All Chapters of สามีร้ายเกี้ยวรัก: Chapter 11 - Chapter 20

สามแม่ลูกถูกพามาส่งเอาไว้ที่เรือนพยับหมอกของเหมันต์เรียบร้อยดี โดยที่มีพี่ชายทั้งสองคนของเขาเป็นผู้ช่วย และราเมศเองก็ให้สิทธิ์ขาดในเรือนพยับหมอกนี้กับปารวตี ขาดแต่เพียงข้าวของเครื่องใช้ที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝนที่เทลงมาพร้อมกับพายุ                “ของพวกนั้นเราเอาทิ้งไปดีไหมป่านมันไม่น่าจะใช้การได้แล้วนะ” พ่อของลูกเสนอเมื่อเห็นว่าสัมภาระของหญิงสาวและลูกๆ ที่ขนมาจากกรุงเทพมันเก่ามากแล้ว                “มันคงไม่ได้แย่อย่างนั้นหรอก เอามาดูก่อนก็ได้ว่าอันไหนใช้ได้ ใช้ไม่ได้ ถ้ามันใช้ไม่ได้แล้วค่อยเปลี่ยนก็แล้วกัน”                “แต่ของพวกนั้นมันเก่าแล้ว เอาทิ้งไปเถอะ เดี๋ยวหมอกซื้อให้ใหม่หมดเลย” คุณพ่อลูกสองแย้งแต่ทว่าแม่ของลูกยังคงยืนยันคำเดิมจนพี่ชายอย่างสินสมุทรต้องเข้ามาปรามน้องชายตัวเอง&ldquo

แม้จะมีแต่ความนิ่งเงียบโรยตัวปกคลุมอยู่ทั่วทั้งห้องนอนแต่คุณพ่อยังหนุ่มก็ยังคงนั่งนิ่งมองดูปารวตีจัดเก็บข้าวของเข้าที่ แม้ว่าเขาจะพยายามอาสาช่วยเหลืออย่างไร หญิงสาวก็ไม่ยินยอมอีกจึงได้แต่นั่งดูอย่างเชื่อฟัง“พ่อหมอกกับแม่ป่านมาแล้ว” เด็กหญิงเหมภัสเอ่ยเจื้อยแจ้วทันทีที่เห็นพ่อกับแม่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านหลังจากที่หายหน้าไปพักใหญ่“กินข้าวหมดจานกันไหมคะ” คุณแม่คนสวยส่งยิ้มให้ลูกทั้งสองพร้อมกับตรวจดูปริมาณข้าวผัดที่ยังเหลือในจานของทั้งคู่“เก่งจังเลย” ปารวตีเอ่ยชมสองฝาแฝดจนทั้งลูกชายและลูกสาวฉีกยิ้มอย่างดีใจเป็นการตอบแทน“แม่ป่าน พรุ่งนี้น้องรุ้งขอซื้อเค้กเจ้าหญิงได้ไหมคะ” ลูกสาวเอ่ยถามมารดาทันที่จำได้ว่าพรุ่งนี้คือวันสำคัญของทั้งเหมภัสและเหมวิช“ไม่เอา พี่เรนไม่อยากได้เค้กเจ้าหญิง”คนเป็นพี่รีบแย้งทันควันพร้อมกับดวงตาวาวโรจน์ที่จ้องมาที่น้องสาว ส่วนน้องสาวเองก็ใช้สายตาแบบเดียวกันจ้องไปที่พี่ชายอย่างไม่ยอมแพ้“นี่มันเรื่องอะไรกันป่าน ทำไมสองคนนี้ถึงได้ทะเลาะกันเองอย่างนี้” คุณพ่อรูปหล่อกระซิบถามทันทีที่เห็นอาการไม่ยอมกันของลูกๆ เป็นคร

สินสมุทรพาหลานๆ กลับมาส่งที่เรือนพยับหมอกในสภาพนอนหลับคอพับคออ่อนเพราะเหนื่อยจากการเล่นน้ำมาเกือบๆ สองชั่วโมงก็คอยชะเง้อมองหาเจ้าน้องชายตัวดีแต่กลับไร้เงาหัว จนพี่ชายอย่างเขาอดหัวเสียแทนไม่ได้ทั้งที่อุตส่าห์เปิดทางให้กุ๊กกิ๊กกับเมียแล้วแท้ๆ ดันหายหัวไปที่อื่นซะได้“พี่สินมองหาหมอกอยู่เหรอคะ พอดีว่าหมอกไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ เขากลับบ้านคุณพ่อไปแล้ว” น้องสะใภ้ตอบอย่างรู้ทัน“ทำไมหล่ะครับ”“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”“เหรอครับ แล้วอย่างนี้ป่านจะพาเด็กๆ ขึ้นนอนยังไงหล่ะ ไม่มีใครช่วยเลย” ชายหนุ่มไม่มีอะไรที่จะถามต่อในเมื่อสีหน้าและท่าทางของน้องสะใภ้ดูเหมือนจะเพิ่งทะเลาะกับน้องชายเขามาหมาดๆ  “อย่างนั้นรบกวนพี่สินด้วยแล้วกันค่ะ เดี๋ยวป่านอุ้มน้องรุ้งเอง” เมื่อถูกตัดบทเข้าอย่างนี้สินสมุทรเองก็จำยอมต้องทำตามคำขอของน้องสะใภ้แต่โดยดี “โอ้ย!! พี่สินเจ็บนะเว้ย!!” เหมันต์ที่กำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟารับแขกสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกวัตถุปาเข้าที่ศีรษะอย่างจัง และยิ่งท

