บททั้งหมดของ So bad พี่ชายข้างบ้าน: บทที่ 121 - บทที่ 130

“ทำไมวะ” นาวพูดเสียงเอื่อยเฉื่อย“ตื่นตอนไหน” ฉันปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในห้อง อาการของนาวตอนนี้ฉันไม่ควรหนี เพราะนาวมันอาจจะวิ่งตามและส่งเสียงดัง ลูกค้าในร้านได้ยินจะซวยกันหมด เพราะถ้าฉันปล่อยให้เหตุการณ์เป็นแบบนั้น เรื่องคงได้เข้าถึงหูแม่ของฉันแน่นอน“คือชีวิตมึงนี่...ขาดผู้ชายไม่ได้เลยเหรอวะ” นั่นไง เริ่มแล้วไม่ฟังที่ฉันถาม แล้วยังพูดหาเรื่องกัน“อะไร?”“กูก็เข้าใจว่ามึงเหงา แล้วก็คงจะ...เงี่xน” นาวลุกจากเก้าอี้ค่อย ๆ เดินมาหาฉันอย่างเชื่องช้า “แต่ว่าละเว้นพี่กูไว้หน่อยจะเป็นไร หรือชอบแบบเอาน้อง เอาพี่ เอาพร้อม พร้อมกัน... แบบนี้เหรอวะ”พูดแบบนี้แสดงว่าอาจจะลงไปเห็นฉันคุยกับเฮียโอเหรอ?หรือมโนไปเอง แล้วแบบหาเรื่องทะเลาะกัน“เกินไปนะนาว พูดเหมือนกูใจง่ายขนาดนั้น” ฉันเอ่ยเสียงสั่น“แล้ว...” นาวเว้นวรรคคำพูดเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน เราสองคนสบตากัน ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาว่า “แล้วที่มาอยู่ตรงนี้มึงไม่ง่ายเลยหรือไง เย็xกับกูกี่รอบแล้ว คิดหน่อยดิ มีสมองมั้ยวะ”นาวดันฉันติดกับกำแพงห้อง ใช้นิ้วจิ้มย้ำ ๆ ที่หน้าผากของฉัน จังหวะที่นาวจิ้มมาฉันไม่ทันตั้งตัวหัวจึงชนกับกำแพงแต่เวลานี้ที่หัวไม่เ

“อื้อหือ ขนาดนี้เลยเหรอวะไอ้นาว” เสียงแว่ว ๆ เหมือนเสียงของโมมั้ยนะ“อย่าเสียงดัง เลื่อนประตูปิดไว้” แต่นี่เสียงของนาวแน่ ๆ“นี่มันรู้ยัง” เสียงโมอีกแล้ว“โง่แบบนั้นเคยรู้อะไร” หมายถึงใคร ฉันเหรอ? จะใช่เหรอ?เดี๋ยว ๆ ฉันว่าฉันหลับอยู่ห้องของนาวนะแล้วประเด็นคือ...เสียงของโมมาได้ไงไวกว่าความคิดคือฉันลืมตามองแล้ว ที่ระเบียงมีผู้ชายสองคนกำลังคุยกัน คุยอะไรไม่รู้ฉันไม่ได้ยินแล้วเพราะว่าประตูกระจกถูกเลื่อนปิดทั้งสองคนดูดบุหรี่ คนหนึ่งคีบไว้ที่นิ้วมือหลังจากที่ยกสูบเข้าปอดไปแล้วอีกคนคาบไว้ที่ปากเพราะมือกำลังสะบัดกางเกงบอลตาก ซึ่งเป็นกางเกงตัวเดียวกับที่เปื้อนเมนส์ในห้องน้ำ เบนสายตาไปอีกนิดมีกางเกงในตากอยู่ด้วย มันคือกางเกงในที่ถอดไปรอบเดียวกับกางเกงเปื้อนเมนส์เดี๋ยวนะ ฉันควรจะตกใจเรื่องไหนก่อนดี ควรตกใจที่โมมันมาเจอฉันนอนอยู่บนเตียงของนาว หรือตกใจที่นาวซักกางเกงเปื้อนเมนส์ให้ฉันฉันว่าเรื่องไหนก็น่าตกใจทั้งนั้นนะในเวลานี้และในตอนนี้นาวก็เดินเข้ามาในห้องแล้ว“ปวดท้องหนักมั้ย” นาวเดินมานั่งที่ข้างกายฉันและคว้ามือฉันไปกอบกุมไว้ ฉันทำยังไงน่ะเหรอ ก็นิ่งไงคะ ในเมื่อโมมันกำลังเปิดประตูกระจกเ

