บททั้งหมดของ Sirit (SPG): บทที่ 101 - บทที่ 110

Pagkatapos ng hindi makakalimutang ganap at tensyon sa Paris, bumalik kami sa Pilipinas na bitbit ang balitang yumanig sa social media at business world. Ang "The One and Only Gotiangco's Engagement" na naging usap-usapan sa bawat pahayagan, pero sa loob ng penthouse ni Tirso, mas pinili naming maging pribado habang sinisimulan ang pagpaplano para sa aming kasal. Gusto ko sana ay kahit simple lang pero ayaw ni Tirso kaya hinayaan ko lang. Tinanong din namin si Amanda, pero mas pabor siya kay Tirso. Actually lahat ng miyembro ng pamilya niya maski ang mga kaibigan ko. Sabi nga nila minsan lang ako ikasal at kung may budget naman which meron talaga kasi si Tirso lahat, pumayag na lang ako. Nahihiya kasi ako sa kanila, but they assured me na ayos lang. Magpaganda lang daw ako at akitin pa lalo si Tirso sabi ng mommy niya para daw magka-apo na sila. Akala ko nga no'ng una magiging hadlang sila sa relasyon namin, pero hindi pala. Hindi ko alam na botong-boto sila sa akin no'ng una pa l

Weeks turned into months. Wala namang nangyari sa mga nagdaang linggo, pero nang malaman ni Tirso na itinago ko sa kanya ang litrato at ang pagsulpot ni Akiro sa kasal namin, doon na nagsimula ang lamat sa aming pagsasama. ​I tried to explain everything, but he wouldn't listen. Pinahanap niya si Akiro sa lahat ng sulok na pwedeng pagtaguan nito, but there was no trace of him. ​He became obsessed and busy because of it, juggling the company and his frantic search. If I had only known this would happen, mas mabuti sigurong hindi ko na lang sinabi sa kanya. ​Nawalan siya ng oras sa akin. Amanda kept coming over, consoling me and telling me to understand him, but it wasn't helping. My friends Vera, Lian, and Cass also visited to cheer me up, but nothing worked. ​Nawalan ako ng gana sa relasyon namin. There was so much discomfort. Tirso and I became distant, o ako lang ang lumalayo? Imbes kasi na ako ang pagtuunan niya ng pansin, mas inatupag niya ang paghahanap sa taong matagal ko nan

Nanatili akong nakasandal sa pinto, tears streaming down my face as I listened to his fading pleas. "Hindi pa sapat, Tirso," I whispered to the cold metal. I needed to know that his change wasn't just a reaction to the pain of losing me, but a real realization. ​Narinig ko ang mabibigat niyang hakbang palayo. The silence that followed was even more painful than his shouting. My friends stayed with me, giving me silent support, but none of us could have predicted what would happen next. ​Two hours later, my phone, which I had finally turned on, screamed with an incoming call from Amanda. My heart dropped. ​"Irene! For God's sake, pick up!" Amanda was hysterical on the other end. ​"Amanda, what happened? Is it Akiro?" I asked, my voice trembling. ​"No! It's Tirso! He... he crashed his car on the way back to the penthouse. It’s bad, Irene. The car is a total wreck. He's being rushed to St. Luke's right now!" ​Pakiramdam ko tumigil ang mundo ko pagkarinig sa sinabi niya.

Sa gitna ng sakit at pangungulila kay Tirso, isang panibagong pagbabago sa katawan ko ang unti-unting nagnanakaw ng atensyon ko. Noong una, akala ko ay dahil lang ito sa stress at hindi ko pagkain nang maayos simula nang itaboy ako ng sarili kong asawa. ​Pero lumipas ang mga araw at hindi ito nawala. ​Isang hapon, habang nasa condo ako ni Vera kasama sina Lian, Cass, at pati na rin si Amanda na dumaan para maghatid ng balita tungkol sa kumpanya at kay Tirso na sobrang abala sa pag-aasikaso, bigla akong nakaramdam ng matinding pag-ikot ng paligid. Nahihilo ako. Ang amoy ng kape na iniinom ni Amanda na dati ay paborito ko ay biglang naging mabaho at nakakasulasók. A-Anong nangyayari sa akin? ​"Irene, okay ka lang? Bigla kang namutla," pag-aalala ni Vera. ​Hindi ko na nagawang sumagot. Mabilis akong tumakbo patungong banyo at doon sumuka nang sumuka hanggang sa wala nang lumabas sa akin. ​"Darling, open the door!" sigaw ni Amanda mula sa labas. ​Nang lumabas ako, namumutla at nang

Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang kwarto bago ito napalitan ng isang mapait at sarkastikong tawa mula kay Tirso. He let go of Akiro’s collar, but his eyes remained fixed on me, cold, piercing, and full of disbelief. Hindi siya naniniwala. Iyong ang pagkakaintindi ko sa reaksyon niya ngayon. ​"The baby?" Tirso repeated. Pakiramdam ko palamig nang palamig ang boses niya. "How perfect. How absolutely cinematic. Wala akong maalala, and suddenly, you’re pregnant? And who is the first person to know? This man?" Tumingin siya kay Akiro na tila ba diring-diri siya rito. "Is this the plan, Irene? Is this how you’re going to force me back into a life I don't remember? By using a child that might not even be mine?" ​"Tirso!" I gasped, the pain in my chest radiating through my whole body. "How could you say that? Alam mo... kahit wala kang maalala, alam mong ikaw lang!" ​"Do I?" he stepped closer, his presence suffocating. "Dahil ang huling natatandaan ko, bago ang lahat ng 'to, I was