บททั้งหมดของ So bad พี่ชายข้างบ้าน: บทที่ 151 - บทที่ 160

“จะกินข้าวหรือจะกินโจ๊ก” นาวเอ่ยถามในขณะที่เราสองคนกำลังจะเข้าตัวเมือง“กินโจ๊กก็ได้ ยังเช้าอยู่ขี้เกียจเคี้ยวข้าว”“เดี๋ยวสาย ๆ ก็หิว” นาวบ่นเล็กน้อยแต่จากนั้นก็จอดรถร้านโจ๊กที่คนในเมืองค่อนข้างนิยมทาน เพราะว่าขายมาแต่ดั้งแต่เดิม“เอาเหมือนกันสั่งให้ด้วย เดี๋ยวมา” นาวบอกก่อนจะลงจากรถ เขาเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อฉันเดินเข้ามาในร้านโจ๊ก เขียนเมนูที่ต้องการใส่กระดาษ แล้วยื่นให้คนขาย จากนั้นก็หาที่นั่ง ซึ่งแทบจะไม่มีที่เหลือให้นั่งเลยล่ะโจ๊กที่สั่งได้พร้อมกับนาวเดินเข้ามานั่งในร้านพอดี นาวเดินไปตักน้ำแข็งและกลับมานั่งที่เดิม เราสองคนนั่งกินโจ๊กโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันใช้เวลากินโจ๊กไม่นานก็เรียบร้อย เดินออกจากร้านกลับเข้ามานั่งในรถของนาวนาวขับรถต่อเพื่อไปที่สนามแข่งฟุตบอล ผ่านไปประมาณ 30 นาที นาวจอดหน้าสนามฟุตบอลที่เป็นสถานที่แข่งของวันนี้“ทำไร” ฉันขยับตัวถอยเล็กน้อยเมื่อนาวยื่นมือมายุ่งกับเส้นผมของฉัน“มัดผมใหม่ อันนี้มันใส่หมวกไม่ได้” พูดพร้อมกับดึงยางมัดผมออกจากผมของฉัน“หันหัวมา” และออกคำสั่งฉันทำตามที่นาวบอก ไม่อยากเรื่องมาก เพราะกลัวเขาจะไปทำงานสาย“ไม่มีหมวกนะ” ฉันรีบบอกฉันลื

ใช้เวลาในการนั่งรถกลับมาบ้านชั่วโมงกว่า เพราะว่ารถเที่ยวสุดท้าย และการจราจรตามท้องถนนติดขัดมากฉันไลน์ไปหานาวแล้วแต่ว่านาวไม่กดอ่านเลยสงสัยว่างานคงกำลังยุ่งอยู่แน่ ๆฉันจึงตัดสินใจทำตามที่นาวบอกไว้เมื่อเช้า ก็คือไปรอที่ห้องของนาวก่อนขึ้นรถฉันแวะซื้อข้าวกล่องมา 2 กล่อง กะเอาไว้ว่าจะกินที่ห้องจะได้ไม่ต้องออกไปไหน ซึ่งฉันก็ไลน์ไปบอกนาวเรียบร้อยแล้วเช่นกันเมื่อข้ามถนนมาแล้วฉันเดินเข้ามาในร้าน เห็นป้ายบอกว่าเข้าห้องน้ำตรงเคาน์เตอร์ยา สงสัยเฮียโอน่าจะเข้าห้องน้ำ ฉันจึงเดินขึ้นมาที่ห้องของนาวอย่างคุ้นชินฉันมาบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติ โดยที่เข้าใจว่าตัวฉันนั้นคือเพื่อน แต่ไม่รู้ว่าพ่อแม่และพี่ชายของนาวเข้าใจแบบไหนเมื่อความคุ้นชินมันเกิดเป็นความปกติ ฉันจึงเปิดประตูห้องนาวอย่างไม่ได้คิดอะไรคุณเคยรู้สึกเหมือนโลกหยุดนิ่งรู้สึกเหมือนอยากย้อนเวลากลับไปสัก 3 วินาทีมั้ยเคยรู้สึกหน้าชา ตัวชาไปทั้งร่างแบบฉันในตอนนี้หรือเปล่าฉันอยากจะก้าวออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ในตอนนี้มาก ๆ แต่ติดตรงที่ขาทั้งสองข้างของฉันมันไม่ขยับไปไหนเลย“หอม” เสียงของอดีตเพื่อนสนิทเอ่ยทักฉันพร้อมส่งยิ้มมาให้คุณคิดว่าคนอย่างฉั

