจะตัดสินใจกับชีวิตของตัวเองไม่ได้ หนูไม่อยากเป็นเด็กเลี้ยงของคุณแล้ว หนูจะคืนทุกอย่างให้คุณแล้วออกไปจากที่นี่ ขอแค่โฉนดบ้านแค่ใบเดียว นอกนั้นหนูไม่ต้องการอะไรจากคุณอีก”“อย่าคิดหนี เธอไม่มีวันไปจากฉันได้ ถ้าฉันไม่อนุญาต”“อื้อ…”ริมฝีปากหยักจู่โจมหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาบดจูบเธออย่างรุนแรงด้วยความโมโหที่หญิงสาวน่ารักกลับกลายเป็นม้าพยศไม่เชื่อฟังคำสั่งของเจ้าของตอนนี้เขากำลังจมอยู่กับอาการโกรธอย่างหนัก และรู้แค่ว่าไม่มีวันปล่อยเธอไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยให้กับพระพายก็จะไม่เอาอะไรคืนทั้งนั้นขณะที่มาคัสพยายามแทรกลิ้นร้ายเข้าไปในโพลงปากของเธออย่างทุลักทุเล เนื่อ

“ฉันถือกระเป๋าให้นะ”ทั้งสองเตรียมออกจากเพนต์เฮาส์เพื่อเดินทางไปยังบริษัท มาคัสก็รีบคว้าสายกระเป๋าของพระพายจนหลุดลงจากบ่า นำไปถือไว้เอง ก่อนจะจับมือเธอเดินเข้าไปในลิฟต์ แล้วพาไปยังลานจอดรถ โดยที่วันนี้เขาไม่ได้ให้อลันมารับอย่างทุกครั้ง“คุณจะให้หนูติดรถไปด้วยเหรอคะ”“อืม” เสียงทุ้มดังขึ้นในลำคอ พลางคลี่ยิ้มเล็กน้อย“แต่ว่า…” เธอเปล่งเสียงพร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันด้วยความลังเล แม้มาคัสจะบอกรักเธอ รับปากกับเธอว่าจะจัดการเรื่องถอนหมั้น ทว่าเวลานี้เขาก็ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของคนอื่นอยู่ดี“ฉันไม่อยากปิดบังเรื่องของเราอีกแล้ว มาทำให้ทุกอย่างมันถูกต้องกันเถอะ”หญิงสาวพยักหน้าลงพร้อมกับรอยยิ้มบางเบา เขากระชับฝ่ามือที่กอบกุมกันและกัน พาเธอเข้าไปนั่งในรถหรู หลังจากสตาร์ตรถก็เหยียบคันเร่งออกจากที่พักตั้งแต่วินาทีที่ทั้งสองเปิดประตูลงจากรถพร้อมกัน ก็มีสายตาหลายคู่ของบรรดาพนักงานตำแหน่งต่าง ๆ รวมไปถึงฝ่ายบริหาร จับจ้องมายังมาคัสกับพระพายข่าวเรื่องชัญญ่ามาโวยวายที่ห้องทำงานของเขาเมื่อวานไม่มีผู้ใดล่วงรู้ มีเพียงเลขาของเขาที่ได้ไปจัดการกับภาพจากกล้องวงจรปิดเรียบร้อยแล้วมาคัสจับมือพระพาย

มาคัสเห็นข่าวที่ปรากฏตามสื่อต่าง ๆ ก็กัดกรามแน่น สั่งให้อลันไปจัดการทำให้เรื่องที่กำลังถูกเผยแพร่เป็นวงกว้างเงียบลงให้เร็วที่สุด อีกทั้งยังเรียกประชุมบอร์ดผู้บริหาร D.C.M Group เพื่อชี้แจงข้อเท็จจริง และแสดงความรับผิดชอบต่อเรื่องทั้งหมด“ก่อนอื่นผมต้องขอโทษทุกท่านด้วยนะครับ ที่ปล่อยให้เรื่องส่วนตัวมามีผลกระทบกับชื่อเสียงของบริษัท”“เรื่องส่วนตัวของคุณ พวกเราคงเข้าไปยุ่งไม่ได้ แต่ตอนนี้ราคาหุ้นกำลังลดฮวบ มีหุ้นส่วนบางรายเริ่มทยอยขายหุ้นในมือเพราะกลัวจะขาดทุนหนัก คุณมาคัสจะมีวิธีรับมือกับเรื่องนี้ยังไง”“ผมกำลังรอให้ทางบีไนน์ติดต่อกลับมา แล้วจะพูดคุยกันเรื่องถอนหมั้น แต่ถ้าทางนั้นไม่ยินดีจะร่วมมือกันอีก ผมก็ได้สรรหาบริษัทใหม่ที่มีความพร้อมมาเซ็นสัญญากับพวกเราแล้วครับ ส่วนหุ้นที่ถูกขายออกไป ผมจะให้คุณกานดาเร่งติดตามและซื้อคืนมา”“แต่ตอนนี้ภาพลักษณ์ของคุณกำลังติดลบ บริษัทที่คุณว่ายังจะยินดีร่วมมือกับทางเราอีกเหรอ”“เรื่องนั้นพวกคุณไม่ต้องเป็นกังวล บริษัทที่ผมดีลเอาไว้ ยังไงก็เซ็นสัญญากับเราแน่นอนครับ”มาคัสได้ศึกษาประวัติและนิสัยใจคอของบรรดาผู้ถือหุ้นแต่ละรายจนจำขึ้นใจ รวมถึงคู่หมั้นอย่าง