All Chapters of ฟังเสียงรัก: Chapter 21 - Chapter 30

สองเดือนผ่านไปกับความรักที่ดูลงตัวของศาสตราวุธและรติชา เขาดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดีมากกว่าต้นไม้ที่เขารัก เพราะเมื่อเขาใช้หัวใจของเขาฟังเสียงหัวใจของเธอแล้ว มันบอกว่าเธอต้องการให้เขารักเธอเป็นที่หนึ่ง‘อิจฉาแม้กระทั่งต้นไม้’ ศาสตราวุธแอบนึกขำภรรยาไม่ได้ ถ้าเขานั้นแกล้งบอกว่ารักต้นไม้มากกว่าเธอ แล้วเธอก็จะหน้างอและงอนเขาอยู่อย่างนั้นทั้งวัน แต่เขาก็ง้อเธอได้สำเร็จทุกครั้งตามวิธีที่พี่ชายเคยสอนเอาไว้“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม สตรอเบอรี่เปรี้ยวๆ เป็นไง” ศาสตราวุธถามภรรยาในตอนเช้า“ไม่ค่ะ ตอนเช้าไม่อยากทานอะไรเปรี้ยวๆ” รติชาบอกเขา“แล้วเดือนนี้ประจำเดือนมาหรือยัง” เขาถามเธอด้วยความอยากรู้และลุ้นคำตอบอย่างตื่นเต้น“โธ่ พี่วุธ เฝ้าถามน้ำชาอย่างนี้มาสองวันแล้วนะคะ น้ำชาบอกแล้วไงคะว่าน้ำชายังไม่ท้องหรอกค่ะ ประจำเดือนก็คงมาในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว นี่อยากได้ลูกขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เธอบอกเขาแล้วหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของสามี“ก็พี่ฝันว่าได้ลูกชายกับลูกสาวฝาแฝด มาวิ่งเล่นกันในบ้านของเรา เรียก คุณพ่อครับ คุณพ่อขา สองคืนติดกันแล้วนะสิ” ศาสตราวุธบอกภรรยา“มิน่าล่ะ ถามน้ำชามาสองวันแล้ว” รติชาพูดแล้วไ

พ่อเลี้ยงโสภณไปที่ไร่เลิศประจักษ์ แล้วไปหายุทธนาที่สำนักงาน พนักงานที่ย้ายมาจากไร่สุวารักษ์ก็ยิ้มทักทายพ่อเลี้ยงโสภณกันเป็นการใหญ่ที่เขามาที่สำนักงานนี้เป็นครั้งแรกหลังจากที่ย้ายคนจากไร่ของเขามาทำงานร่วมกันกับไร่นี้เขานำขนมที่แม่เลี้ยงกานดาทำฝากให้พนักงานของตัวเองและคนของยุทธนาด้วย ทำเอาทุกคนดีใจมากกับขนมของฝากจากเขา ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปยังห้องทำงานผู้บริหารที่มียุทธนานั่งอยู่ยุทธนารู้สึกหวั่นใจเล็กน้อยที่พ่อเลี้ยงโสภณมากะทันหันแบบนี้ คงเป็นเพราะรติชากลับไปที่ไร่แล้วเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง จึงมาสืบข่าวถึงที่นี่“เราเข้าไปคุยในบ้านกับภรรยาผมด้วยดีไหมครับ” ยุทธนาบอก เพราะกลัวว่าจะตอบอะไรที่ไม่เข้าท่าออกไป“ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมตั้งใจมาชวนคุณยุทธนาเล่นหมากรุกด้วยกัน” พ่อเลี้ยงโสภณบอกแล้วเอากระดานหมากรุกที่เตรียมมาไปวางไว้ที่โต๊ะรับแขก“ดีเลยครับ นั่งเฝ้าห้องทำงานเฉยๆ กำลังเบื่ออยู่พอดี” ยุทธนาบอกแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก“จริงๆ ภรรยาผมอยากให้มาถามเรื่องที่นายพลสมเจษมาที่ไร่นี้ด้วย แต่ผมว่ามันคงไม่มีอะไร ไม่อย่างนั้นคุณศศิคงโทรไปเล่าให้ภรรยาผมฟังแล้ว ผมแค่อยากหาเรื่องมาเล่นหมากรุกกับคุณ

สมเจษตัดสินใจโทรไปที่ไร่เลิศประจักษ์เพื่อขอโทษที่เขาเข้าใจผิด ซึ่งศศิประภาที่เป็นคนรับสายก็บอกว่าไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรเขาเลย“ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับที่เข้าใจผิด” สมเจษบอกอีกครั้ง เขามีความเป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับผิดในสิ่งที่ตนเองทำ“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะท่านนายพล” ศศิประภาบอกแล้วยิ้มด้วยความดีใจปนโล่งอก“แล้วพอจะบอกข่าวดีได้หรือเปล่าคะ ว่าพ่อเด็กเป็นใคร” ศศิประภาถามอย่างใคร่รู้“พ่อเลี้ยงคำปองครับ งานแต่งงานก็ยังไม่ได้ตกลงกันเลยครับ แต่ว่าคงต้องรีบจดทะเบียนสมรสกันก่อน ตอนนี้ยายวิก็ไปอยู่ที่ไร่ของพ่อเลี้ยงคำปองแล้ว ทุกอย่างก็คงแล้วแต่เขาคุยกันเอง” สมเจษเล่าให้ศศิประภาฟัง“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ พ่อเลี้ยงคำปองเป็นคนดีมากจริงๆ ค่ะ ทำงานเก่งด้วย มีความเป็นผู้ใหญ่ สามารถดูแลหนูวิได้ดีแน่นอนค่ะ ท่านนายพลไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะคะ สบายใจได้” ศศิประภาพูดชื่นชมพ่อเลี้ยงคำปองตามที่เธอก็เคยได้ยินมา ถึงจะเป็นพ่อหม้ายขี้หลีอย่างที่คนอื่นพูดมา แต่เขาก็ทำงานเก่งมาก“ครับ อย่างไรถ้ามีงานแต่งงานผมจะเชิญไปนะครับ” สมเจษบอกก่อนที่จะวางสายไปศศิประภาหันไปเล่าให้ยุทธนาที่รอฟังอยู่ เขาเองก็พอปะติดปะต่อจากที่