“แล้วนี่ยังไงอะ แอบมาหาแฟนเก่า เอาผัวกับลูกไปไว้ที่ไหน อาจารย์จะรู้มั้ยว่าเมียของเขามาขลุกอยู่ในห้องแฟนเก่าแบบนี้ คงไม่รู้สินะ เพราะว่าแกน่ะมันหลอกผู้ชายเก่งอยู่แล้ว น่าสงสารลูกกับผัวแกจริง ๆ ที่มีแกในชีวิต”ทันทีที่ฉันพูดจบนาวผลักฉันจนเซถอยหลัง และโชคดีที่ไม่ล้มเพราะมีคนมารับไว้ทัน ใครคนนั้นคือพี่โคมไฟกับพี่แคลพี่โคมไฟมาเมื่อไหร่ฉันไม่ได้รู้เรื่องเลย มารู้อีกทีคือตอนที่อยู่ในอ้อมกอดพี่เขาแล้ว“จะพูดอะไรมึงควรคิดถึงความรู้สึกคนอื่นเขาบ้าง ไม่ใช่พูดให้ตัวเองรู้สึกดีฝ่ายเดียว แล้วถึงกูกับขวัญจะทำอะไรกัน เป็นอะไรกัน มันก็ไม่เกี่ยวกับคนอย่างมึงอยู่แล้ว ง่าย ๆ คือมึงไม่ต้องมาเสือกเรื่องของกูสองคน” นาวด่าฉันในขณะที่อ้อมแขนของเขาโอบกอดของขวัญที่กำลังร้องไห้ไว้แน่นฉันก็รู้อยู่แล้วมั้ยว่าฉันไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่แล้ว และก็ไม่ผิดที่เขาจะพูดย้ำให้ตัวฉันเข้าใจยิ่งกว่าเดิม“กลับบ้านกันดีกว่าปะ เดี๋ยวไม่สบาย” พี่โคมไฟที่เป็นคนพูด เขาช้อนตัวฉันขึ้นในขณะที่ฉันยังช็อกกับสิ่งที่นาวด่าฉัน“มึงเตรียมตัวเลยไอ้นาว” คือคำกล่าวของพี่แคลก่อนที่พี่แคลจะเดินไปเปิดประตูรถพี่โคมไฟพาฉันเข้ามานั่งในรถ พี่แคลเข้าไปน

“ไม่รู้หรอก ทะเลาะกันก่อน ร้องไห้หนีกลับบ้านไปกับเฮียไฟแล้ว” ผมเล่าไปตามความจริง พี่ชายของผม ครอบครัวของผมรู้อยู่แล้วว่าผมรักหัวหอม รู้อยู่แล้วว่านี่คือลูกสะใภ้คนเล็กของบ้าน ซึ่งทุกคนใจดีกับหัวหอมมากคือถ้าคนฉลาดมากก็จะรู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร แต่นี่เธอฉลาดน้อยไงครับ เธอก็เลยไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองหนึ่งเหตุผลที่เธอไม่กล้าคิดก็คงเพราะความปากหมาของผมด้วยนั่นแหละ“อะไรวะ นี่กล้าให้เมียหนีกลับบ้านไปกับไอ้ไฟที่เป็นแฟนเก่าเนี่ยนะ ไม่หวงแล้วเหรอ” พี่ชายของผมมันแซะ“หวง แต่ถ้ายังคุยก็มีแต่จะเดือดใส่กัน นี่ก็ปะทะกันไปรอบนึง ก็เลยปล่อยไปก่อน กะว่าช่วยงานศพลูกขวัญแล้วถึงจะให้แม่ไปคุยกับบ้านนู้น เอาแบบหนีไม่ได้”“ระหว่างนั้นไม่กลัวว่าหอมจะชอบคนอื่นหรือไง”“หอมไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้ามันมี มันมีไปนานแล้ว มันไม่อยู่ให้นาวแกล้งหรอก”“มึงก็โรคจิต ชอบแกล้ง ชอบขรึม ชอบโหด สมน้ำหน้าติดด่านแม่ยาย ยังดีนะที่พ่อตามึงเป็นซี้กับพ่อเรา ไม่งั้นมึงหนักแน่” เฮียโอพูดมามันก็ถูก ยังดีนะที่พ่อของเราทั้งสองค่อนข้างสนิทกันบ้าง ไม่งั้นคงงานหยาบมาก“โอ๊ย เลิกคุย ปวดหัว” ผมบอกพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินขึ้นห้องความจริ

งานศพลูกชายของขวัญผ่านพ้นไป โดยที่เมียสุดที่รักของผมยังไม่กลับมา ด้วยเหตุผลที่ว่าถนนเส้นเข้าเมืองถูกต้นไม้ใหญ่ล้มทับจนถนนขาด เธอก็เลยต้องอยู่ที่นั่นไปก่อน และเราสองคนยังไม่ได้คุยกันสักครั้ง ตั้งแต่เธอร้องไห้กลางสายฝนในวันนั้นผมทำได้แค่ไปทำงาน เพื่ออนาคตของเราทั้งคู่และกลับบ้านมานอนเพื่อให้ในหนึ่งวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วผมบอกที่บ้านของผมให้ไปคุยกับครอบครัวของหัวหอมแล้ว แม่ของหัวหอมค่อนข้างไม่พอใจที่ทางครอบครัวของผมไปทาบทามลูกสาวคนโตมาเป็นสะใภ้คนเล็กของที่บ้านถ้าจะพูดแบบภาษาชาวบ้านก็คือ แม่ยายเหม็นหน้าผม ถ้าได้ผมเป็นลูกเขย แต่ถ้าเป็นเพื่อนของลูกสาวอันนี้คือคุยกันได้แล้วสาเหตุที่เหม็นหน้าก็เพราะไม่อยากให้เป็นอย่างที่ชาวบ้านนินทา และอีกหนึ่งเหตุผลก็เพราะว่าผมกับของขวัญเคยเป็นแฟนกันแม่ของหัวหอมจึงรับไม่ค่อยได้ ซึ่งผมก็อธิบายไปตามความจริงทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีครับ เนื่องจากว่าแม่และพ่อของผมพูดหว่านล้อมจนสำเร็จตอนนี้ก็คือรอและรอได้ยินมาว่าจะกลับมาวันนี้กันที่ผ่านมาไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เห็นหน้า ผมโคตรคิดถึง“มึงจะเลิกทำจริงอะ ไม่ทำเฉพาะวันหยุด” พี่เฟย์หัวหน้างานของผมถามเมื่อวันนี