Semua Bab It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย: Bab 41 - Bab 50

ขนมผิงรีบพยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย แต่ความจริงแล้วเธอแค่ยอมตกลงรับปากไปผ่าน ๆ ก็เท่านั้นแหละ ใครจะอยากทนอยู่ให้โดนทรมานเล่น ไม่หนำซ้ำร่างกายของเธอมันคงไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป เพราะโดนเขาควบคุมเอาไว้หมด “เสร็จเลยครับ อื้ม!” ริวเซย์รัวเอวกระแทกเมื่อร่องรักของเธอแฉะมากกว่าเดิม เสียงของสองร่างกายกระทบก

“ตอนนี้อาการของคุณอนุพงศ์ไม่ได้ร้ายแรงมากแล้วครับ ไม่มีอาการหูแว่ว อาการประสาทหลอนเกิดขึ้นบ้างบางเวลา แต่ไม่อันตรายต่อญาติหรือคนรอบข้าง หากพาไปดูแลต้องทานยาให้ครบตามที่หมอกำหนด เข้ามาประเมินอาการไม่ขาด ทั้งนี้ญาติก็ต้องมีความพร้อมพอสมควรครับสำหรับการดูแล” แพทย์เจ้าของคนไข้อธิบายออกมา ขนมผิงนิ่งฟัง

“พ่อคะ เราย้ายกลับไปอยู่บ้านของเรากันนะคะ ไว้หนูฝึกงานเสร็จ หนูจะหางานทำที่นั่น เราจะได้เริ่มต้นกันใหม่” ขนมผิงคุยกับอนุพงศ์ที่ตอนนี้นั่งรออยู่ปลายเตียง คนเป็นพ่อมองหน้าลูกสาวด้วยแววตาที่คล้ายกับสงสัย ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเอ่ยตอบ “กลับไปหาภรรยา กลับบ้าน…” พอพูดถึงบ้านอนุพงศ์ก็ยิ้มออกมาด้วยสีหน

“อืม” ราฟาเอลขานรับในลำคอแล้วหยิบไฟแช็กราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขาพาเธอจุดตามบริเวณโซนนั่งเล่นของบ้าน ส่วนไมเคิลยืนข้างกายอนุพงศ์ ด้านนอกมีบอดี้การ์ดที่คอยติดตามมาอยู่สองสามคน “ทำไมถึงได้ย้ายมาอยู่ที่บ้านเกิด เรียนจบแล้วเหรอ” ขณะที่ช่วยขนมผิงจุดเทียนราฟาเอลก็เอ่ยถามออกมาด้วย เขามองตามการก

“พี่พูดคำไหนคำนั้น ไว้เรียนจบเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที” อยู่ ๆ ริวเซย์ก็เปลี่ยนใจ ไดอาน่าแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาแต่เธอก็ไม่กล้าเรียกร้องอะไรมาก “พี่ริวคงไม่ได้เผลอชอบใครเข้าให้ใช่ไหมคะ ไดอากลัว” “เห็นพี่เป็นคนรักใครง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ ?” “เพราะไดอารักพี่ริวมากค่ะ ไม่อยากให้ใครมาแย่งไป”