บททั้งหมดของ So bad พี่ชายข้างบ้าน: บทที่ 141 - บทที่ 150

“ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นเพราะว่าต่อทะเลาะกับที่บ้าน ต่อกินเหล้าเมาแล้วไม่อยากกลับบ้านก็เลยคิดไปค้างที่หอขิง แล้วต่อก็เห็นขิงเป็นหอม ต่อกับขิงก็เลยมีอะไรกัน เช้ามาขิงบอกว่าจะไม่บอกใคร จะปิดเป็นความลับ แต่ขิงบอกว่าอย่าทิ้งขิงได้มั้ย ขิงยอมอยู่ในที่ของขิง และถ้าต่อไม่ยอมทำอย่างที่ขิงขอ ขิงจะบอกหอมเรื่องที่ต่อทำกับขิง”“ต่อก็เลยตามน้ำ คิดว่าหอมโง่”“ต่อไม่อยากให้หอมเสียใจ”“ที่หอมเสียใจเพราะโดนเพื่อนหักหลัง หอมแค่ไม่เข้าใจว่าถ้ารักกันชอบกัน ทำไมถึงไม่มาบอกหอมดี ๆ หอมพร้อมที่จะเข้าใจ ไม่ใช่มาสวมเขาให้กัน”“ต่อขอโทษ ขอโทษนะหอม”“ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว เราต่างก็แยกย้ายกันใช้ชีวิตของเรา แล้วหอมก็มีเรื่องผิดกับต่อเหมือนกัน เรื่องเกิดสามสี่วันก่อนที่หอมจะเห็นต่อกับขิงอยู่ด้วยกันที่หอของขิง ตอนนั้นที่หอมไม่ได้บอกเพราะไม่อยากให้กลุ่มของเราขุ่นเคืองระหว่างทำโพรเจกต์ หอมคิดว่าโพรเจกต์จบเรียบร้อยก็จะบอกต่อว่าหอมทำผิดกับต่อ”ฉันถือโอกาสนี้สารภาพบาปกับต่อไปในตัว ถือว่าเราสองคนจะได้ไม่ติดค้างต่อกันอีก“ครับ ต่อเข้าใจ ต่อรู้ว่าหอมไม่เต็มใจ”“อืม มันคงเป็นกรรมของหอมที่หอมต้องชดใช้นั่นแหละ ช่าง

“ที่เอ็งพูดแม่ก็เข้าใจ แต่แม่ก็ยังอยากให้เอ็งมีแฟนไง พวกมันจะได้เลิกพูดเรื่องที่เอ็งมีผัว 2 คนสักที” ฉันอยากจะจับหัวตัวเองทึ้ง ๆ แล้วทุ่มกับกำแพงจริง ๆ เลยอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมันเป็นคนพูด ทำไมถึงได้คิดอกุศลแบบนี้ เป็นผู้ใหญ่แต่ตัวหรือไง สมองหยุดพัฒนาเหรอ“จะบ้าตายกับแม่จริง ๆ” ฉันตัดพ้อ“แม่เป็นห่วงไง ให้พวกมันว่าเรื่องอื่นยังดีกว่ามาพูดเรื่องนี้”“แม่ แม่มั่นใจได้เลยว่าชีวิตนี้หนูจะมีผัวแค่คนเดียว จะเอาลูกเขยมาให้แม่แค่คนเดียว ข่าวลือหนาหูที่ไม่มีมูลอะไรแม่อย่าใส่ใจเลยหนูขอร้อง” ฉันพูดและโผเข้ากอดแม่อยากให้แม่เชื่อใจฉันบ้าง“เออ ๆ ทำให้ได้อย่างที่พูด แต่ขออย่างเดียวเลยนะ” แม่หอมที่กลางหน้าผากของฉันก่อนจะผละกอดออกและจ้องหน้าฉัน“อะไรจ๊ะ” ฉันแสร้งยิ้มทั้งที่ตอนนี้ยิ้มไม่ออกสักนิดคือไม่เข้าใจว่าจะแคร์อะไร แค่ขี้ปากชาวบ้าน“ขอแค่ลูกเขยข้าอย่าเป็นไอ้โมกับไอ้นาวก็พอ”“อะไรแม่ แม่ตั้งแง่อะไรกับเพื่อนหนูเนี่ย”“ไม่ได้ตั้งแง่ แต่ถ้าแค่เพื่อนก็คือแค่เพื่อน เพื่อนกันน่ะคบกันนานที่สุดแล้ว”“ไม่ใช่ว่ากลัวเข้าคำชาวบ้านเขาหรอกนะ”“ทำนองนั้น แล้วไอ้ขวัญก็เคยเป็นแฟนไอ้นาว ถ้าไอ้นาวคบกับเอ็งมัน

