All Chapters of นางซินเริงรัก: Chapter 61 - Chapter 70

เช้ามืดของอีกวันประมาณตีหนึ่งกว่าๆ ตะวันที่ลงเครื่องบินมาปุ๊บก็พาลีน่าและไลลาลูกสาวคนเดียวไปพักที่คอนโด โดยในห้องก็ปราศจากร่างของน้องสาว โชคดีที่เขาจ้างแม่บ้านคอยมาทำความสะอาดทุกวัน ไม่งั้นห้องนี้คงร้างไปแล้ว “ลีน่า พี่จะไปตามยัยเอยก่อนนะ เรากับลูกพักผ่อนรอพี่กลับมานะ แล้วเราจะได้ขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่ต่อตอนบ่าย” ตะวันเอ่ยบอกภรรยาคนสวยออกไป เขาจะต้องไปตามตัวยัยน้องแก่แดดกลับมา แล้วลากตัวไปสั่งสอนที่เชียงใหม่ แล้วปล่อยให้ไอ้หื่นรามมันทรมานอยู่ที่นี่ เพราะคนอย่างมันรักงานขนาดนั้นคงไม่หนีงานไปหาน้องสาวของเขาได้แน่ ตะวันคิดในใจ “ไปสายๆดีกว่าไหมคะ ไปตอนนี้ใครจะมาเปิดประตูให้คะ” ลีน่าเอ่ยบอกออกไปเพราะนี่ก็กำลังจะตีสอง เธอเข้าใจว่าตะวันห่วงน้องสาวแต่นี่มันมากเกินไปลีน่าคิดในใจ “อืม ก็ได้ พรุ่งนี้เช้าก็ได้” ตะวันเอ่ยบอกออกไป เพราะนี่ก็ตีสองอยู่ สองคนนั่นคงจะหลับสบายไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เช้าก็ยังไม่สาย ตะวันคิดในใจก็โอบเอวภรรยาคนสวยเข้าไปนอนในห้องนอนที่ตอนนี้ลูกสาวของเขากำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ “ถึงไม่ถึงก็แวะข้างทางก็ได้ โรงแรมเยอะแยะ” รามีนพูดออกไป พร้อมสายตาที่มองอย่างเจ้

“ถ้าฉันไม่รู้จักแกมาก่อนละก็ แกคิดว่าแกจะได้มาพูดแบบนี้ต่อหน้าฉันไหมวะไอ้ราม ตอนนี้แกหยุดพูดอะไรเลี่ยนๆก่อนได้ไหม ฉันรำคาญ” ตะวันเอ่ยบอกแล้วนั่งลงดังเดิม เพราะเขารู้จักนิสัยของรามีนดีกว่าตัวมันด้วยซ้ำ เขารู้ว่ามันรักน้องสาวของเขาจริงๆ เขาถึงไม่ได้ทำอะไรรามีน อีกอย่างน้องสาวของเขาก็ดูมีความสุขเมื่ออยู่กับรามีน แค่นี้เขาก็พอใจแล้วที่น้องสาวได้มีคนที่รักคอยดูแล ตะวันคิดในใจ “พี่ก็ทำตัวให้ชินสิ เพราะผมจะทำแบบนี้ไปจนแก่” รามีนเอ่ยพูดแล้วจับมือของสโรชามากุมไว้ “เฮ้อ ยัยเอยพี่ให้เวลาแกลาไอ้น้ำเน่านี่ยี่สิบนาที เพราะพี่จองไฟท์บินตอนเที่ยงไว้แล้ว” ตะวันถอนหายใจแล้วเอ่ยบอกออกไปอย่างมัดมือชก “เตรียมตัวมาเลยสินะ ก็ได้ผมยอมให้ครั้งหนึ่ง” รามีนเอ่ยบอกออกไป แล้วจูงมือสโรชากลับเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที โดยมีตะวันมองอย่างอึ้งๆ “นี่ฉันใจดีเกินไปรึเปล่าวะ” ตะวันพึมพำออกมา ก็เดินออกไปหาลีน่าและลูกสาวที่อยู่ด้านนอก พอรามีนและสโรชาเข้ามาในห้องนอน ก็ประตูปิดปุ๊บรามีนก็โอบกอดสโรชาทันที “พี่ไม่อยากให้เอยไปเลย พี่คิดถึง พี่อยากอยู่กับเอยทุกๆวัน” รามีนเอ่ยบอกก็กอดสโรชาแน่นขึ้น พึ่งจะดีกันเ