รติชานั่งทำงานอยู่อย่างหงุดหงิด วันนี้เธอรู้สึกว่าแอร์ไม่เย็นเหมือนปกติ ทั้งๆ ที่ปรับอุณหภูมิลงมาถึงยี่สิบสององศาเซลเซียสแล้ว เธอรู้ตัวว่าตัวเองนั้นกำลังมีอารมณ์แปรปรวน ร้อนกว่าปกติ หิวอยู่ตลอดเวลาและชอบน้อยใจสามีอยู่บ่อยๆ แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เธอก็รำคาญตัวเองอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน“ปกติเวลาจะเป็นประจำเดือนเราก็ชอบเหวี่ยงแบบนี้อยู่แล้ว แต่ไม่หนักขนาดนี้ สองสามเดือนก่อนก็ยังปกติอยู่เลย” รติชาบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วตาโตเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้“ประจำเดือนมาล่าสุดเมื่อประมาณเกือบสามเดือนก่อน หรือว่า..”รติชาพึมพำเบาๆ แล้วเอามือปิดปากลูบท้องของตัวเองเธอลุกขึ้นแล้วออกจากสำนักงานไปหยิบกุญแจรถในบ้านเตรียมตัวจะออกไป พอหยิบกุญแจแล้วกำลังจะหมุนตัวกลับออกไปเธอก็หน้ามืดแล้วเซไปเกาะที่โต๊ะ ป้าจันทร์ที่อยู่แถวนั้นก็รีบมารับเธอเอาไว้ แล้วพยุงให้ไปนั่งที่โซฟารับแขก“คุณน้ำชาคงหมุนตัวเร็วไปค่ะ เลยหน้ามืด” แม่บ้านบอก“ขอบคุณนะคะป้าจันทร์” รติชาบอกแล้วดมยาดมที่แม่บ้านยื่นให้“จะรีบไปไหนคะ” แม่บ้านร่างท้วมถามอย่างเอ็นดู“จะเข้าไปคลินิกในอำเภอค่ะ”รติชาบอก“ไม่สบายเหรอคะ งั้นป้าโทรเรียกคุณวุธให้นะคะ”“ค่

รติชาไปฝากครรภ์ที่คลินิกทุกเดือน และทุกครั้งเธอจะให้ศาสตราวุธรออยู่ข้างนอก ไม่ให้ตามเข้าไปด้วย เพราะว่าเธอไม่อยากให้ศาสตราวุธรู้เพศของเด็กในครรภ์ เพื่อจะให้เขารอลุ้นเอง ทำให้ศาสตราวุธนั้นอยากรู้เป็นอย่างมากว่าลูกของเขาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง“ถ้าไม่บอกพี่แล้วเราจะเตรียมของใช้ลูกถูกได้อย่างไรล่ะ” ศาสตราวุธหาข้ออ้างมาพูดกับเธอ“ก็เตรียมไว้ทั้งชายและหญิงสิคะ จะไปยากอะไร พี่วุธก็ออกจะรวย” รติชาบอกเขา“โธ่น้ำชา บอกพี่เถอะ” ศาสตราวุธอ้อนภรรยา เข้าไปนั่งกอดเธอและลูบท้องที่นูนยื่นขึ้นมา“อีกสองเดือนเอง อดทนหน่อยสิคะ” รติชาบอกเขาแล้วยิ้มเอ็นดูสามี ที่พยายามจะรู้เพศของลูกให้ได้“รอลุ้นเอานะวุธ เสื้อผ้าของใช้ก็ซื้อมาทั้งสองเพศนั่นแหละแม่ว่า บ้านเราออกจะรวย อันไหนไม่ใช้ก็เอาไปบริจาคให้ลูกคนงานก็ได้ คนงานเราเยอะแยะ อย่างไรก็ได้ใช้ ไม่เสียเปล่าหรอก” ศศิประภาพูดช่วยลูกสะใภ้“ก็ใช่สิครับ แม่รู้กันกับเมียผมและแม่ยายแค่สามคน มีแต่พวกผมที่ต้องมานั่งลุ้นจนตัวโก่งกันแบบนี้” ศาสตราวุธบ่น ไม่เข้าใจว่าพวกผู้หญิงทำไมชอบความเซอร์ไพรส์กันนัก แล้วไม่ยอมเข้าใจผู้ชายอย่างพวกเขาเลยว่าไม่ชอบการเซอร์ไพรส์อะไรแบบนี้“