สายวันต่อมา...ตอนนี้ฉันอยู่แมคโครกับแม่และพี่โคมไฟ มาซื้อของเข้าร้านอย่างที่แม่บอกไว้เมื่อคืน มาได้ประมาณ 2 ชั่วโมงแล้ว แม่ฉันเดินวน ๆ อยู่ในแมคโครนี่แหละนี่ล่าสุดเดินไปดูของสด บอกให้ฉันคิดเงินแล้วออกมารอที่รถกับพี่โคมไฟตั้งแต่มาฉันกับพี่โคมไฟเรายังไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ เมื่อเช้าเขาก็มาใส่บาตรด้วย ตามคำชวนของแม่ฉันดูเอาเถอะแม่ของฉัน บทจะบุกก็เอาซะฉันตั้งตัวไม่ทัน“น้ำครับ” พี่โคมไฟยื่นขวดน้ำปล่าที่ซื้อมาให้ฉัน“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับน้ำมาดื่ม และพูดอีกว่า “แม่ช้าก็เลยลำบากพี่เลย”แม่ช้าจริง ๆ ฉันเดินจนปวดขาไปหมด ไม่เข้าใจว่าแม่ไม่ปวดขาบ้างหรือไง“ไม่ลำบากหรอก พี่มากับแม่บ่อยแล้ว” พี่โคมไฟยิ้มอ่อนโยน ในขณะที่ฉันยิ้มไม่ออก“หอมนึกว่าเราคุยกันเข้าใจแล้ว” ฉันตัดสินใจพูดออกมาฉันไม่ชอบความอึดอัด ไม่ชอบให้ชีวิตยุ่งยาก แค่ลำพังมีนาวในชีวิตฉันก็ปวดหัวเพียงพอแล้วแล้วถ้าบางคนถามว่า ทำไมกับพี่โคมไฟฉันเลือกพูดตรง ๆ ทีกับนาวยอมซะทุกอย่าง คำตอบของฉันก็คือ พี่โคมไฟเขาพูดง่ายกว่านาวเยอะพูดตามตรงก็คือเขาพูดรู้เรื่องกว่านาวที่เหมือนจะไม่รับรู้อะไร“เฮ้ย! หอมอย่าเข้าใจผิด”“หอมเข้าใจตรงไหนผิด แม่บอกว่า

