บททั้งหมดของ So bad พี่ชายข้างบ้าน: บทที่ 131 - บทที่ 140

หลายเดือนต่อมา...คุณคิดว่าคนสองคนจะอยู่ด้วยกันได้แบบไม่มีสถานะได้นานเท่าไหร่คะอยู่แบบ ‘คู่นอน’ทำอะไรทุกอย่างเหมือน ‘คู่รัก’แต่ไม่ใช่ ‘คนรัก’ฉันไม่รู้ว่าคนที่เจอแบบฉันจะอยู่ด้วยกันได้นานมั้ย แต่สำหรับฉัน ฉันคิดว่าตอนนี้มันก็นานแล้วนะที่ฉันอยู่กับนาวในรูปแบบนี้ตอนนี้มันก็เป็นปีแล้วที่ฉันกับนาวมีความสัมพันธ์ที่มันคลุมเครือแบบนี้ตอนแรกฉันคิดว่านาวจะเบื่อ และจบปัญหาไปเมื่อเราต่างจบปวช.แต่ไม่เลย มันไม่เป็นแบบนั้น ทั้งที่ฉันย้ายวิทยาลัยมาเรียนอีกที่ซึ่งไกลกว่าที่เดิม ย้ายมาอยู่คอนโดด้วยข้ออ้างกับแม่ว่าเดินทางไกลแทนที่จะจบใช่มั้ย แต่มันไม่ใช่ไง มันเหมือนกับเพิ่งเริ่มต่างหากเพราะว่า...“ขอกอดก่อน” นี่ไงคะ เสียงของนาวเองค่ะ ดึงฉันให้ลงไปนอนที่ฟูกนุ่ม ๆ ด้วยกันฉันย้ายวิทยาลัยมาเรียนปวส.อีกที่ เพื่อที่จะได้จบเรื่องอึมครึมระหว่างฉัน น้ำขิงและต่อ รวมถึงเรื่องของฉันกับนาว แต่ใครจะคิดว่านาวจะมาเรียนที่เดียวกับฉัน และยังมาอยู่คอนโดเดียวกัน ห้องเดียวกันกับฉันด้วยคำขู่ซ้ำซากที่ตอนนี้ฉันเบื่อมาก ๆ เบื่อตัวเองนี่แหละค่ะเบื่อที่รู้สึกกับนาวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลัวว่าจะเสียนาวไป เมื่อวันใดวันหนึ่

สามวันมาแล้วค่ะ ที่ฉันไม่คุยกับนาว นาวก็พยายามจะคุยกับฉันมาก แล้วพอฉันไม่คุยด้วยก็พาลคนที่มาคุยกับตัวเอง พวกรุ่นน้องในวิท’ลัยก็โดนไปตาม ๆ กัน น้องปวช.2 นั่นด้วยแผลที่นาวทำมันช้ำม่วงจนน่ากลัว รอยกัดนี่ฉันไม่อยากจะมองเลยล่ะคนทำก็พล่ามแต่ขอโทษ แล้วก็หายามาทาให้ฉัน เหมือนห่วงใยกัน“กูจะบ้ากับไอ้สองคนผัวเมียนี่ คบกันก็ไม่เปิดตัว สถานะก็คลุมเครือ ทะเลาะกันก็ยังมาพาลคนอื่นอีก” เสียงของไผ่เพื่อนคนใหม่เช่นกันค่ะ เขากำลังเอือมกับพฤติกรรมของนาวที่ใครพูดด้วยนาวก็ตาขวางใส่ไปซะหมด“มึงพูดกับมันได้แล้วหอม สงสารพวกกูเถอะ” เอ้โอดครวญและเหมือนจะจับมือฉัน แต่โดนนาวเอาไม้บรรทัดฟาดซะก่อน “ไอ้เหี้ย จะหวงอะไรขนาดนั้น”“วันนี้ว่าจะกลับบ้านนะโม” ฉันทำเป็นไม่สนใจเรื่องที่เพื่อนพูด แล้วหันหน้าไปพูดกับโม เพื่อจะถามว่ากลับด้วยกันมั้ย“มีซ้อมบอลว่ะมึง มึงกลับกับไอ้นาวสองคนแล้วกัน”“งั้นยังไม่กลับก็ได้ รออาทิตย์ที่มึงว่าง” ที่จะกลับเพราะไม่อยากนอนกับนาวไง ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากอะไรทั้งนั้นแต่ถ้าให้ไปด้วยกันสู้อยู่คอนโดแล้วทำเหมือนนาวไม่มีตัวตนดีกว่า ยังไงซะนาวก็ไม่มีทางปล่อยฉันไปคนเดียว“ไปแดกเหล้าริมเลมั้ยล่ะม

