جميع فصول : الفصل -الفصل 50

พอตกบ่ายสโรชาก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวออกไปหาเพื่อนๆ ที่นัดกันไว้ หลังจากที่จบบทรักกับรามีนไป ก่อนจะมองค้อนใส่รามีนที่เอาแต่ตักตวงจากเธอจนเธอแทบจะหมดแรง “เดี๋ยวฉันไปส่งน่า อย่ามองฉันแบบนี้สิ” รามีนพูดออกไปก็รวบตัวร่างบางเข้ามากอด แล้วจูบที่ไหล่บางอย่างหวงแหน “ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี้ก็สายมามากแล้ว” สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้วลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปเอากระเป๋าสะพายมาใส่คล้องที่ไหล่ “เอารถฉันไปสิ” รามีนเอ่ยบอกออกไป เพราะไม่อยากให้สโรชานั่งแท็กซี่ “ไม่ล่ะค่ะ เอยไม่มีแรงขับแล้ว แล้ววันนี้คุณไม่ไปไหนหรอคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป เมื่อรามีนยังคงนอนเปลือยอยู่บนเตียง “ไม่ล่ะ ฉันปวดเอว” รามีนเอ่ยบอกก็แกล้งเอามือจับเอวให้สโรชาดู “คนบ้า เอยไปก่อนนะคะ แล้วเย็นนี้เจอกันค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกก็เดินออกไปอย่างเขินๆ รามีนก็มองตามอย่างมีความสุข ที่เขายอมให้ออกไปก็เพราะเห็นใจเสียงครางของเธอหรอกนะ รามีนคิดในใจก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำบ้าง ด้านสโรชาก็นัดกับนาตาชาไว้ที่ร้านอาหารในห้างแห่งหนึ่ง พอถึงร้านเธอก็รีบเข้าไปจนเห็น ปัทมาและโตมรกำลังนั่งอยู่กับนาตาชาอยู่ก่อนแล้ว “กว่าจะมาได้นะแม่คุณ พว

“หึ เลขาหรอคะดูคุณทำตัวตีเสมอเจ้านายดีนะคะ รวีว่าคนแบบนี้รามไม่น่าจะเอามาเป็นเลขาเลยนะคะ” รวีเห็นรามีนจะตอบเธอก็ชิงตอบออกไป เพื่อต่อว่าผู้หญิงตรงหน้า ที่เล่นก้มลงมาจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน นี่ก็คงคิดจะงาบรามอยู่แน่ๆ แกมาทีหลังอย่าหวังว่าฉันจะยอม รวีคิดในใจแล้วมองสโรชาอย่างไม่ยอม “ก็จริงอย่างที่คุณว่าแหละค่ะ คนแบบฉันไม่น่าจะเอามาเป็นเลขาก็จริง คุณรามเขาถึงได้เอามาเป็นเมียไงคะ แล้วที่ฉันต้องทำงานเลขาก็เพราะคอยดูพวกเหลือบไร ที่จะมาคอยกัดจิกสามีชาวบ้านเขาน่ะค่ะ ใช่ไหมคะคุณราม แล้วคุณเป็นใครหรอคะฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณคือใคร” สโรชาบอกไปด้วยเสียงเยาะเย้ยพร้อมกับย้ำให้รามีนตอบ ก่อนจะลงไปนั่งข้างๆของรามีน พร้อมกับเอามือสะบัดผมไปด้านหลังข้างหนึ่ง จนรอยแดงที่สโรชาเอาผมปิดไว้ โชว์หราต่อหน้าแฟนเก่าของรามีน “รอยนั่น อย่าบอกนะว่ารามเป็นคนทำ ทำไมรามถึงทำแบบนี้ได้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำกับเธอเลย คอยดูเถอะถึงทีฉันเมื่อไหร่จะเอาให้เยอะกว่าเธอเป็นร้อยเท่า ” รวีคิดในใจก็มองรอยที่คอและหน้าอกของผู้หญิงตรงหน้าอย่างหมั่นไส้ “ฉันชื่อรวี เคยเป็นคนรักของรามมาก่อน เธอคงจะเคยได้ยินชื่อฉันมาบ้างนะเพร

“ก็ช่างสิ ฉันไม่ชอบสายตาที่มันมองเธอ มันเหมือนจ้องจะกินเธออย่างไงอย่างนั้นฉันไม่ชอบ” รามีนยังคงพูดออกไปอย่างเอาแต่ใจ “เขาก็ได้แค่มองนี่คะ เฮ้อ วันนี้เอยไม่อยากช้อปปิ้งแล้วกลับกันเถอะค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้ววางเสื้อผ้าไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินออกมาจากร้านโดยไม่ได้สนใจรามีน “ถ้าเธองอนฉันเพราะเรื่องไอ้หมอนั่นละก็ คืนนี้เธอไม่ได้นอนแน่สโรชา” รามีนพูดตามร่างบางที่กำลังเดินออกไป จนสโรชาหยุดเดินทันที สโรชาที่ได้ยินรามีนพูดตามหลังก็ถึงกับชะงัก เมื่อรามีนพูดขู่เธออกมา แค่วันนี้ก็ช้ำจะตายแล้ว ถ้าขืนคืนนี้โดนลงโทษมีหวังพรุ่งนี้คงลุกไม่ขึ้น สโรชาคิดในใจก่อนจะหันไปหารามีนแล้วยิ้มให้กับเขา พร้อมกับเดินเข้าไปคล้องแขนของรามีนอย่างออดอ้อน “เอยเปล่างอนคุณรามสักหน่อย เอยแค่เมื่อยขาต่างหาก เอยจะไปงอนคุณเพราะเรื่องเมื่อกี้ได้ยังไงล่ะคะ” สโรชาเอ่ยบอกแล้วทำท่าทางออดอ้อนใส่รามีนอย่างเอาใจ “ฉันรู้ว่าเธอโกหกสโรชา กลับบ้านไปเรามีเรื่องต้องคุยกันยาว ทั้งเรื่องพี่ตะวันแล้วก็เรื่องของไอ้พ่อเลี้ยงเมื่อกี้ด้วย” รามีนเอ่ยบอกออกไปแล้วยิ้มใส่สโรชาเช่นกัน ก่อนจะหยิบชุดนอนที่เขาเลือกเมื่อกี้ไปจ่ายเงิ