เจนสุดากลายเป็นตุ๊กตาหน้ารถของเอกภพอย่างเสียมิได้ แต่ทว่าตุ๊กตาคนสวยกลับหน้างอเป็นจวักไม่ยอมเปลี่ยน จนเอกภพที่หลายเป็นพลขับอดไม่ได้ที่จะแหย่"นี่คุณ หน้าตาผมมันก็หล่อไม่น้อยไปกว่าไอ้หมอกหรอกน่า ควงผมไปไหนหมาก็ไม่เห่าหรอก""ฉันไม่ได้สนเรื่องนั้น""ผมก็มีชื่อเหมือนกันนะคุณ ไปไหนใครบ้างไม่รู้จักเอกภพ อนันตรา""เรื่องนั้นฉันก็ไม่สน""อ้าว แล้วไอ้ที่ทำหน้างอคอหักอยู่นี่ต้องการอะไร หรือว่าคุณโกรธที่ผมลากคุณมาด้วย""ใช่สิยะ""นี่คุณ คิดว่าผมอยากจะลากคุณมาด้วยให้เป็นภาระหรือไง พาคุณมาผมก็ต้องจ่ายทุกอย่างเป็นสองเท่าเปลืองเงินจะตาย แต่ที่ทำอยู่นี่ก็เพราะว่าสงสารคุณนะไม่อยากให้ใครเขามาสมเพชเอา""ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่เงินนะ เรื่องของฉันฉันจ่ายเองได้ ฉันทำงานหาเงินเองได้ไม่ต้องการให้ผู้ชายมาเลี้ยงหรอก แล้วเรื่องที่คุณว่ามาฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองยังไง ฉันชอบฉันก็แสดงออกว่าชอบมันผิดตรงไหน""อะๆๆ ผมขอโทษก็แล้วกัน แต่ว่าตอนนี้ผมมีธุระต้องไปทำคงไปส่งคุณก่อนไม่ได้ ยังไงคุณก็ถูกผมลากไปลากมาทั้งวันแล้วไปกับผมหน่อยแล้วกันคุณ อดทนอีกไม่นาน

เอกภพขอตัวกลับทันทีที่ตรวจเสร็จเรียบร้อยเพราะเขายังมีงานที่รอการสะสางอยู่อีกมากโข โดยไม่ลืมที่จะบอกลาหลานๆ วัยกำลังน่ารัก"เดี๋ยวก่อนเอก" ปารวตีเอ่ยเรียกอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าป่าน" เอกภพหันกลับมาตามเสียงเรียก"คืนนี้เราไปค้างที่บ้านเอกได้ไหม เด็กๆ จะได้เจอกันด้วย เราไม่อยากอยู่ร่วมชายคากับเขาแล้ว" หญิงสาวเอ่ยขอร้องโดยไม่สนสักนิดว่าจะมีใครคัดค้าน และแน่นอนว่าต้องมีคนคัดค้าน"ไม่ได้ หมอกไม่ให้ป่านไป" มือหนารีบคว้าข้อมือบางเอาไว้อย่างรวดเร็ว ความโกรธที่สุมอยู่ในใจสั่งให้ร่างกายออกแรงบีบลงไปบนข้อมือเล็กนั้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ดวงตาสีนิลจ้องเพื่อนรักด้วยแววตาวาวโรจน์"ปล่อยนะหมอก ป่านเจ็บ" ปารวตีพยายามแกะมือพ่อของลูกออก ใบหน้าสวยหวานเริ่มแสดงความรู้สึกชัดเจนขึ้น"ไอ้หมอกๆ ปล่อยน้องป่าน" พี่ชายคนกลางอย่างสินสมุทรถลาเข้ามาแกะมือน้องชายออกจากหญิงสาวเพราะกลัวว่าสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายไปมากกว่านี้"พี่ตะวันยืนเป็นรูปปั้นอยู่ได้ มาช่วยกันสิ" เมื่อเห็นว่าน้องชายสุดท้องเริ่มจะทวีความโกรธขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยพี่ชายคนรองเลยต้องเรียกกำลังเสริมมาช่วย"ไอ