“มาทายาเร็ว” นาวกวักมือเรียกฉัน เมื่อฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ เรากลับมาถึงคอนโดตอนตี 1 พวกพี่เอิ๊กไปต่อที่ผับ ฉันกับนาวจึงกลับ เพราะฉันก็ไม่ได้คิดจะสนุกกับอะไรแบบนี้อยู่แล้วฉันไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืนอะไรนัก นาน ๆ ออกทีอย่างวันนี้ที่ออกก็เพราะเบื่อนาวแต่สุดท้ายก็ต้องคุยกันอยู่ดี“ตบหัวแล้วลูบหลัง” ฉันบ่นและเดินไปนั่งที่เตียงข้างนาว“ไม่ทำรุนแรงอีกแล้ว สัญญา” นาวดึงฉันเข้าไปกอดฉันต้องพยายามเข้มแข็งแค่ไหนถึงจะไม่รู้สึกกับสิ่งที่นาวทำได้ไม่ใช่ว่าไม่เคยถาม ฉันเคยถามไปแล้วว่าเราเป็นอะไรกัน ซึ่งก็ไม่เคยได้คำตอบจากปากนาวแบบดี ๆ สักครั้งทำไมนาวต้องทำเหมือนคนรักทำไมต้องทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้เมื่อไหร่เรื่องของเราจะจบลง“เมื่อไหร่จะเบื่อ” ฉันเอ่ยถามขณะที่นาวเริ่มทายาให้ฉัน“ไม่รู้” นาวเปิดเสื้อและทาที่รอยช้ำ “อย่าทะเลาะดิ เราเพิ่งดีกันเอง” หอมที่กลางหน้าผากของฉัน“มันเป็นปีแล้วนะ”“อยากเลิกเหรอ สนใจใครไว้หรือไง พี่เอิ๊กใช่มั้ย”“พูดเหมือนเราคบกันเลยนะนาว” แล้วพี่เอิ๊กเกี่ยวอะไร นี่เริ่มจะทะเลาะกันอีกแล้วใช่มั้ย เพิ่งจะคุยกันดี ๆ เองนะ“นาวถามว่าหอมสนใจพี่เอิ๊กใช่มั้ย”“พี่เอิ๊กเกี่ยวอะไรนาว ท

“คืออะไร” ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ นาวมาเร็วกว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้เยอะมาก มาถึงก็ดึงผ้าห่มออกและปั้นหน้าบึ้งตึงใส่ฉันเชียว“หาเรื่องอะไรนาว” ฉันเฉไฉไม่รู้เรื่อง“อย่ามาทำเนียนหอม มึงรับแอดพี่เอิ๊กทำไม” นาวยืนท้าวเอวสองข้างแล้วมองหน้าฉันแบบไม่พอใจมาก ๆ“ก็พี่เอิ๊กเป็นพี่ของเอ้ เอ้ก็เพื่อนเรา พี่เขาแอดมาแล้วเหตุผลอะไรที่จะไม่รับ”“เหตุผลง่าย ๆ เลยนะหอม” นาวหยุดพูดแล้วจ้องฉันเขม็งกว่าเดิม“อะไร”“กูไม่ชอบไงหอม พี่เอิ๊กชอบมึง และกูไม่ชอบที่เขามาวอแวกับมึง” นาวพูดพร้อมกับล้วงบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก“ก็รับไปแล้วไงนาว แล้วพี่เอิ๊กเขาอาจจะไม่ได้คิดแบบที่มึงพูดมาก็ได้” เขาก็อาจจะเป็นมิตรกับเพื่อนของน้องก็แค่นั้น นาวมันคิดไปเอง“ก็เพราะมึงเป็นแบบนี้ไงหอม เป็นซะแบบนี้ พูดอะไรไม่เคยจะเชื่อ” นาวหยิบไฟแช็กที่หัวเตียงขึ้นมาจุดบุหรี่สูบ“เออ ก็เป็นแบบนี้แหละ แล้วเราก็เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ พูดมาถึงตรงนี้ทีไร เดี๋ยวก็เริ่มทะเลาะกันอีก” ฉันเลือกที่จะไม่สาวความยาว ไม่ถามต่อเพราะถ้าพูด ถ้าถกเถียงไปมากกว่านี้มันก็จะจบลงตรงที่เราสองคนทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิม ๆนั่นก็คือเรื่องความสัมพันธ์ที่มันคลุมเ

ฉันเดินเข้ามาในห้องนอนหลังจากที่ไผ่กับโมกลับเข้ามาในห้อง เครื่องดื่มแอลกอฮอล์และกับแกล้มมีมาเพียบ เรื่องกินนี่ไม่มีใครขัดใครเลยจริง ๆเข้ามาในห้องแล้วก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากร่างหนาที่นอนคว่ำหน้าอยู่ที่เตียงเฮ้อ เอาเถอะถ้าไม่เช็ดตัวให้ ก็กลายเป็นฉันที่ต้องนอนเหม็นให้มันได้อย่างนี้สินาวฉันเดินเข้าห้องน้ำเตรียมอุปกรณ์มาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้นาวพื้นฐานของคนเมาคือไม่รู้เรื่องอะไรเลยและนาวก็คงจะเมาจริง ๆ เนื่องจากฉันมองดูแล้วเหมือนว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลับสนิทมากฉันเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้จนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นฉันจึงเอาของไปเก็บและเดินกลับมาห่มผ้าให้คนเมาเป็นไงล่ะดูหนัง เสียดายค่าตั๋วซะจริง“มานอนกอดหน่อย” มือหนาคว้ามือของฉันแล้วดึงลงไปกอด ก่อนหน้านี้นอนนิ่งเป็นศพ พอตอนนี้มายื้อลงไปกอด“เหม็นเหล้า”“อย่างี่เง่าดิ แดกเหล้าให้เหม็นนมหรือไง” พูดเสียงเอื้อนเหมือนกับคนเมาทั่วไป แต่ว่าไม่ได้ลืมตาขึ้นมาหรอกค่ะ“ปากหมา”“อย่าว่าผัวสิครับหัวหอม” นาวพึมพำพลางหอมแก้มฉันขณะเดียวกันมือของเขาก็สอดเข้ามาใต้เสื้อแล้วคลึงเบา ๆ ที่เต้านมฉัน“อย่ากวนนาว” ฉันพยายามดึงมือของนาวออก“อยากเอา แต่ไ