ฉันกลับมาถึงบ้านตอนบ่ายสี่โมง เกือบห้าโมงเย็น ตอนนี้พี่โคมไฟกำลังขนของเข้าร้าน ฉันก็ช่วยด้วยเช่นกัน“อยู่กินข้าวที่นี่สิไฟ” พ่อของฉันที่เพิ่งจขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านเอ่ยชวนพี่โคมไฟ“ขอบคุณครับพ่อ” พี่โคมไฟยิ้มหน้าบาน เมื่อก่อนนะเรียกครูพูลศักดิ์ แต่เดี๋ยวนี้เรียกพ่อไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มเรียกตั้งแต่เมื่อไหร่ใช้เวลาขนของอยู่สักพักใหญ่ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เหลือแค่ทยอยเติมของในร้าน ซึ่งหน้าที่นี้เป็นของฉัน และจะเริ่มพรุ่งนี้“ใครมาน่ะ” แม่เอ่ยถาม ด้วยว่าได้ยินเสียงรถ“ไอ้โมน่ะแม่ หอมนัดกับมันไว้ว่าจะไปคลองถมด้วยกัน” ฉันรีบเดินไปหน้าบ้านเพื่อต้อนรับเพื่อน“แม่หวัดดีครับ” โมเดินเข้ามาสวัสดีแม่ฉัน ส่วนพ่อเดินไปรดน้ำต้นไม้หลังบ้านแล้ว“เออ ๆ ว่าแต่ไปกันกี่คน”“หอมจะ 20 แล้วนะแม่ แล้วนี่ก็เพื่อนตั้งแต่เด็ก” เพราะรู้ไงว่าแม่จะพูดอะไร ฉันก็เลยต้องพูดดักเอาไว้ก่อน“อ้างเพื่อน ๆ แต่ไม่เคยมีแฟนกันสักที ชาวบ้านชาวช่องเขาพากันพูดไปถึงไหนต่อไหนแล้วรู้กันบ้างมั้ย” นี่แม่ยังไม่จบเรื่องเมื่อคืนทั้งที่ฉันพูดจนน้ำลายแฉะฉันกับโมหันมองหน้ากันแล้วอมยิ้มฉันนี่ได้แต่คิดในใจว่า ‘โมเอ้ย คราวซวยมึงแล้ว’“อ

สองอาทิตย์ต่อมานับตั้งแต่ที่ฉันและนาวไปคลองถมด้วยกัน เราสองคนยังไม่ได้เจอกันอีกเลย เพราะว่านาวเริ่มทำงานกับพี่เฟย์ในเช้าวันถัดมา เขาต้องเรียนรู้งานหลาย ๆ อย่าง ทำให้ไม่มีเวลามาถือสายค้าง กลับถึงบ้านบางทีก็สองทุ่มสามทุ่ม นั่นเป็นเวลาที่ค้างสายกันได้ และส่วนมากนาวจะโทรมาแล้วหลับมากกว่าเราถือสายกันจนเช้า และฉันมีหน้าที่ตัดสายและโทรปลุกนาวให้เขาแต่งตัวไปทำงานให้ทัน เป็นแบบนั้นมาตลอดสองอาทิตย์นาวทำงาน ส่วนฉันช่วยแม่ขายของที่ร้าน และแน่นอนว่าเจอบรรดาลูกค้าขี้คุยพยายามเสาะหาเรื่องมาถามฉันเพื่อเอาไปเป็นบทสนทนาในวงขี้นินทาอ้อ ดูเหมือนว่าแม่ของฉันจะเลิกเชียร์พี่โคมไฟแล้ว คงเพราะพี่โคมไฟบอกว่ามีแฟนแล้วแต่ว่าถึงจะไม่เชียร์พี่โคมไฟก็ใช่ว่าจะไม่เล็งคนอื่น ๆ ที่เข้าตาแม่นะ“อย่าแรดอะ” และนี่คือคำอวยพรยามเช้าจากนาวเรื่องของเรื่องวันนี้ฉันจะไปเชียร์โมเตะบอลระดับคัดเลือกของกลุ่ม และตอนนี้ฉันกำลังแต่งตัว ในขณะที่นาวก็ลุกมาแต่งตัวเตรียมไปทำงานเช่นกัน“สามวันมานี้พูดแต่คำนี้”“เตือนไง เดี๋ยวจะลืมว่ามีผัว”“ใครผัวใคร”“พูดแบบนี้ไม่ต้องไปดีมั้ยหอม”“ขึ้นเสียงทำไม แค่ถามว่าใครผัวใคร เวลาคนถามจะได้บอกถูก