《KARMA'S REVENGE: A Billionaire's Regret 》全部章節：第 151 章 - 第 159 章

Rafael's POV Hindi pa rin tumitigil ang ulan. Nakaluhod pa rin ako. Tuod na ang tuhod ko. Pero hindi ako tumayo. Kasi pag tumayo ako, ibig sabihin susuko ako. At hindi ako susuko hangga't hindi ko sila nakikita ulit. Biglang bumukas ang gate ng compound. Napatayo ako. Dahan-dahan. Dahil nanigas na ang mga binti ko. Isang babae. Naka-hoodie. Nakatungo. Payong ang hawak pero hindi nakabukas. Hinahayaan basain ng ulan ang katawan nito Krystal." tanging sambit ko lang sa aking sarili .Para akong pinagkaitan ng langit dahil sa ginagawa kong parang basang sisiw .Hindi ko alam kung matutuwa ba sa akin ang asawa ko o hindi . Napatigil ang puso ko dahil kitang kita ko na ang mukha nito medyo malayo man ay ayos lang. 7 years. 7 years kong hinahanap ang mukha niya. 7 years kong sinubukan alalahanin kung anong itsura ng babaeng sinira ko ang buhay ..Limang taon nung nasa Vip room dalawang taon nung umalis sila sa poder ko . Ilang buwan ko lang sila nakasama pero bakit pakiramdam ko pit

Dalawang linggo na ang nakalipas simula ng gabing halos ibuhos na ni Rafael ang magmakaawa kay Krystal ngayon may kanya kanya na silang hinaharap na trabaho gaya ni Krystal na syang nagtake over muna sa kompanya ng mga Duentes ngunit hindi naging madali dahil madaming kontra sa kanyang pag upo . Samantala si Rafael tuloy parin ang trabaho sa kanilang kompanya halos wala na itong oras para sa sarili. Isang araw bago ng gala. Nasa office pa rin si Krystal. 9 PM na. Lahat ng katrabaho niya umuwi narin. Siya lang ang naiwan, naka-yuko sa laptop,pinagmamasdan ang ginagawa niyang proposal para sa Alejandro company. Tinatapos ang report para kay Rafael bukas may ipapagawa silang proyekto at ayaw niya sana ngunit naranasan niya ang magtrabaho sa kompanya nito kaya alam niya kung anong kalidad ang gawa nila at ito din ang utos ng mga board of directors kaya no choice sya kundi sundin . “Uwi ka na, Ma’am Krystal,” sabi ng guard na dumaan. “Madilim na sa parking.”ngumiti lang sya sa guard n

Pagkasara ng pinto ng CR, doon lang bumagsak ang maskara ni Krystal,maskara na akala mo ang tapang niya . Tumakbo siya papunta sa pinakadulong cubicle. Lock. Upo. Yakap ang sarili habang umiiyak .Wala siyang pakialam sa mukha niya sinadya niya talagang hindi gumamit ng make up dahil minsan natulo bigla ang mga luha niya at ngayon hindi lang tulo kundi buhos na .na para bang walang katapusan . Tahimik lang sa labas. Tunog lang ng tumutulong gripo at ng hangin ng aircon ang naririnig sa loob ng banyo .Biglang sumabog ang kinikimkim niyang galit at inis .Hindi niya alam kung saan ba ito galing .Nakita niya lang naman si Rafael kanina ,naging matapang sya habang kausap nito kanina na animo lagi silang nag uusap . Hindi siya umiyak nang malakas. Hindi siya sumigaw. Puro hikbi lang. Pigil. Para walang makarinig. Para walang makakita na wasak siya.Kagat labi lang sya habang pigil ang kanyang iyak . Pinunasan niya ang kanyang mukha . . Sayang ang ngiti na pinilit niya kanina sa harap n

: ✦ ALEJANDRO COMPANY At sa ilalim ng pangalan ng kumpanya, nakasaad ang pangalan ng taong naging sentro ng kanyang impyerno at paraiso. Rafael ALEJANDRO – Chief Executive Officer “Ang pamilyang Alejandro ang makikipagsanib sa atin,” paliwanag sa kanya ng vice chairman na walang kaalam-alam sa nakaraan nila. “At dahil ikaw ang pinakamahusay sa disenyo at pagpaplano, ikaw ang magiging Head ng Proyekto. Ibig sabihin... ikaw ang direktang makikipag-ugnayan kay Mr.Alejandro.” Nanlamig ang buong katawan ni Krystal. Ang hawak na folder ay halos madurog na sa lakas ng kanyang pagkakuyom. Bakit? tanong niya sa sarili. Bakit kailangang siya pa? Bakit sa libo-libong tao sa mundo, kami pa rin ang pinagtatagpo ng tadhana? “Sir... baka may ibang pwedeng pumalit?” garalgal na tanong niya. “Mayroon pa namang ibang kwalipikado—” Umiling agad ang chairman “Hindi pwede, Krystal. Ikaw ang napili. At gusto rin ni Mr.Alejandro na ikaw ang makakatrabaho. Espesyal ang hiling niya.” Espesyal. Ang

KINABUKASAN...Maliwanag ang araw. Puno ng kulay at tawanan ang malawak na bakuran ng Paaralan. Mga mag-anak ang magkakahawak-kamay, nagpipicture, at naghahanda para sa iba’t ibang palaro.Nakatayo si Krystal sa gilid, suot ang puting t-shirt na may logo ng paaralan, habang inaayos ang kwintas ni Thalia. Si Thunder naman ay abala sa paglalaro ng bola kasama ang ibang mga bata.Masaya sila. Nakangiti sila. Pero alam ni Krystal na sa likod ng mga ngiting iyon, may pagkukulang. Ramdam niya iyon sa tuwing sumusulyap si Thunder sa mga batang may kasamang tatay na binubuhat sila o tinutulak sa swing.“Okay lang ba tayo?” bulong ni Krystal sa sarili, pilit na pinatibay ang loob.Nagsimula na ang mga palaro. Una na rito ang “Tatay-Anak Relay”.Nagsigawan ang mga bata habang tumatakbo ang mga ama kasama ang kanilang mga supling. Masaya ang paligid, pero para kay Krystal, bawat sigaw ng “DADDY!!” ay parang kutsilyong tumatarak sa kanyang puso.Hanggang sa...“Next! Next group!” sigaw ng guro. “