“พรุ่งนี้วันเกิดกู ไปมั้ยหอม กูได้ข่าวว่ามึงโสด” จ๊ะโอ๋คนเดิมอีกแล้วค่ะ เวลานี้ย้ายมาเรียนอีกห้อง หมดวิชานี้ก็เลิก“ข่าวไว” ฉันพูด“มึงไม่เคยสังเกตต่างห่าง กูจะเตือนก็กลัวมึงไม่เชื่อ เห็นพวกมึงอยู่กลุ่มเดียวกัน” จ๊ะโอ๋กระซิบฉัน“อืม ต้องเห็นกับตาไง”“แล้วไม่เสียใจเหรอวะ” จ๊ะโอ๋นางนั่งเอาคางเกยกับโต๊ะเรียนและหันมาถามฉัน ไม่ได้ถามดังหรอกค่ะ ถึงจ๊ะโอ๋จะเป็นคนชอบเสียงดัง แต่บางเรื่องนางก็กระซิบเป็นอยู่นะคะ“เสียความรู้สึกมากกว่า”“เออ อีดอก เหมือนผู้ชายน้อย ต้องมาเอาผัวเพื่อนอะไรแบบนี้”“พอเถอะ อย่าพูดถึงเลย อยากลืม”“ได้กันยังวะ มีคนลือมาว่ามึงไม่แซ่บเท่ามัน ไอ้ต่อเลยไปแอบแซ่บกับมันแทน”“ไม่เคยมีอะไรด้วย”“ถามจริง” จ๊ะโอ๋ทำหน้าแตกตื่น“อืม เลิกถามได้ละ”“งั้น... หาใหม่แม่ง สรุปไปนะวันเกิดกูอะ ร้านเหล้าริมเล เมาแล้วเลื้อยลงน้ำ”“เพิ่งหายเป็นเมนส์อะมึง ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว เดี๋ยวแม่ด่า”“เออ ๆ เข้าใจ เดี๋ยวเมาเผื่อ”“อย่าเมามากเดี๋ยวผู้ลาก”“นั่นจุดประสงค์การจัดงานของกูเลยนะมึง”“ลืมไป ระวังผัวรู้ด้วยอะ”“ทางโปร่ง ถ่างขาได้สบาย ที่มึงหยุดไปอะ กูเลิกกับผัวแล้วจ้า”“อ้อ งั้นก็ลุยจ้ะ”“แน่น๊อ

“วันนี้นอนบ้านนาวนะ” เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถาม หรือเอ่ยขอกันนะ“อืม หิวข้าวแล้วจะไปได้ยัง”ก็ต้องนอนนี่มั้ย ให้นอนคอนโดน้ำขิงคงไม่ไหวหรอก ไม่พร้อมขนาดนั้น“กินไร” นาวถาม“ร้านป้าหน้าวิท’ลัยไง”“งั้นก็ไปแปรงฟัน” นาวดันตัวเองขึ้นพร้อมกับดึงกางเกงที่ร่นไปอยู่ตรงเท้าขึ้นมาสวม“แปรงทำไม แปรงไปแล้ว”“กินน้ำไปตั้งเยอะ ไม่ล้างปากเหรอหื้ม?” อืม ลืมไปเลย“แล้วจะย้ำทำไม” ฉันว่า“เอ้า ผิดเฉย”ฉันไม่ได้เถียงอะไรนาวออกไปอีก ฉันเดินเข้ามาในห้องน้ำ และแปรงฟันใหม่อีกรอบ ล้างหน้าใหม่ด้วยเลยล่ะ เสียเวลามาแต่งหน้าอีก นาวนะนาว“แต่งบาง ๆ ก็พอ” ส่งเสียงมาจากด้านนอกระเบียงเมื่อเห็นฉันนั่งเตรียมเครื่องสำอาง คือไม่ได้แต่งอะไรมาก แล้วจะรีบมาห้ามฉันทำไม นาวออกไปดูดบุหรี่หน้าระเบียงค่ะเมื่อฉันแต่งหน้าเสร็จ ฉันจึงเดินออกมาเรียกนาวที่ยืนกดเกมในโทรศัพท์ของฉัน สรุปยังแลกกันใช้ ด้วยเหตุผลที่ว่าจะเล่นเกม“อีหอมมีเรื่องเม้าท์มอยจ้า” นี่เพิ่งจะหมดคาบที่ 2 เสียงของจ๊ะโอ๋ก็ดังมาแต่ไกลพร้อมกับตัวที่กำลังวิ่งมาทางฉัน สักพักเดียวก็นั่งลงข้างฉัน“อะไรอีก” ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงล้วงเอาของขึ้นมาให้จ๊ะโอ๋ “ขอให้มีความสุข”“อีดอก!!!

“อืม ไปมั้ย”“ไม่ไป ซื้อมาเผื่อด้วย เอาหมี่ขาวไก่ปนหมูสองถุง แวะซื้อมะระมาด้วย” เป็นคำตอบที่ออกไปทางคำสั่ง ซึ่งออกจากปากของนาว จากนั้นนาวก็ลากฉันขึ้นห้อง ฉันได้ยินเฮียโอโวยวายด่าน้องชายของตัวเองแต่ใด ๆ แล้วไม่ได้ทำให้นาวสะทกสะท้านและเพราะเราเป็นเพื่อนกัน ทำให้นาวรู้ว่าฉันชอบกินอะไรเวลาที่ไปร้านไหน ง่าย ๆ ก็คือเคยไปกินด้วยกัน แล้วฉันสั่งแบบนั้นเป็นประจำซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาจดจำ หรือว่ามันบังเอิญเข้าห้องมาได้นาวก็หยิบโน้ตบุ๊กมาวางที่เตียงนอน วางโทรศัพท์ของฉันไว้ข้าง ๆ ค้างหน้าจอที่นาวคุยกับโมไว้ นาวเดินเข้าห้องน้ำ เหมือนปฏิกิริยามันไปเอง ฉันนั่งลงที่เตียงคว้ามือถือขึ้นมาอ่าน คือการพูดคุยระหว่างนาวและโมเกี่ยวกับโพรเจกต์จบที่จะต้องดำเนินต่อไปแม้ว่ากลุ่มของเราจะแตกกันแล้วก็ตามมีการแบ่งงานมาอย่างชัดเจน โดยที่ว่าเมื่อต่างคนต่างทำหน้าที่ที่ถูกมอบหมายเสร็จแล้วจะเอางานมารวมกัน เช็กดูเพื่อความแน่ใจว่าทุกอย่างถูกต้องตามที่ได้เคยคุยกันเอาไว้ จากนั้นก็นำไปส่งอาจารย์ อาจารย์ตรวจแล้วให้ผ่านเท่ากับจบปี 3 แยกย้าย เตรียมเริ่มชีวิตใหม่โอเคแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่มีอะไรยุ่งยาก ขอแค่มีความอดทนก็พอเรื่อง