“ไม่ได้ทำอะไร พี่รีบๆบอกมาเร็วสิ” รามีนบอกไปก็เร่งมือกับแก่นกายเร็วขึ้น ก่อนจะละมือจากแก่นกายแล้วกระโจนเข้าไปหาสโรชาที่กลั้นเสียงครางอยู่ พร้อมกับดูดเลียยอดถันของสโรชาแรงๆ เพื่อให้เธอครางออกมาดังๆ “ไม่ได้ทำได้ยังไง ฉันได้ยินเสียงครางอยู่ ไอ้ราม” ตะวันเอ่ยบอกออกไปอย่างไม่ยอม เขาต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้ “อ้ะ คุณราม พอแล้ว เอยบอกแล้วค่ะ อ้ะ ซี๊ด เอยยอมแล้ว อ้ะ อ้า” สโรชาเอ่ยบอกออกไป เมื่อเธอทนต่อความเสียวและความอายต่อพี่ชายไม่ไหว จึงเอ่ยบอกออกไป “ไอ้ราม เอยเป็นน้องสาวแท้ๆของฉันเอง แกอย่ารุนแรงกับน้องฉันนะโว้ยไอ้ราม ได้ยินไหมวะ” ตะวันตอบออกไป เพราะไม่รู้จะโกหกรามีนไปเพื่ออะไรอีกแล้ว ยิ่งได้ยินน้องสาวครางออกมาแบบนั้น เขาจึงรีบบอกออกไป เพราะกลัวรามีนจะไม่ทะนุถนอมน้องสาวของเขา เฮ้อ ถ้าเขาอยู่ไทยล่ะก็รามีนไม่ได้แอ้มน้องสาวเขาแน่ ตะวันคิดในใจอย่างเจ็บใจ ที่ตอนนี้รามีนมันใจกล้าโทรมาตอนกำลังทำรักกับน้องสาวของเขา ไอ้นี่มันหื่นไม่เลือกที่ไม่เลือกเวลาจริงๆ ตะวันคิดในใจ “แน่ใจนะพี่ ว่าพี่น้องกันจริงๆ” รามีนเอ่ยถามออกไปแล้วละจากเต้างามของสโรชา “จริงค่ะ วางก่อนนะคะ อ้ะ พ่อเลี้ยงวางก่อน

“เอ๊ะ คุณเอยก็ลืมโทรศัพท์ไว้นี่” มาริสาพูดออกไป แล้วหยิบโทรศัพท์ตรงเบาะนั่งของสโรชาขึ้นมา จนข้อความบนหน้าจอที่ค้างอยู่เด้งขึ้นมาจนมาริสาตกใจ “พี่รามกับคุณเอยมีอะไรกันจริงๆด้วย” มาริสาพูดแล้วถือวิสาสะกดอ่านทันที เพราะอยากจะให้แน่ใจว่าสโรชากับพี่ชายของเธอมีอะไรกันจริงๆ “ทูนหัวของบ่าว” มาริสาอ่านชื่อของคนส่งที่เป็นรูปของพี่ชาย แล้วยิ้มขำๆกับชื่อที่สโรชาตั้งให้กับพี่ชาย ก่อนจะเปลี่ยนใจไม่อ่านเพราะแค่นี้ก็พอจะเดาได้แล้ว “แบบนี้ก็เข้าทางริสาสิคะ งานนี้คุณเอยได้เป็นพี่สะใภ้ของริสาจริงๆแล้วล่ะค่ะ” มาริสาเอ่ยพูดก็เอาโทรศัพท์ของสโรชาวางไว้ที่เดิม ก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินออกไปหาพีรพลที่รอเธออยู่ ด้านรามีนที่เห็นสโรชาอ่านแล้วไม่ตอบก็ฉุนหนักจนกำโทรศัพท์แน่น ที่สโรชาไม่ยอมตอบข้อความของเขา “สโรชา เธอคิดจะปั่นหัวฉันใช่ไหม” รามีนพูดไปก็ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะลุกพรวดออกไปเข้าห้องประชุมด้วยอารมณ์ครุกครุ่น ด้านสโรชาพอคุยธุระกับนาตาชาเสร็จ ก็ถูกขอร้องให้มาช่วยดูชุดแต่งงานที่ห้องพักของโรงแรมพร้อมกับอาชาที่ตามมาด้วยเพราะต้องรอมาริสาอยู่ที่นี่ แต่ดันไปชนกับเด็กน้อยที่ถือแก้วน้ำหวา