พอมาถึงรีสอร์ทของอาชา พนักงานก็มาทำความสะอาดเสร็จพอดี ทุกคนจึงเข้ามาพักได้ทันที เพราะจากสนามบินเดินทางมาที่ไร่ก็ ใช้เวลาเกือบจะชั่วโมง “ว้าย” มาริสาลงรถแล้วเหยียบหินกรวดจนรองเท้าส้นสูงลื่นทำให้เกือบจะล้มลงแต่อาชาที่ยืนอยู่ที่ประตูรถก็รับเธอไว้ได้ จนเธอเข้าไปกอดอาชาเต็มๆ “เป็นอะไรรึเปล่าครับ” อาชาเอ่ยพูดออกไปอย่างเป็นห่วง แล้วมองตาของมาริสาแต่ในใจกลับสะอึก เพราะหน้าอกหน้าใจกำลังเบียดที่หน้าอกของเขา “อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” มาริสาเอ่ยบอกก็ถอนตัวออกจากการกอดของอาชาอย่างเขินๆ ก่อนจะเดินไปยืนข้างๆสโรชาที่ลงก่อนแล้ว “งั้นไปดูห้องกันเถอะครับ” อาชาเอ่ยบอกออกไป เพราะเขาได้จัดห้องไว้ให้กับทุกคนแล้ว โดยเฉพาะมาริสาที่เธอได้ห้องวิวทะเลหมอกห้องสุดท้ายไป “นั่นห้องของเจ้ตั้มนะครับ ส่วนมุมนั้นห้องของน้องเอยนะครับ ส่วนของคุณริสาห้องนี้ครับ” อาชาเอ่ยบอกก็ชี้ให้โตมรอยู่ห้องแรก แล้วให้สโรชาอยู่ห้องที่สอง ส่วนห้องที่สามก็ว่างไว้ แล้วให้มาริสาอยู่ห้องที่สี่แทน “แล้วห้องที่สามล่ะคะใครอยู่” มาริสาเอ่ยถามเมื่อเธอได้อยู่ห้องริมสุด แล้วเว้นห้องที่สามไว้ “อ่อ พอดีพนักงานทำความสะอาดไ

สโรชาที่ออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนเบาบางสีขาว ก็กระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียง แล้วยกเอาโน้ตบุ๊กมาวางที่ขาของตัวเอง ก่อนจะกดเข้าไลน์เพื่อดูข้อความที่รามีนส่งมาหาเธอ แต่ก็ต้องตาโตเลยทีเดียว เมื่อรามีนถ่ายรูปน้องชายของเขาที่เลอะน้ำรักของเขา ส่งมาให้กับเธอ พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่ทำเอาเธอแทบจะควันออกหู ยัยรวีมันกล้ามายั่วจนรามีนแตกขนาดนี้ เธอไม่มีทางยอม สโรชาคิดไปก็กดวิดีโอคอลไปหารามีนทันที แต่ก็รอไม่นานเพราะรามีนกดรับสายอย่างรวดเร็วเหมือนกับรอเธออยู่ “โทรมาได้แล้วหรอ นึกว่าจะลืมผัวไปซะแล้ว” รามีนเอ่ยพูดออกไป เมื่อรับสายวิดีโอคอลของ สโรชาจากคอมพิวเตอร์ในห้องนอน ก่อนจะมองสโรชาในจอคอมพิวเตอร์อย่างคิดถึง “ไม่ต้องมาพูดเลย อธิบายมาค่ะพี่ราม ว่ายัยรวีมันยั่วอะไรพี่ แล้วพี่แตกได้ยังไงหรือว่าพี่รามมีอะไรกับยัยนั่นไปแล้ว บอกเอยมานะคะพี่ราม” สโรชารัวคำถามใส่รามีนยาวเหยียด จนรามีนถึงกับนึกขำในใจ ก่อนจะคิดอยากจะแกล้งให้สโรชาหึงเขาอย่างสนุกๆ “ถามทีละอย่างสิครับเอย พี่จะตอบหมดได้ยังไงล่ะ” รามีนยังคงเอ่ยยั่วโมโหสโรชา “พี่รามตอบมาสิคะ ว่าวันนี้ยัยรวีมาทำอะไร” สโรชาถามออกไปอย่างอยากรู้ “หนึ่งคำ

“คุณอาชา” มาริสาร้องชื่อของอาชาออกมาอย่างตกใจ แต่ก็ถูกอาชาเอามือของเขามาปิดปากของเธอไว้ก่อน “เสียงดังทำไมล่ะครับ เดี๋ยวน้องเอยได้ยินเข้าก็หมดสนุกน่ะสิ ว่าแต่คุณริสาอยากให้ผมช่วยไหมล่ะครับ” อาชาเอ่ยถามออกไปก็ดึงมาริสามาที่หน้าห้องของเธอแทน “ถ้าริสาอยากให้คุณช่วย คุณจะช่วยริสายังไงหรอคะ” มาริสาเอ่ยถามก็ส่งสายตายั่วยวนอาชาพร้อมกับม้วนผมเล่นช้าๆ “ก็เอ็นอุ่นๆของผม อาจจะช่วยคุณริสาได้ดีกว่านิ้วเย็นๆนั่นก็แล้วกัน” อาชาเอ่ยบอกออกไปอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเอามือไล้ที่หน้าของมาริสา “คุณอาชาพูดซะริสาอยากจะลองเอ็นอุ่นๆที่ว่านี่สักครั้งซะแล้วสิ” มาริสาเอ่ยบอกออกไป แล้วมองอาชาอย่างท้าทาย คิดว่าเธอยั่วไม่เป็นรึไง เดี๋ยวคุณก็รู้ว่าใครจะเสร็จใครกันแน่ “งั้นก็ลองสิครับ” อาชาเอ่ยพูดก็โน้มหน้าลงไปจูบที่ปากเล็ก พร้อมกับบดขยี้เบาๆ ด้านมาริสาก็จูบตอบอย่างเงอะๆงะๆ แต่ก็พยายามจูบอาชาออกไปให้ดูเหมือนชำนาญที่สุด เธอค่อยๆแทรกเรียวลิ้นไปหาอาชาแล้วเล่นเกี่ยวพันกับลิ้นของเขา ก่อนจะเอามือโอบรอบคอของอาชาไว้ “อืม จ๊วบ” ทั้งสองจูบกันเอาเป็นเอาตาย อย่างไม่มีใครยอมใคร “อ้ะ คุณอาชาอย่าใจร้อนสิคะ”